Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου κατά την Θεία Λειτουργεία εν τω ιερώ ναώ του Τιμίου Προδρόμου Νίγδης

ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΝΙΓΔΗΣ

(9 Ιουνίου 2013)

 

Ιερώτατοι και αγαπητοί εν Χριστώ Αναστάντι αδελφοί,

Εξοχώτατε κύριε Υπουργέ,

Πατέρες, Αδελφοί και Τέκνα φιλάγια της Μητρός Εκκλησίας, ευλογημένοι προσκυνηταί,

Χριστός Ανέστη!

Κυριακή έκτη από του Πάσχα και εορτάζομεν το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής Τυφλού από τον Αναστάντα Κύριον, ο Οποίος μας δίδει την ευλογίαν να επισκεπτώμεθα σήμερα την Αγιοτόκον Καππαδοκίαν και να τελώμεν την Θείαν Λειτουργίαν εις την Νίγδην. Όπως κάθε φορά, τα τελευταία χρόνια, έτσι και εφέτος, το προσκύνημά μας αυτό γίνεται εντός της χαρμοσύνου περιόδου του Πεντηκοσταρίου, κατά την οποίαν “πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός Ανέστη και άδης εσκυλεύθη”.

Κατά την Κυριακήν αυτήν, ο Αναστάς Κύριος, θεανθρωπίνως, άλλοτε αοράτως, άλλοτε ορατώς, πάντοτε όμως με σπλάγχνα αφάτων οικτιρμών, μας “καταξιώνει λαμπηδόνος θείας”, αφού αγγίζει τις κόρες των οφθαλμών μας με τα πλαστουργά δάκτυλά Του, και μας αξιώνει του υλικού, αλλά και του αοράτου ακτίστου φωτός, του αδύτου φωτός της Αναστάσεώς Του.

Η θεραπεία του ποτε εκ γενετής Τυφλού δεν ήτο ασφαλώς μία σωματική μόνον θεραπεία. Ο Κύριος δεν εθαυματούργει και δεν εθεράπευε μόνον τα σωματικά πάθη των ανθρώπων. Εκείνο εις το οποίον εστόχευε πάντοτε ήτο και είναι η σωτηρία της ψυχής. Όπως εφάνη επί της γής διπλούς, δηλαδή τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, διπλάς και τάς ιάσεις χορηγεί. Δεν διήνοιξε μόνον τα μάτια του τυφλού, αλλά και αυτά της ψυχής, και τον κατέστησε θεολόγον.

Πάντοτε, διά να ενεργήση ο Θεός πρέπει να συντρέχη μία βασική προϋπόθεσις. Η προϋπόθεσις της ψυχικής ωφελείας του ανθρώπου. Ουδέν νόημα έχει η σωματική θεραπεία άνευ της ψυχικής ωφελείας, δηλαδή νόημα έχει η σύνολος θεραπεία, ψυχής και σώματος. Η ψυχή είναι το πάν. Το σώμα, αργά ή γρήγορα, θα καταστή γή και σποδός και θα επιστρέψη εις την γήν εξ ής ελήφθη. Η αθάνατος ψυχή έχει αιωνίαν αξίαν, και εκ της προσοχής και φροντίδος μας δι’ αυτήν εξαρτάται το αιώνιον μέλλον.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να λησμονήται ότι κάθε στιγμή την οποίαν διερχόμεθα εις την ζωήν μας, είναι στιγμή χρόνου που ημπορεί να μας φέρη εγγύτερον ή μακρύτερον του Χριστού. Και αναλόγως οφείλομεν να ενεργώμεν.

Και ακριβώς και ημείς “παρερχόμενοι εν τη οδώ” της επιγείου ζωής, μίαν στιγμήν μοναδικήν ζώμεν σήμερον εδώ εις την Νίγδην. Αναπολούμεν το ένδοξον παρελθόν, το οποίον ημείς οι σύγχρονοι “ου κατείδομεν εν βίω”, το γνωρίζομεν όμως από την ιστορίαν, την παράδοσιν και τα μνημεία. Ζώμεν της στιγμής το παρόν “δυνάμει του Σταυρού του Χριστού, στερεούμενοι την διάνοιαν” εις την Ανάστασιν. Καί, τέλος, αποβλέπομεν προς την στιγμήν του μέλλοντος, με προσευχήν και δέησιν και λήθην και μνήμην και δοξολογίαν της οικονομίας του Κυρίου και των θαυμασίων Του.

Αδελφοί και τέκνα ηγαπημένα εν Κυρίω,

Χαιρόμεθα, διότι σήμερον συμπροσκυνηταί και συνέκδημοι και συνοδοιπόροι μας εις την μυστικήν οδόν προς την φοβεράν Εμμαούς της Καππαδοκίας ευρίσκονται και εκπρόσωποι των ομίλων Καππαδοκών, γόνων των ιερών τούτων τόπων, με προεξάρχοντα τον Εξοχώτατον και φίλτατον Υπουργόν κ. Μάξιμον Χαρακόπουλον, και με νοσταλγίαν και συγκίνησιν επισκεπτόμεθα την πολύπαθον γήν των πατέρων μας, την οποίαν, κρίμασιν οίς οίδεν ο Κύριος, εκείνοι ηναγκάσθησαν να εγκαταλείψουν προ εννέα δεκαετιών, μεταφυτευθέντες εις τα πέρατα της γνωστής οικουμένης. Μεταξύ μας υπάρχουν και πολλοί Νιγδελήδες, απόγονοι των φιλοπροόδων εκείνων Ορθοδόξων, οι οποίοι διεκρίθησαν διά την αγάπην των εις τον Χριστόν και εις τα γράμματα, την ελληνικήν παιδείαν, συνεχίζοντες έκτοτε και μέχρι σήμερον την παιδείαν του Γένους, με απαρχάς τους τρεις φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος, Βασίλειον τον Μέγαν, Γρηγόριον τον Θεολόγον και Ιωάννην τον Χρυσόστομον.

Την στιγμήν αυτήν, πατέρες και αδελφοί, ομιλεί Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ομιλεί η παράδοσις, οι λίθοι, ο ερειπωμένος αυτός Ναός του Τιμίου Προδρόμου, η στιγμή του παρελθόντος. Και Κύριος, “ο πάντα ειδώς και ερευνών καρδίας και νεφρούς”, γνωρίζει πόσαι οιμωγαί και κραυγαί και απελπισία και απόγνωσις και αποκεφαλισμοί και βία και απαγωγαί, “θρήνος εν Ραμά”, εις την Νίγδην των 35.000 τότε Ορθοδόξων ρωμηών κατοίκων ηκούσθησαν από προγόνους μας “μέ την ψυχήν στο στόμα”. Ομιλεί η στιγμή του παρόντος, τα πνεύματα των πατέρων και αδελφών μας, των μαρτύρων και των ανωνύμων χριστιανών, που “άφησαν το βιός” και έφυγαν. Και όμως δεν έφυγαν. Μας εκληροδότησαν αξίας και πολιτισμόν και επιτεύγματα πνευματικά φωτεινά, τα οποία δεν εκάλυψε χώμα και τάφος, σκότος βαθύ, αλλά κατηξίωσεν ο Όρθρος της Μιάς των Σαββάτων, ο Όρθρος της Αναστάσεως. Καί, αυτήν την στιγμήν απολαμβάνομεν. Παρελθόν και παρόν και μέλλον, μήπως δεν συμποσούνται εις μίαν και μοναδικήν έννοιαν, την αιωνιότητα;

Η παράδοσις, από την άλλην πλευράν, παιδείας και πολιτισμού των Καππαδοκών εσυνεχίσθη μέχρι τέλους, ιδιαιτέρως κατά τους τελευταίους αιώνας. Είναι γνωστοί οι Σύλλογοι των Καππαδοκών εις την Κωνσταντινούπολιν, οι οποίοι ανελάμβανον το οικονομικόν βάρος της λειτουργίας των σχολείων, προητοίμαζον διά του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως, του Συλλόγου “Ανατολή” και της “Καππαδοκικής Εκπαιδευτικής Αδελφότητος” και απέστελλον διδασκάλους, νηπιαγωγούς και σχολικά βιβλία. Οι Νιγδελήδες μάλιστα διέθετον εις την Πόλιν μεγάλην προσοδοφόρον περιουσίαν και εστήριζον τα επαρχιακά εδώ εκπαιδευτήρια. Και τοιουτοτρόπως προήλθε μία αμφίδρομος αδελφική σχέσις μεταξύ Κωνσταντινουπόλεως και Καππαδοκίας. Η πρώτη, με τους λογίους και τους οικονομικούς παράγοντάς της είναι εστραμμένη προς την Ανατολήν, και η τελευταία προσβλέπει εις την Κωνσταντίνου Πόλιν δι’ ενίσχυσιν του αγώνος και της ροπής προς τα άνω, διά να διατηρήση την ιδιαιτέραν θρησκευτικήν, εθνικήν, πολιτιστικήν και πνευματικήν ιδιοπροσωπίαν.

Εις την ζωήν των Καππαδοκών, η Εκκλησία είναι πάντοτε το κέντρον. Προσεκτικός περιηγητής απλούς, και μάλιστα ο μελετητής και ο προσκυνητής, διαπιστώνει χαραγμένη εις τους τοίχους των ερειπίων των Ιερών Ναών την προσευχητικήν επίκλησιν “Κύριε, βοήθει”. Και αυτό μαρτυρεί το υπεράνθρωπον, το θείον, της ψυχής του Καππαδόκου, όταν κατά κύματα εθραύοντο διά παντός εις τον αφρόν του βράχου της πίστεως αι επιδρομαί των διαφόρων κατακτητών. Ο ποιητής Ζήσιμος Λορεντζάτος, προλογίζων το έργον του ποιητού Γεωργίου Σεφέρη “Τρεις μέρες στα μοναστήρια της Καππαδοκίας” γράφει: “Μόλις πάει να κατακάτσει ο κουρνιαχτός, προβαίνει στον ορίζοντα και άλλο ασκέρι”. Και τα ασκέρια ήλθον και παρήλθαν. Οι κίνδυνοι τους οποίους εβίωναν καθημερινώς οι Καππαδόκαι τους έστρεφαν συνεχώς εις τον Αναστάντα Κύριον, την μόνην ασφαλή καταφυγήν και σωτηρίαν. Μεταξύ αυτών και ο τελευταίος Μητροπολίτης Ικονίου Προκόπιος Λαζαρίδης, τραγική μορφή του 1922, ο οποίος επάλαιψε διά την σωτηρίαν του λαού του και εμαρτύρησε διά το ήθος και φρόνημα και την πιστότητά του εις τον Οικουμενικόν Θρόνον, υπερβάς την πίεσιν των γνωστών τότε δυνατών “ευθυμικών” και μή. Τραγικές φιγούρες και μορφές, οι οποίες εφρόντιζαν όχι το “εύ ζήν” αλλά το “κατά Χριστόν ζήν”. Και αυτή υπήρξεν η μοναδική αίσθησις ταυτότητος του Καππαδόκου, δεδομένου ότι η γλώσσα δεν αποτελούσε δι’ αυτόν συνδετικόν κρίκον ως συνέβαινε με ετέρους συμπαγείς χριστιανικούς πληθυσμούς. Αυτοί ομιλούσαν εδώ τα γνωστά καραμανλίδικα, κυρίως.

Η Καππαδοκία, αδελφοί, μας καλεί και σήμερον εις μίαν πνευματικήν πανδαισίαν η οποία μας τέρπει, κυρίως όμως μας καθιστά κοινωνούς μιάς γνησίας πνευματικής παραδόσεως. Ο πλούτος των μνημείων, ο κόσμος της προγονικής μνήμης, προσδιοριστικός της πνευματικής ταυτότητος του Καππαδόκου, αποτελεί διά την Μητέρα Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεως ανεκτίμητον πνευματικόν θησαυρόν, εις τον οποίον οφείλομεν χρεωστικώς να αναβαπτιζώμεθα και να θαλπώμεθα. Αι τοιχογραφίαι των Εκκλησιών, των Μονών, των κατακομβών, μαρτυρούν την σύζευξιν πνεύματος και ύλης, βυζαντινής εικονογραφίας και δημοτικής τέχνης της καθ’ ημάς Ανατολής.

Η ευλάβεια, εξ ετέρου, είναι βαθιά ριζωμένη εις την ψυχήν του Καππαδόκου. Το μαρτυρούν οι πολλοί και μεγάλοι άγιοι της γής αυτής. Οι Άγιοι Μάμας, Ιουλίττα, Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, Ειρήνη Χρυσοβαλάντω, Ευψύχιος, Σώζων, Πέντε Μάρτυρες, Ευδόκιμος, Μελέτιος, Αρσένιος και ο οσιακώς εν Αγίω Όρει ασκήσας Γέρων Παΐσιος, και νέφος μέγα επωνύμων και ανωνύμων, οι οποίοι είλκυσαν το Πνεύμα του Θεού. Κατά τον αετόν της πνευματικής ζωής Άγιον Γρηγόριον τον Νύσσης, “η διανομή των βασιλικών χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος εντός της Εκκλησίας πραγματοποιείται διά των μυστηρίων”. Και το μυστήριον είναι ως μυστήριον ανέκφραστον. Βιώνεται μόνον ως “ολόφωτος Χάρις”, γινωσκομένη αλλ’ ουκ επιγινωσκομένη, αλλά μυστικώς επισκεπτομένη τον πιστόν “εν τη κλάσει του Αρτου”, διά να αναγνωρίση εκείνος αμέσως τον Κύριον και Θεόν του, τον οποίον πολλάκις μέσα εις την τύρβην της ζωής και την νομιζομένην ασφάλειάν του την ανθρωπίνην, που εις την ουσίαν είναι ανασφάλεια, Τον αγνοεί και ζητεί να Τον ψηλαφήση διά να Τον πιστεύση (Λορέντζος Μαβίλης).

Αυτός ήταν ο άξων της ζωής των Καππαδοκών. Η μαρτυρία, διά πάντων των στοιχείων της φύσεως και των επιτευγμάτων του ανθρωπίνου πνεύματος, είναι η διαρκής παρουσία του Θεού ως δημιουργού, συνεκτικού των στοιχείων και κυβερνήτου των πάντων.

Αυτήν την στιγμήν μέσα εις το μυστήριον του Θεού ζώμεν σήμερον. Και εμπρός εις το Μυστήριον, όταν “ομιλή ο Θεός”, κατά τον Καππαδόκην ποιητήν, “τά πάντα σωπαίνουν”. Και σκέψεις και διαλογισμοί και προγραμματισμοί και ιστορία και μνήμη και χαρές και λύπη όλα είναι παρελθόν.

Καππαδοκία, Τσεχία, Σλοβακία, Μιλάνο, Ναϊσός της Σερβίας, Ταλλίν, Καρελία, Θεσσαλονίκη, Άγιον Όρος, Ίμβρος… μερικοί σταθμοί της Πατριαρχικής πορείας προς τον κόσμον εφέτος. Πορεία μας εις την ιστορίαν… Βαρθολομαίος, Βασίλειος, Γεώργιος, Ιωάννης… πορεία διά της ιστορίας εις την αιωνιότητα.

Η πατριά των πορευομένων πολυάριθμος, και η επιβίβασις εις το πλοίον της διαπορθμεύσεως σταδιακή. Οι εντεύθεν του ισθμού εναγκαλίζονται τους ευτρεπιζομένους προς διαπόρθμευσιν. Είναι όντως εμπειρία συγκλονιστική η πρόγευσις και η γεύσις της αιωνιότητος. Συνηθισμένοι εις τα πεπερασμένα μεγέθη της χρονικότητος, χθές, σήμερον, αύριον, συνταρασσόμεθα ενώπιον των απείρων μεγεθών της αιωνιότητος.

Πριν ενενήντα χρόνια, ανήκοντα εις την ιστορίαν, και δι’ άλλους, τους πολλούς, εις την αιωνιότητα, ωνειρεύθησαν οι πατέρες μας εις τα χώματα αυτά, ότι έσκαπτον κάποιοι, προσπαθούντες να εκριζώσουν ένα μεγάλο Δένδρον. Ξύπνησαν ριγώντες και αισθανόμενοι εις το βάθος της ψυχής των την ιδικήν τους φωνήν κραυγάζουσαν σιωπηρώς: “Μου κόβουνε τις ρίζες μου”.

Το Δένδρον εκείνο, κατά τους πολλούς, έπεσεν. Έγινε και αυτό γή και σποδός. Ενόμισαν και επιστεύσαμεν οι πολλοί, ότι το “δένδρον ετάφη”. Και ελησμονήθη ότι “αναστάς εκ του τάφου θεοπρεπώς, τους φθαρέντας συνήγειρεν” ο Κύριος. Και ελησμονήσαμεν, ότι εις την γήν όμως έμεινεν η ζωντανή Ρίζα. Και δεν συνειδητοποιήσαμεν ποτέ την ζωντανήν Ρίζαν, η οποία παραμένει. Και όχι μόνον μένει εις τον τόπον της, αλλά και μεταφυτεύεται. Και το εκεί υπάρχει και εδώ και αντιστρόφως. Και το τότε ενυπάρχει ήδη εις το νύν, και το νύν εις το αεί, και τα πάντα εις τους αιώνας των αιώνων. Από την πρώτην στιγμήν της δημιουργίας του σύμπαντος μέχρι της τελικής στιγμής της συντελείας του, τα πάντα είναι μία στιγμή, μία ροπή. Εντός αυτής της μοναδικής στιγμής, την οποίαν αισθανόμεθα ως έχουσαν μήκος εκατομμυρίων ετών φωτός, επαίχθη το δράμα της ιστορίας. Ήδη ζώμεν ενορατικώς τα έσχατα, τα μετά την συντέλειαν του κόσμου, τα οποία, εν αναφορά προς την ζωήν της Αγίας Τριάδος, ταυτίζονται προς τα πρώτα. Η παρένθεσις της ιστορίας διευρύνει την άπειρον αγάπην της Αγίας Τριάδος, προς τα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού πλασθέντα, επί τώ ευδαιμονήσαι, ανθρώπινα όντα.

Λοιπόν, σήμερον, εις την Καππαδοκίαν ζώμεν την στιγμήν, “μετεωριζόμεθα δόξαν άφραστον”. Και καταργούνται χρονικαί και τοπικαί αποστάσεις και αγνοούνται ισθμοί και διαπορθμεύσεις και μεταστάσεις και χωρισμοί, “διά της αχράντου προσψαύσεως του Κυρίου, φωτίζοντος κατ’ άμφω και ημών τα όμματα των ψυχών”. Και μας γεμίζει μόνον η εκστατική εκείνη θεωρία της ασημαντότητος της ημετέρας ιστορίας, ενώπιον της σημαντικωτάτης συμπαντικής πανηγύρως, των ψαλλόντων ενώπιον του Θρόνου του Αρνίου, ημών των περιλειπομένων εν μυστηρίοις, και των προαπελθόντων πατέρων και αδελφών ημών των Καππαδοκών, των μαρτύρων και των Αγίων, των ψαλλόντων, λέγομεν, το “Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ”. Αληθώς, “ούτος της ανθρωπίνης όρος ευδαιμονίας, η μακαριότης”, κατά τον Καππαδόκην φωστήρα Γρηγόριον τον Θεολόγον.

Αδελφοί, Χριστός ανέστη και καλήν Πεντηκοστήν!

 

Αναδημοσίευση από : http://symboulostheologon.blogspot.gr/2013/06/blog-post_13.html

 

ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Εισήγηση που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013,στο «Παύλειο» Πολιτιστικό Κέντρο Βέροιας στην Επιστημονική Ημερίδα εκπαιδευτικών Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης-ΠΕ01 με θέμα:«Το μάθημα των θρησκευτικών στο δημόσιοσχολείο:ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές» .Περισσότερα για την ημερίδα: http://e-theologia.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9.html

 

Παναγιώτη Ο. Ταμβάκη

Δρ Θεολογίας

Σχολικού Συμβούλου Π.Ε.

1. Θα ήθελα κατ’ αρχάς να μου επιτρέψετε να ευχαριστήσω τους διοργανωτές και προ πάντων τη αγαπητή μου συνάδελφο κ. Μαρία Συργιάννη για την τιμητική πρόσκληση στην Ημερίδα σας.

…

Θα αναφερθώ στις ιδιαιτερότητες του μαθήματος στην Π.Ε. όπως περίπου αναφέρονται στον Οδηγό του Εκπαιδευτικού, που συνοδεύει το ΠΣ, με τον τίτλο Διδάσκοντας Θρησκευτικά στο Δημοτικό Σχολείο.

Πριν από αυτό όμως θα ήθελα να πω κάτι πιο γενικό που έχει σχέση με τον χαρακτήρα του μαθήματος σε σχέση με την υποχρεωτικότητά του.

2. Οι υπό συζήτηση χαρακτήρες του μαθήματος είναι τρεις: ο κατηχητικός, ο ομολογιακός και ένας τρίτος που δεν είναι τα προηγούμενα και προσωπικά δεν διστάζω υπό προϋποθέσεις να τον πω θρησκειολογικό αλλά μια πιο αποδεκτή λύση θα ήταν να τον πούμε θεολογικό.

3. Ενώπιον ενός ΠΣ πρέπει, κατά τη γνώμη μου κατ’ αρχήν να απαντήσουμε στο ερώτημα αν θέλουμε μάθημα υποχρεωτικό όπως όλα τα άλλα ή αν δεχόμαστε τις απαλλαγές ή άλλες λύσεις.

Εμείς είπαμε ότι θέλουμε ένα μάθημα υποχρεωτικό για όλα τα παιδιά μαζί, άσχετα αν τελικά το καταφέραμε. Γιατί αυτό;

Μάθημα κατηχητικό ή και ομολογιακό δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικό στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ένωσης. Αν βγούμε από την ΕΕ το ξανασυζητάμε.

Αν το κράτος επέλεγε το ομολογιακό θα πρέπει να ξέρουμε ότι η μόνη νόμιμη δυνατότητα θα ήταν το μάθημα να διαφοροποιεί τα παιδιά κατά ομολογία και να υποχρεούται το κράτος να παρέχει ισότιμα σε κάθε παιδί θρησκευτική αγωγή κατά ομολογία. Πράγματα που δεν γίνονται, υπάρχουν πολλές δυσκολίες για κάτι τέτοιο, νομικές κυρίως, αλλά μήπως και θέλουμε κάτι τέτοιο από θεολογική άποψη;

Η ίδια η Εκκλησία δεν θα πρέπει (αν είναι συνεπής κατά τη γνώμη μου με την παράδοσή της) να θέλει να υποχρεώνει οποιονδήποτε σε κατηχητικό μάθημα ούτε καν ομολογιακό, ούτε καν τα μέλη της.

Μα και να ήταν όλα αυτά δυνατά, πάλι εμείς θα θέλαμε στο δημόσιο σχολείο ένα μάθημα που να μη ξεχωρίζει τα παιδιά κατά τη θρησκεία τους. Είναι επιλογή μας να θέλουμε να μάθουμε στα παιδιά ότι οι θρησκείες μπορούν και πρέπει να ενώνουν τους ανθρώπους μάλλον, παρά να τους χωρίζουν.

4. Και κάτι ακόμη: Πολλοί κατηγορούν ένα τέτοιο μάθημα σαν ουδέτερο από παιδαγωγικής και διδακτικής πλευράς άρα αναποτελεσματικό αφού δεν θα έχει τάχα βιωματικό χαρακτήρα. Όμως τίποτα δεν αποκλείει τον βιωματικό χαρακτήρα του μαθήματος. Σε όλα τα μαθήματα, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που τα λέμε θετικών επιστημών ή τα μαθηματικά ακόμη, η βιωματική  προσέγγιση όχι μόνο δεν αποκλείεται αλλά επιβάλλεται από γενικές διδακτικές αρχές ενός σύγχρονου σχολείου. Οποιοσδήποτε κι αν είναι ο χαρακτήρας του μαθήματος μπορεί και πρέπει να προσεγγίζεται βιωματικά. Εκτός αν ορισμένοι ως βιωματικότητα εννοούν να επιβάλλουν στο παιδί με το στανιό την πίστη ή τη συμμετοχή στα μυστήρια κτλ. Αυτό όντως δεν μπορεί να γίνει γιατί αποτελεί από μόνο του αντίφαση. Πίστη και συμμετοχή στα μυστήρια όχι μόνο δεν επιβάλλονται αλλά αντιθέτως κάθε τέτοια προσπάθεια έχει αντίθετα αποτελέσματα.

5. Έρχομαι τώρα στις ιδιαιτερότητες του μαθήματος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση που επικεντρώνονται κυρίως στον δάσκαλο και τη δασκάλα που διδάσκουν θρησκευτικά. Τι γνώσεις και τι δεξιότητες πρέπει να έχει ένας δάσκαλος ή μια δασκάλα για τα θρησκευτικά; Σε τι διαφέρει από τον θεολόγο καθηγητή του γυμνασίου; Ας αρχίσουμε από αυτό.

6. Στις θεολογικές σχολές ο μελλοντικός θεολόγος καθηγητής μετά από τέσσερα χρόνια σπουδών έχει συνήθως μάθει αρκετά για τη σημαντικότητα του θρησκευτικού φαινομένου και των θρησκειών στην ιστορία της ανθρωπότητας και ακόμη και αν είχε άλλη άποψη στην αρχή τελικά έχει, συνήθως, αποδεχτεί τη σημαντικότητα και του θρησκευτικού μαθήματος και της θέσης του στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Ακόμη και για λόγους «ιδιοτελείς», δηλαδή επαγγελματικής αποκατάστασης.

7. Από την άλλη στις παιδαγωγικές σχολές, ο υποψήφιος δάσκαλος-και διδάσκων θρησκευτικά διδάχτηκε από ελάχιστα μέχρι καθόλου σχετικά με το αντικείμενο που καλείται να διδάξει. Για να μην πω ότι σε κάποιες περιπτώσεις διδάχτηκε άρνηση ή υπονόμευση του μαθήματος είτε εκ δεξιών είτε εξ αριστερών. Προσέρχεται να διδάξει θρησκευτικά με ό, τι έχει ακούσει στο σχολείο, και μερικές φορές θα λέγαμε καλύτερα να μην είχε ακούσει τίποτα, και ας με συγχωρέσουν οι συνάδελφοι της δευτεροβάθμιας. Έτσι η φύση του μαθήματος ως σημείου αντιλεγόμενου στη δημοτική εκπαίδευση εμφανίζεται πιο έντονα απ’ ό,τι στο γυμνάσιο. Αυτό διότι όπως είπαμε έχουμε στο δημοτικό μια ευρύτερη γκάμα προσωπικών θεωριών των δασκάλων σχετικά με το μάθημα. Πιθανόν και ελπίζω όχι πολύ συχνά, από τη μια άκρη, τον θρησκευτικό φανατισμό, μέχρι την άλλη, τον αντιθρησκευτικό φανατισμό. Δάσκαλοι που δηλώνουν θρησκευόμενοι και δάσκαλοι άθρησκοι. Δάσκαλοι που προβληματίζονται, άθεοι, αγνωστικιστές ή αδιάφοροι.

8. Πρώτη λοιπόν γνώση του δασκάλου και της δασκάλας πρέπει να είναι η επίγνωση για τη σημαντικότητα του μαθήματος. Η θρησκεία, το θρησκευτικό φαινόμενο είναι το πρώτο πολιτισμικό φαινόμενο στην ιστορία. Ο πολιτισμός του ανθρώπου αρχίζει με μια θρησκευτική πράξη: την ταφή των νεκρών. Σχεδόν ό, τι έχει απομείνει από την αρχαιότητα σχετίζεται με τάφους και ταφικά έθιμα. Που σημαίνει: πρώτο και κύριο ερώτημα του πολιτισμού: η ζωή μετά τον θάνατο. Γι’ αυτό και η θρησκεία είναι κατ’ εξοχήν φαινόμενο των άκρων: μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σε επίπεδο χειρότερο του κτήνους αλλά μπορεί και να τον ανυψώσει σε θεό. Το μάθημα λοιπόν είναι πρωταρχικής σημασίας γιατί συζητά ακριβώς ζητήματα ζωής και θανάτου, ζητήματα για το νόημα της ζωής και της καθημερινότητάς μας σε αναφορά με Θεό που νοείται ως αρχή και τέλος δηλαδή σκοπός του κόσμου και της ζωής. Άρα ο δάσκαλος και η δασκάλα οφείλουν να σταθούν πάνω από την προσωπική τους θεωρία στα καίρια αυτά ζητήματα και να καθοδηγήσουν τα παιδιά στη κατανόηση των ζητημάτων αυτών και στην αναζήτηση εξήγησης και ερμηνείας καθώς και σε προτάσεις απαντήσεων. Χρειαζόμαστε λοιπόν οι δάσκαλοι σοβαρή και στιβαρή θεολογική παιδεία, που δυστυχώς δεν την παρέχουν τα παιδαγωγικά τμήματα, ούτε εμείς οι σύμβουλοι με τις απαραίτητες επιμορφώσεις. Αλλά ούτε οι Θεολογικές Σχολές ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το ζήτημα.

9. Η υποτίμηση του θρησκευτικού φαινομένου έχει σοβαρότατες συνέπειες στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού ακόμη και στην ψυχική του υγεία. Αυτή την ώρα κάπου αλλού γίνεται μια επιμορφωτική ημερίδα με θέμα μεταξύ των άλλων και τη διαχείριση του πένθους στο σχολείο, την αντιμετώπιση της απώλειας ενός προσφιλούς στο παιδί προσώπου, παππού, γονιού κτλ. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι απουσιάζει εντελώς από αυτή την ψυχολογίστικη και δήθεν επιστημονική αντιμετώπιση η ελπίδα, δεν λέω η βεβαιότητα, αλλά η ελπίδα για μια ζωή που νικάει τον θάνατο. Πώς αυτά τα παιδιά να μη ρέπουν ήδη από την ηλικία αυτή στην κατάθλιψη;

10. Άλλη γνώση που πρέπει να έχουμε ως δάσκαλοι είναι η κοινωνική και η πολιτική διάσταση της θρησκείας. Πάλι ανάμεσα σε δυο άκρα μπορούν οι θρησκείες να συμβάλουν στην ειρηνική συμβίωση των λαών και τη δημιουργική συνεργασία εθνο-θρησκευτικών κοινοτήτων αλλά και αλλόθρησκων μεταναστών μέσα σε μια σημερινή κοινωνία. Πώς, χωρίς θρησκευτική παιδεία, να αντιμετωπίσει η δυτική μας κοινωνία τον ισλαμισμό π.χ. όταν αυτός στη φανατική του εκδοχή αντιδρά με ωμή βία, όπως στη Σουηδία πρόσφατα ή τη Δανία με τα σκίτσα του Μωάμεθ παλιότερα ή στους δίδυμους πύργους και σε μύριες όσες καθημερινές περιπτώσεις;

Μένω στις δυο αυτές διαστάσεις της θρησκείας, τη μεταφυσική και την κοινωνική.  

11. Θα επιμείνω λίγο στο πολύ σημαντικό θέμα της αποστασιοποίησης των δασκάλων από την προσωπική τους θεωρία.

Στο πλαίσιο του νέου ΜτΘ πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο δάσκαλος και η δασκάλα στα σχολεία της σύγχρονης πολυπολιτισμικής κοινωνίας είναι σημαντικό κατά την εκπαιδευτική διαδικασία να αποστασιοποιούνται κατά το δυνατόν από τη θρησκεία στην οποία ενδεχομένως ανήκουν είτε πατροπαράδοτα είτε από επιλογή. Με τιμιότητα και υπευθυνότητα απέναντι στην κοινωνία, που τους έχει εμπιστευτεί αυτόν τον ρόλο, να διδάξουν ό,τι τους ανατίθεται από την Πολιτεία. Όπως είπε  ο Αριστοτέλης: φίλος ο Πλάτων, φιλτάτη η αλήθεια. Υπό αυτή την έννοια δεν υφίσταται καμιά ιδιαίτερη, θρησκευτικού χαρακτήρα προϋπόθεση για να διδάξει ένας δάσκαλος ή μια δασκάλα το ΜτΘ. Μάλλον ως απευκταίες θα πρέπει να  θεωρούνται τέτοιες προδιαθέσεις. Ένας άθρησκος ή αγνωστικιστής ή αδιάφορος μπορεί να διδάξει με επιτυχία το ΜτΘ όπως και ένας θρησκευόμενος. Αντίθετα ένας ζηλωτής θρησκευόμενος έχει μάλλον εξασφαλισμένη την αποτυχία, όπως τραγικά έχει αποδείξει το εγγύς παρελθόν του μαθήματος. Γενικά τόσο ο θρησκευτικός όσο και ο αντιθρησκευτικός φανατισμός ενός δασκάλου ή μιας δασκάλας βλάπτουν εξ ίσου τη θρησκευτική (και όχι μόνο) παιδεία και μόρφωση των παιδιών, τα οποία, ανεξάρτητα από το αν θελήσουν να ακολουθήσουν την πατροπαράδοτη θρησκεία τους ή όχι, χρειάζονται  τον θρησκευτικό γραμματισμό σήμερα περισσότερο, ίσως, παρά ποτέ.

12. Συναφές είναι και το ζήτημα που είχε εγερθεί αλλά τώρα δεν συζητείται πλέον, να διοριστούν θεολόγοι στο Δημοτικό, για να θεραπευθούν τα τρωτά που αναφέραμε. Εμείς λέμε όχι, δεν θέλουμε τέτοια διάκριση. Θέλουμε όπως είπαμε δασκάλους με την καλώς εννοούμενη επαγγελματική συνείδηση, με συνείδηση του καθήκοντός τους απέναντι στην παράδοση του τόπου αλλά και στο άνοιγμά της στον ευρύτερο κόσμο καθώς και με συναίσθηση ευθύνης απέναντι στα παιδιά και την ολόπλευρη προσωπική τους ανάπτυξη.

13. Θα σας παρακαλούσα, λοιπόν, να δείτε, με τη συνεργασία των Συμβούλων σας, πώς μπορεί να αξιοποιηθεί το νέο ΠΣ ανεξάρτητα αν εφαρμοστεί από το νέο σχολικό έτος ή όχι. Εκεί θα βρείτε πολλά στοιχεία να εμπλουτίσετε το μάθημά σας και θα  είναι μια εξαιρετική εμπειρία να κατασκευάσουν τα παιδιά με την καθοδήγησή σας ένα δίωρο, έστω, μάθημα στα θρησκευτικά με βάση τις τέσσερις στήλες του ΠΣ. Ιδιαίτερα ο Οδηγός του Εκπαιδευτικού θα σας είναι εξαιρετικά χρήσιμος στη διδακτική σας πράξη. Ιδίως το κεφάλαιο 5 για τις διδακτικές προσεγγίσεις όπου παρουσιάζονται αναλυτικά οι πιο σύγχρονες στρατηγικές διδασκαλίας θα σας είναι πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για τα θρησκευτικά, αλλά για όλα τα μαθήματα.

14. Θα κλείσω με μια έκκληση προς τους συναδέλφους της πρωτοβάθμιας να διδάσκουν θρησκευτικά σε ολόκληρη την προβλεπόμενη ώρα και όχι αφού καταναλώσουμε τη μισή με τα μαθηματικά της προηγούμενης γιατί δεν προλάβαμε. Και να αναδείξουν έτσι τη σημαντικότητα του μαθήματος που πρέπει ενωμένοι όλοι όσοι έχουμε επίγνωση αυτής της σημαντικότητας ιδιαίτερα σε καιρούς χαλεπούς να παλέψουμε όχι απλά να μείνει το μάθημα στο πρόγραμμα αλλά και να αναδειχθεί η σημαντική του λειτουργία στη μόρφωση και την παιδεία των παιδιών μας.

Σας ευχαριστώ …  

 

Αναδημοσίευση από το : Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ

ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

 Ἡ Ἐπέτειος τῶν Ὀνομαστηρίων τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου 

 Ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν Ἁγίων ἐνδόξων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα, τῇ καί εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῶν σεπτῶν Πατριαρχικῶν Ὀνομαστηρίων, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησε κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς, τήν Δευτέραν, 10ην Ἰουνίου, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ. 

Μετά τήν Ἀπόλυσιν, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσε Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἀειμνήστου Ἱερομονάχου Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανοῦ, τοῦ Ἰμβρίου, καί ἐν συνεχείᾳ ὡμίλησε καταλλήλως. 

Ἐν συνεχείᾳ, παρετέθη δεξίωσις ἐν τῷ αὐλείῳ χώρῳ τῆς Μονῆς, καθ’ ἥν οἱ ἐνταῦθα καί οἱ παρεπιδημοῦντες Ἀρχιερεῖς, ὁ κλῆρος καί τό πλήρωμα, ὡς καί οἱ παρευρεθέντες ὅμιλοι προσκυνητῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὑπέβαλον τῇ Α.Θ. Παναγιότητι ἑόρτια σέβη καί συγχαρητήρια. 

Τήν ἑπομένην, Τρίτην, 11ην ἰδίου, ὁ Πατριάρχης ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τήν τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν ἐν πολυαρχιερατικῇ συγχοροστασίᾳ καί ἐν μέσῳ πυκνοῦ ἐκκλησιάσματος ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. 

Μετά τῆς Α.Θ.Παναγιότητος συνεχοροστάτησαν οἱ Σεβ. Ἱεράρχαι Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, Γέρων Χαλκηδόνος κ. Ἀθανάσιος, Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, Πέργης κ. Εὐάγγελος, Ἑλβετίας κ. Ἱερεμίας, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, Τρανουπόλεως κ. Γερμανός, Περγάμου κ. Ἰωάννης, Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβος, Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Δημήτριος, Πισιδίας κ. Σωτήριος, Ξάνθης κ. Παντελεήμων, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Σασίμων κ. Γεννάδιος,Ἰκονίου κ. Θεόληπτος, Μπουένος Ἄϊρες κ. Ταράσιος, Ἀρκαλοχωρίου, Καστελίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέας, Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος, Λέρου, Καλύμνου καί Ἀστυπαλαίας κ. Παΐσιος, Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγένιος, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, Κώου καί Νισύρου κ. Ναθαναήλ, Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης κ. Ἰωάννης, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας καί Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κ. Παντελεήμων. 

 

 

Ἐκκλησιάσθησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Tambov καί Raskazov κ. Θεοδόσιος, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας Ρωσσίας, οἱ Πανιερ. Ἐπίσκοπος Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖος, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας Σερβίας, καί Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐνταῦθα, οἱ Θεοφιλ. Ἐπίσκοποι Λαμψάκου κ. Μακάριος, Λεύκης κ. Εὐμένιος, Συνάδων κ. Διονύσιος, Ναζιανζοῦ κ. Θεοδώρητος, Μωκησσοῦ κ. Δημήτριος, Ἀβύδου κ. Κύριλλος καί Ζήλων κ. Σεβαστιανός, Κληρικοί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καί ἐντεῦθεν, οἱ Ἐξοχ. κ. κ. Κωνσταντῖνος Τσιάρας, Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος, ἐκ μέρους τῆς Ἐντίμου Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, Πρέσβυς Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Αἰκατερίνης Βαρβαρήγου, Προξένου ἐν Ἀδριανουπόλει, Ἰωάννης Γεωργίου-Ἀμανατίδης, Βουλευτής Θεσσαλονίκης τοῦ Κόμματος ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ἐπί κεφαλῆς τριμελοῦς ἀντιπροσωπείας, καί κ. Ἀϊχάν Μεμέτ Καρά Γιουσούφ, Βουλευτής Νομοῦ Ροδόπης τοῦ ὡς ἄνω Κόμματος, ἡ Εὐγεν. κ. Κυριακή Παρασκευοπούλου, Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, μαθηταί ἐκ τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὡς καί ἄλλοι ἐπίσημοι. 

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, τήν Α. Θ. Παναγιότητα, τόν ἑορτάζοντα σεπτόν Προκαθήμενον, προσεφώνησεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Tambov καί Raskazov κ. Θεοδόσιος ἀνέγνωσε μήνυμα τοῦ Μακ. Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας κ. Κυρίλλου καί ἐπέδωκε δῶρα τῆς Α. Μακαριότητος πρός τόν Παναγιώτατον, ἐκ μέρους δέ τοῦ Μακ. Πατριάρχου Σερβίας κ. Εἰρηναίου ὡμίλησεν ὁ Πανιερ. Ἐπίσκοπος Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖος, ἐνῷ κατέκλεισεν ὁ Πατριάρχης, ψαλέντος ὑπό τῶν Πατριαρχικῶν Χορῶν τοῦ Πολυχρονισμοῦ Αὐτοῦ. 

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Πατριάρχης ἐδέξατο ἐν τῷ Γραφείῳ Αὐτοῦ τήν ἐνταῦθα σεβασμίαν Ἱεραρχίαν ἐπιδώσασαν Αὐτῷ ἀναμνηστικόν δῶρον, εἶτα δέ οἱ Κληρικοί καί λαϊκοί ὑπάλληλοι τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς ὑπέβαλον τά ἑόρτια σέβη αὐτῶν ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Γραφείῳ, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Σεβ. Μητροπολίτην Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανον, Πρωτοσυγκελλεύοντα, ὅστις καί προσεφώνησε τόν Πατριάρχην, ἀντιφωνήσαντα καταλλήλως. 

Τούς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐλθόντας ἁγίους Ἀρχιερεῖς ὁ Πατριάρχης ἐδέχθη καί εἰς κατ᾿ ἰδίαν ἕκαστον ἀκρόασιν, μετά τῶν συνοδῶν αὐτῶν. 

Τήν μεσημβρίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης παρέθεσεν ἑόρτιον γεῦμα ἐν τῷ ἐν Πικριδίῳ ἑστιατορίῳ Halat, πρός τιμήν τῶν φιλοξενουμένων Αὐτῆς. 

Τό ἀπόγευμα ὁ Ἐξοχ. κ. Κωνσταντῖνος Τσιάρας, Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος, ἔσχε συνεργασίαν μετά τῆς Α.Θ.Παναγιότητος ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, ἐπί θεμάτων ἐκκλησιαστικοῦ ἐνδιαφέροντος. 

 

Πηγή:   http://fanarion.blogspot.gr/2013/06/blog-post_12.html

Αθανάσιος Β. Στογιαννίδης, Η Διδασκαλία των λατρευτικών συμβόλων της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας στο Μάθημα των Θρησκευτικών. Διδακτική-θεωρητική προσέγγιση με βάση την αναλυτική ψυχολογία, την ερμηνευτική και τη σημειωτική, εκδόσεις αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2013 (δεύτερη έκδοση)

Από την εισαγωγή του βιβλίου

Δεν είναι τυχαίο για το ότι βλέπουμε σήμερα αμέτρητα θρησκευτικά κυρίως σύμβολα να γίνονται αντικείμενο μόδας ή οικιακής διακόσμησης. Όπως επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, πως, ήδη εδώ και μερικές δεκαετίες, χιλιάδες κόσμου, προερχόμενου από τον χώρο της Δύσης, επιδεικνύουν ένα υπερβολικό ενδιαφέρον για τους μυστικούς συμβολισμούς της Ανατολής. Η δυτική θεολογική σκέψη, επηρεασμένη από τη θεολογία του ιερού Αυγουστίνου είχε εγκλωβίσει τη θρησκευτική εμπειρία στο χώρο του πνεύματος αδιαφορώντας για το χώρο του σώματος, εξορκίζοντας ως ειδωλολατρία τη συγκινησιακή φόρτιση του συμβολικού κόσμου. Αν η δυτική Χριστιανοσύνη σήμερα έχει χρεοκοπήσει πνευματικά, το οφείλει εν μέρει και στην αδιαφορία που επέδειξε απέναντι στις αισθήσεις του ανθρώπινου σώματος.

 

Περισσότερα στο : ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

"Χριστός Ανέστη" στον Αξό της Καππαδοκίας ύστερα από 90 χρόνια

Καππαδοκία, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα,

ΠΗΓΗ : Ιστότοπος http://megali-ekklisia.blogspot.gr/

Στην Αγιοτόκο Καππαδοκία βρίσκεται από το Σάββατο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος πραγματοποιώντας την καθιερωμένη ετήσια προσκυνηματική επίσκεψη του στην ποτισμένη με το αίμα των Αγίων και των μαρτύρων της Ορθοδοξίας και του Γένους μας μικρασιατική γη. Το Σάββατο το απόγευμα χοροστάτησε στην Ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό της Αγίας Μακρίνας Αξού που μαρτυρεί το παρελθόν του τόπου, το βυζαντινό αλλά και εκείνο που ακολούθησε, της συνύπαρξης ανθρώπων διαφορετικής πίστης σε έναν τόπο που ο χριστιανισμός δημιούργησε πολιτισμό και μέσα στα χώματά του "φιλοξενεί" αμέτρητους κεκοιμημένους αδελφούς. Στον Ιερό Ναό της Αγίας Μακρίνας ακούστηκε και πάλι, ύστερα από 90 χρόνια σιωπής, το "Χριστός Ανέστη".

"Ευρισκόμεθα εις την Αξόν της Καππαδοκίας, εις τον χώρον τούτον της καθ  ἡμᾶς Ανατολής, όπου αι έννοιαι και τα βιώματα  Ορθόδοξος  πίστις,  θρύλος,  παράδοσις,  γνώσις,  δέησις, διδασκαλία, εξομολόγησις, επιστήμη, δημιουργία,  και περιληπτικώς ζωη μαρτυρούν και αποκαλύπτουν", σημείωσε στην ομιλία του, μετά τον εσπερινό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

 

 

"Ο Ιερός αυτός Ναός της Αγίας Μακρίνης, με τις σκοτεινιασμένες από τον χρόνον και την εγκατάλειψιν αγιογραφίες Αγίων και Μαρτύρων της πίστεώς μας, στέκεται όρθιος και μαρτυρεί. Έργον κάποιου ανώνυμου ασφαλώς αγιογράφου αι τοιχογραφίαι εδώ και εις ολόκληρον την Καππαδοκίαν, αποτελούν μίαν "ζωγραφιάν", βγαλμένην μέσα από το σεντούκι του χρόνου", τόνισε και σε άλλο σημείο της ομιλίας του επεσήμανε: "Μία "ζωγραφιά", λοιπόν, η Αξός της καθ  ἡμας Ανατολής. Μία χώρα ρωμηοσύνης και ονείρου. Μία περιοχή δημιουργίας. Ένας τόπος άγιος ο οποίος μας καλεί "να λύσωμεν τον ιμάντα των υποδημάτων μας" και να προσέλθωμεν απλώς, δια να ιδούμε, ευρισκόμενοι επί την ηλίου δύσιν, "φως ιλαρόν, αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου μάκαρος". Και  είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησίς μας να ψάλλωμεν όλοι μαζί απόψε το "Χριστός Ανέστη" και να αναπέμπωμεν σιωπηλήν προσευχήν και μοναδικήν ακολουθίαν, μετά 90 ολόκληρα χρόνια, εις τον ερειπωμένον αυτόν Ιερόν Ναόν της Αγίας Μακρίνης, ο οποίος όμως ίσταται όρθιος και περίβλεπτος εις "μαρτύριον ζωής". Αλλά μήπως εσταμάτησε ποτέ η νοερά δοξολογία των αψύχων και των εμψύχων, των βράχων και της κτίσεως όλης, των πατέρων και αδελφών μας οι οποίοι έζησαν εις τα λαξευτά υπόγεια του πρώτου χωριού της Αξού μέχρι να μεταφερθούν εις το σημερινόν, έργον των χειρών των; Η δοξολογία συνεχίζεται... η παρουσία αέναος... το θαύμα επαναλαμβάνεται αισθητώς και αναισθήτως από τον σύγχρονον άνθρωπον, τον εντόπιον, και κυρίως από τον προσκυνητήν. Είναι όμως θαύμα και η απλή ακόμη προσευχητική παρουσία εις χώρους ημετέρους".

Απευθυνόμενος στους καταγόμενους από την Καππαδοκία προσκυνητές από την Ελλάδα και αλλού και συνοδεύουν στο Πατριαρχικό προσκύνημα ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπενθύμισε το χρέος όλων.  "Χρέος και ευθύνη όλων μας είναι να ενισχύσωμεν την προσπάθειαν αυτήν, την αναζωογόνησιν δηλαδή της πνευματικής παραδόσεως της Καππαδοκίας και την εμπειρίαν του χριστιανικού τούτου πολιτισμού, του μεγαλουργήσαντος επί δύο και πλέον χιλιετίας".

 

 

 
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνοδεύουν οι Μητροπολίτες Προικοννήσου Ιωσήφ, Ικονίου Θεόληπτος και Μπουένος Άιρες Ταράσιος ενώ μεταξύ των προσκυνητών είναι ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μάξιμος Χαρακόπουλος και η Γενική Γραμματέας Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, κυρία Λίνα Μενδόνη.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στον Ι.Ν.Μακρίνας

Ιερώτατοι και αγαπητοί εν Χριστώ Αναστάντι αδελφοί,

Εξοχώτατοι κύριε Υπουργέ και κύριοι Βουλευταί,

Εντιμολογιώτατοι Άρχοντες οφφικιάλιοι,

 Πατέρες, Αδελφοί και Τεκνα της  Εκκλησίας, ευλογημένοι προσκυνηταί της Αγιοτόκου ταύτης γης της Αξού της Καππαδοκίας,

Χριστός Ανέστη!

 Ευρισκόμεθα εις την Αξόν της Καππαδοκίας, εις τον χώρον τούτον της καθ  ἡμᾶς Ανατολής, όπου αι έννοιαι και τα βιώματα  Ορθόδοξος  πίστις,  θρύλος,  παράδοσις,  γνώσις,  δέησις, διδασκαλία, εξομολόγησις, επιστήμη, δημιουργία,  και περιληπτικώς ζωη μαρτυρούν και αποκαλύπτουν. 

Ο Ιερός αυτός Ναός της Αγίας Μακρίνης, με τις σκοτεινιασμένες από τον χρόνον και την εγκατάλειψιν αγιογραφίες Αγίων και Μαρτύρων της πίστεώς μας, στέκεται όρθιος και μαρτυρεί. Έργον κάποιου ανώνυμου ασφαλώς αγιογράφου αι τοιχογραφίαι εδώ και εις ολόκληρον την Καππαδοκίαν, αποτελούν μίαν "ζωγραφιάν", βγαλμένην μέσα από το σεντούκι του χρόνου. Εις την "ζωγραφιάν" αυτήν  ημείς θα εβλέπαμε με τα πήλινα πεπερασμένα μάτια μας, εάν ημπορούσαμε, τινάζοντας έστω  προς στιγμήν τον κουρνιαχτόν του αμφιβληστροειδούς μας και "πλουτίζοντάς τον" με ολίγον θεϊκόν φως, θα εβλέπαμε, λέγομεν, "τα επέκεινα" της ζωγραφιάς: το εσωτερικόν του μυστηρίου, τα φωτοστέφανα αλλά και τα αγκάθινα στεφάνια, και το ανώνυμον, όπως ανώνυμη άλλωστε είναι και η επίγειος ζωη μας, έστω και αν προσπαθούμε να την κάνουμε επώνυμον με "τρόπους" και "λόγους" και με "έργα" ανθρώπινα, βιάζοντας πολλές φορές την ελευθερίαν με την οποίαν μας επροίκισεν ο Θεός. Θα εβλέπαμε, λοιπόν, το μυστήριον, τον στέφανον και το ανώνυμον της ζωής μας. Και γνωρίζομεν έτσι εις μίαν ζωγραφιάν, εις μίαν αγιογραφίαν, του "μυστηρίου την δύναμιν", την δυναμικήν της ζωής, την δόξαν της αληθείας. "Δοξης αεί φρόντιζε της αιωνίου• η γαρ παρούσα ψεύδεται καθ  ἡμέραν" (Γρηγορίου του Θεολόγου, Έπη Θεολογικά, Ποίημα ΛΒ´ , Γνώμαι δίστιχοι, P.G. 37,924). 

Μία "ζωγραφιά", λοιπόν, η Αξός της καθ  ἡμας Ανατολής. Μία χώρα ρωμηοσύνης και ονείρου. Μία περιοχή δημιουργίας. Ένας τόπος άγιος ο οποίος μας καλεί "να λύσωμεν τον ιμάντα των υποδημάτων μας" και να προσέλθωμεν απλώς, δια να ιδούμε, ευρισκόμενοι επί την ηλίου δύσιν, "φως ιλαρόν, αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου μάκαρος". Και  είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησίς μας να ψάλλωμεν όλοι μαζί απόψε το "Χριστός Ανέστη" και να αναπέμπωμεν σιωπηλήν προσευχήν και μοναδικήν ακολουθίαν, μετά 90 ολόκληρα χρόνια, εις τον ερειπωμένον αυτόν Ιερόν Ναόν της Αγίας Μακρίνης, ο οποίος όμως ίσταται όρθιος και περίβλεπτος εις "μαρτύριον ζωής". Αλλά μήπως εσταμάτησε ποτέ η νοερά δοξολογία των αψύχων και των εμψύχων, των βράχων και της κτίσεως όλης, των πατέρων και αδελφών μας οι οποίοι έζησαν εις τα λαξευτά υπόγεια του πρώτου χωριού της Αξού μέχρι να μεταφερθούν εις το σημερινόν, έργον των χειρών των; Η δοξολογία συνεχίζεται... η παρουσία αέναος... το θαύμα επαναλαμβάνεται αισθητώς και αναισθήτως από τον σύγχρονον άνθρωπον, τον εντόπιον, και κυρίως από τον προσκυνητήν. Είναι όμως θαύμα και η απλή ακόμη προσευχητική παρουσία εις χώρους ημετέρους.

 Χαιρόμεθα, λοιπόν, μαζί σας, αδελφοί και τέκνα, που διαλογιζόμεθα εντός του Ναού τούτου των πατέρων μας και προσευχόμεθα σιωπηλώς, με καρδιές χαρούμενες, με μάτια δακρυσμένα, μαζί με τις παραστάσεις της Ζωγραφιάς, προσευχόμεθα εις Εκείνον που είναι ως αληθώς "Μεγας και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων" Του και γινόμεθα "υμνωδοί άπαυστοι της Θεότητός" Του με μια μόνον παράκλησιν να δεχθή την αίνεσιν "και ημών των πηλίνων και γηγενών και την ικεσίαν ως εύσπλαγχνος".  

Συμπροσευχόμεθα, με τούς παρόντας προσκυνητάς από όλην την Κρήτην, με απογόνους των Αξενών, οι οποίοι ζουν εκεί εις την άλλην χώραν των Αγίων και των ηρώων, οι πρόγονοι των οποίων είχον εγκατασταθή το πρώτον εις την Νεαν Αξόν Γιαννιτσών, αλλά και εις τα υπόλοιπα μέρη της Μακεδονίας, της Θράκης και της Ηπείρου. Χαιρόμεθα με τούς εκπροσώπους των Συλλόγων Μικρασιατών Κρήτης, Πολιτιστικού Φιλισίων, Πολιτιστικού Καλού Χωριού Μονοφατσίου, Φιλων Περιβάλλοντος Φαραγγιανών, Αδελφότητος Αξενών Θεσσαλονίκης, Πολιτιστικού Συλλόγου Αξού Γιαννιτσών. Και αξιολογούμεν το γεγονός ως επανασυνάντησιν και ως αέναον ιερουργίαν του μυστηρίου της ανθρωπίνης ψυχής. Του μυστηρίου του "Ίδε ο άνθρωπος!", ως αναγράφεται και εις υπέρθυρον επιγραφήν οίκου ευπατρίδου Καππαδόκου: "Άνθρωπε! ει μεν φίλος πέφυκας είσελθε χαίρων• ει δε εχθρός και επίβουλος πόρρω της πύλης ταύτης• Σημερον εμού, αύριον ετέρου και ουδέποτε ουδενός. Εν έτει 1853". Αυτό είναι το μυστήριον της επανασυναντήσεως, το να κατέχης κάτι και συγχρόνως να το θεωρής ξένον και να ομολογής με συντριβήν ότι τίποτε δεν είναι ιδικόν μας, ούτε και αυτό το σώμα, το οποίον ανήκει εις την γην, ούτε η ψυχή, η οποία ανήκει εις τον "των αοράτων Κτίστην".

 Γνωρίζομεν επίσης την χαράν την ιδικήν σας, των απογόνων των Αξιωτών δια το σημαντικόν τούτο γεγονός της επανασυναντήσεως Πατριάρχου Οικουμενικού και μελών της κληρουχίας αυτού εις τας εδώ πατρογονικάς εστίας. Τι και "αν δεν ανάβει το καντήλι και αν δεν καίει το λιβάνι", κατά τον ποιητήν; Αρκεί που συνεχίζει "το φως της Αναστάσεως να λάμπη και να φωτίζη" αόρατα και τρανταχτά, "παύον δεινών ημών επαναστάσεις, πάσης θλίψεως απαλλάττον ημάς".

 Άλλωστε, η Αξός, εκ των πλέον σημαντικών κέντρων της Νοτίου Καππαδοκίας, απετέλει, μαζί με το Μιστί, τα Φλογητά, την Μαλακοπήν και την Δηλαν, φάρον της Ορθοδόξου Πιστεως εις την ιστορικήν αυτήν περιοχήν μέχρι το έτος 1924, όταν περιστάσεις και περιπτώσεις του βίου, ανθρώπινοι αδυναμίαι και ακαταστασία ψυχής και σκότος νοός, επέβαλαν την εγκατάλειψιν των ιερών και οσίων και την μεταφύτευσιν του Δενδρου, αλλαχού, όχι όμως της Ριζης, η οποία παραμένει εδώ και προβληματίζει και τρέφει και ζωογονεί το δέντρον όπου και αν μετεφυτεύθη, έστω και αν απέκτησεν ιδικές του ρίζες,  ποτέ τόσο σταθερές σαν τις πρώτες.

 Αισθανόμεθα καθήκον ιερόν, της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και ιδικόν σας, ως γόνων ευλαβών Καππαδοκών, την διατήρησιν ζώσης της μνήμης της ηρωοτόκου και Αγιοτόκου Καππαδοκικής γης και μέσω της επαφής προς τον τόπον να συνεχίσωμεν την επικοινωνίαν με την ψυχήν των προαπελθόντων Καππαδοκών, εις τούς οποίους "πνεύμα διήλθε και ουχ υπάρχει και ουδείς ανθρώπων επιγινώσκει τον τόπον αυτού" (πρβλ. Ψαλμ. 102, 16), εκεί που αναμένει την τελικήν θείαν κρίσιν κατά τα επί γης έργα.  Και ευχόμεθα όλα τα πνεύματα των προαπελθόντων πατέρων μας να αναπαύωνται "εις την κατάπαυσιν του Κυρίου", εις το ανέσπερον φως της Αναστάσεως, που πηγάζει από τον θεοδόχον Ταφον Του. Και αν όμως δεν γνωρίζωμεν που είναι το πνεύμα, βιώνομεν ότι Χριστός Ανέστη και αληθώς μαρτυρείται εις όσα δια της Χαριτος του Θεού κατέλιπε και ενταύθα το καππαδοκικόν πνεύμα προς ευρύτερον παραδειγματισμόν.

Χρέος και ευθύνη όλων μας είναι να ενισχύσωμεν την προσπάθειαν αυτήν, την αναζωογόνησιν δηλαδή της πνευματικής παραδόσεως της Καππαδοκίας και την εμπειρίαν του χριστιανικού τούτου πολιτισμού, του μεγαλουργήσαντος επί δύο και πλέον χιλιετίας.

Ως ο τυφλός εκ γενετής, αναζητούμεν και ημείς εις τούς τόπους τούτους το φως εκείνο της ζωής, τον οποίον εφώτιζε τόσους αιώνας τούς πιστούς της Αξού να έχουν ως μοναδικόν προορισμόν εις την ζωήν των, Εκείνον, "τον κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα, σταυρωθέντα, παθόντα και ταφέντα και αναστάντα εκ νεκρών..., δι' Ου τα πάντα εγένετο", και ο Οποίος είναι ο μόνος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας, ο χορηγός του φωτός.

Είναι αληθώς μεγάλη ευλογία η λατρευτική αυτή σύναξίς μας. Διότι τελείται εις τον Ναόν μιας χαρακτηριστικής πνευματικής μορφής της Καππαδοκίας, της Οσίας Μακρίνης, η οποία εσφράγισε δια του βίου της τον γυναικείον Ορθόδοξον Μοναχισμόν και υπήρξεν υπόδειγμα αγίας γυναικός. Ήτο η προστάτρια των προγόνων σας και η ευλάβεια και καταφυγή προς την Αγίαν είχε κεντρικήν θέσιν εις την ζωήν των. Εις το όνομά της εσεμνύνοντο πολλαί εξ αυτών και μετά τον Κυριον και την Παναγίαν Μητέρα Του εκείνην επεκαλούντο εις εύκαιρον βοήθειαν. Το εκτός του Ιερού τούτου Ναού βαθύ φρέαρ του Αγιάσματός της προσέφερεν αενάως την ίασιν εις πλήθος ασθενούντων, χριστιανών και μη, ως μία άλλη αληθής κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Διατί; Απλώς, διότι "δι  ἀσκήσεως και ηθών τελειότητος εχρημάτισε νύμφη του Σωτήρος Χριστού περίδοξος" (Απολυτίκιον). Η Αγία και οι τέσσαρες αδελφοί της, ο Μεγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος Νυσσης, ο Άγιος Ναυκράτιος και ο Άγιος Πετρος Σεβαστείας, συνετέλεσαν σημαντικώς εις την ανάδειξιν της Καππαδοκίας ως θερμοκηπίου ανθήσεως της χριστιανικής πίστεως και μαρτυρίας.

Η διατήρησις, λοιπόν, ασβέστου της μνήμης της γενετείρας των μακαρίων και δια την φιλευσέβειαν διακρινομένων προγόνων σας, με την πολυποίκιλον δραστηριότητα των Συλλόγων σας απανταχού της γης, και μάλιστα εις την ευλογημένην Ελλάδα, αποτελεί και χρέος ευγνωμοσύνης προς εκείνους, αλλά και χρέος ωφελείας  προς τούς σημερινούς και τούς επερχομένους μέχρι της συντελείας του αιώνος απογόνους των. Η καλή γνώσις της ιστορικής πορείας και της Ριζης μας είναι η  ασφαλιστική δικλείς δια την καρποφορίαν του μεταφυτευθέντος Δενδρου δια της μιμήσεως αξιεπαίνων πράξεων και της αποφυγής επιμέμπτων λαθών. Συγχρόνως, η άρδευσις της πορείας του βίου με τον πλούτον της πατρογονικής παραδόσεως συντελεί καταλυτικώς εις την κοινωνικήν εξισορρόπησιν και αποτελεί την βάσιν δια την χάραξιν περαιτέρω ορθών πρωτοβουλιών και ενεργειών.

Αδελφοί και Πατέρες,

Υμνούντες απόψε Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα Θεόν, εδώ εις την Αγίαν Μακρίναν της Αξού, είναι βαθυτάτη και συγκλονιστική η συγκίνησίς μας από τον παλμόν των καρδιών σας, τον οποίον αισθανόμεθα να αντηχή εις την ιδικήν μας καρδίαν. Από όλας τας χαράς, τας οποίας δύναται να αισθανθή ο άνθρωπος, η πλέον πλουσία, η περισσότερον πλήρης, η χαροποιούσα την όλην ύπαρξιν περισσότερον από κάθε άλλην, είναι η χαρά της καρδιακής κοινωνίας, της ταυτότητος των αισθημάτων, της εκπομπής και λήψεως εις την ιδίαν συχνότητα της αμοιβαίας αγάπης και τιμής, του σεβασμού και της εκτιμήσεως του ενός προς τον άλλον.

 Ήδη από της αρχαιοτάτης εποχής οι κατοικήσαντες  εις τον ευλογημένον αυτόν τόπον, παλαίοντες μεταξύ του καλού και του κακού, είχον διαγνώσει την υπερτέραν και αυτής της ζωής χαράν της φιλίας και της συγκροτούσης τον κόσμον φιλότητος. Διο και απεδέχθησαν προθύμως και διέσωσαν και διέδωσαν, με τους λόγους και τα έργα τους, με τα συγγράμματά τους, το χριστιανικόν κήρυγμα της αγάπης και της ειρήνης και της συνυπάρξεως και συνεργασίας με όλους τούς λαούς και απέρριψαν ως κίβδηλα τα κηρύγματα του μίσους και της βιαίας επικρατήσεως. Και εγίνοντο με την χάριν του Θεού φωτοδόται και εκπολιτισταί, και ως μικρά ζύμη επέδρων ευεργετικώς επί των ανθρωπίνων κοινωνιών, ως μαρτυρεί η ιστορία. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον καυχάται δια τους Καππαδόκας, τους μικρούς μεν εις αριθμόν αλλά μεγάλους εις αισθήματα.  Καυχάται δια τους αειμνήστους Καππαδόκας αλλά και δια σας, τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, τους απογόνους αυτών, δια την σταθεράν προσήλωσίν σας εις τας ευαγγελικάς αρχάς της αγάπης και της αδελφωσύνης προς όλους, ανεξαρτήτως πίστεως και εθνικότητος, διότι η στάσις σας αυτή είναι η μόνη η οποία δικαιώνει την ανθρωπίνην ιδιότητα.

 Η αγάπη μαλακώνει τας σκληράς καρδίας, συναδελφώνει τούς εχθρούς, ευρίσκει διεξόδους εις τα αδιέξοδα, φωτίζει τα σκότη των καρδιών, δίδει αξίαν εις την ζωήν, επιτυγχάνει τα ακατόρθωτα. Εκεί όπου η ισχύς αποτυγχάνει να επιβάλη το θέλημά της και προκαλεί το σφίγξιμον των χειρών εις γρόνθους, η αγάπη θερμαίνει την ατμόσφαιραν και μεταβάλλει τούς σφιγμένους γρόνθους εις ανοικτάς αγκάλας.

 Η Μητηρ Εκκλησία αγάλλεται και χαίρει έχουσα τοιαύτα τέκνα. Αυτής της Μητρός σας Εκκλησίας της Κωνσταντινου-πόλεως τον θερμόν ασπασμόν και την ευχήν μεταφέρομεν εις υμάς τους ευλαβείς προσκυνητάς και αποστέλλομεν από εδώ προς πάντας τους όπου γης Καππαδόκας, από του πρεσβυτέρου μέχρι του τελευταίου παιδιού.

 Είναι ευχή ευπρόσδεκτος εις τον Θεόν, διότι προέρχεται από καρδιά όντως μητρική, καρδιά που ξεχειλίζει από αγάπην και ασπάζεται περιπαθώς τούς πάντας μέσα εις ένα αγκάλιασμα οικουμενικόν.

 Και ακόμα, η ευχή την οποίαν σας μεταφέρομεν από την βασιλίδα των πόλεων, είναι ευχή μητέρας πονεμένης, Εκκλησίας που βαστάζει εν τω σώματι αυτής τα στίγματα του Κυρίου, που φέρει τον ονειδισμόν του Χριστού, που χρειάζεται την αγάπην και την προσευχήν όλων σας. Ανοίξατε, λοιπόν, διάπλατα τας καρδίας σας προς την Μητέρα σας Εκκλησίαν και στηρίξατέ την, δια να συνεχίση την μαρτυρίαν και την αποστολήν της -αποστολήν χρήσιμον εις όλους, όντως οικουμενικήν. 

 Και δεχθήτε ως αντίδωρον την ευλογίαν της του Θεού Σοφίας και της του Θεού Ειρήνης, καθώς επίσης και το φως το ανέσπερον και αναστάσιμον, το οποίον αιώνες τώρα μας έρχεται από την χώραν των ζώντων.

 Σας ομιλούμεν, λοιπόν, απόψε, εις τον χώρον αυτόν, μετά 90 χρόνια σιωπής, ο Πατριάρχης σας, δι  ὁρατῶν και αοράτων και λέγομεν επιγραμματικώς προς εαυτούς και αλλήλους:

 Ο Χριστός εν τω μέσω ημών! Η χάρις και η αγάπη Αυτού μετά πάντων. Χριστός Ανέστη! 

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο: http://symboulostheologon.blogspot.gr/2013/06/90.html

 



 

Μεταθέσεις Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Για να δείτε τα ονόματα των εκπαιδευτικών που πήραν μετάθεση πατήστε http://www.esos.gr/article/eidisis-defterovathmia-ekpaidefsi/metateseis-ekpaideytikon-deyterobathmias-ola-onomata

Πηγή: http://www.esos.gr
 

Διεθνές Διαθρησκειακό Συμπόσιο με θέμα: Ορθόδοξη προσέγγιση για μια θεολογία των θρησκειών και επετειακή εκδήλωση του κέντρου Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου»

Το Διεθνές Διαθρησκειακό Συμπόσιο θα διεξαχθεί την Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Ιουνίου του 2013 στη Θεσσαλονίκη. Τις εργασίες του Συμποσίου θα τιμήσει με την παρουσία του ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος. Οι συνεδρίες της Παρασκευής θα πραγματοποιηθούν στην αίθουσα συνεδριάσεων του πρώτου ορόφου της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και του Σαββάτου στην Ι. Μονή Αγίας Θεοδώρας το πρωί και στην αίθουσα της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης το απόγευμα. Το Συμπόσιο συνδιοργανώνουν το Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ, η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης των ΗΠΑ και το Κέντρο Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου». Τα θέματα που θα εισηγηθούν οι ομιλητές αφορούν βιβλικά παραδείγματα από την ιουδαϊκή και τη χριστιανική παράδοση, τη θεολογία της απελευθέρωσης και το διαθρησκειακό διάλογο, τη διδασκαλία περί σπερματικού λόγου, την πολιτική, την εκκλησιαστική ιστορία, το παράδειγμα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, τη ρωμαιοκαθολική θεολογία, την πατερική παράδοση, την παγκόσμια χριστιανική ιεραποστολή, την περίπτωση του πατριάρχη Αθηναγόρα και το ζήτημα της παγκόσμιας ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα του Συμποσίου παρακάτω:

Αναλυτικό Πρόγραμμα

 

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ:
Πέτρος Βασιλειάδης, Ομότιμος Καθηγητής του ΑΠΘ
π. Εμμανουήλ Κλάψης, Καθηγητής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης
Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος Κατερέλος, Καθηγητής του ΕΚΠΑ
Γεώργιος Μαρτζέλος, Καθηγητής του ΑΠΘ
Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής του ΑΠΘ
Αγγελική Ζιάκα, Επίκουρη Καθηγήτρια του ΑΠΘ

Υπεύθυνος Τύπου:
Μόσχος Γκουτζιούδης, Λέκτορας του ΑΠΘ

Γραμματεία:
Νικόλαος Δημητριάδης, Δρ.Θ.
Δημήτριος Νικηφόρου, M.Th.
Γεώργιος Κουκουτσίδης
Ευάγγελος Αναστασίου, Ε.Ε.ΔΙ.Π. Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Βασιλική Μητροπούλου, Υποδείγματα Συγγραφής Εργασιών και Βιβλιογραφίας, εκδόσεις Μέθεξις, Θεσσαλονίκη

Ο συνήθης τρόπος καθημερινής άμεσης επικοινωνίας μεταξύ μας είναι ο προφορικός λόγος. Από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να μαθαίνει να μιλά, αρχίζει να επικοινωνεί με το άμεσο περιβάλλον του. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του θα περάσει τον περισσότερο χρόνο μιλώντας και επικοινωνώντας με τους γύρω του. Αντίθετα με τον προφορικό λόγο, που απαιτεί άμεση επικοινωνία και αλληλεπίδραση με άλλο πρόσωπο/α, ο γραπτός λόγος είναι μια μοναχική δραστηριότητα, χωρίς τη δυνατότητα άμεσης ανατροφοδότησης. Ο συγγραφέας, πρέπει λοιπόν να διασφαλίσει τη μετάδοση του μηνύματος, και την  κατανόησή του από τον αναγνώστη. Στο βιβλίο αυτό περιέχονται με κατανοητό τρόπο υποδείγματα συγγραφής εργασιών και βιβλιογραφίας.

 

 

 

 

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Εισαγωγή       5
2.1         Συγγραφή μιας Εργασίας   9
2.2         Είδη Εργασιών  15
2.2.1      Περιγραφική     15
2.2.2      Αναλυτική          18

2.2.3      Επιχειρηματολογική (ή Μορφή δοκιμίου ή Φιλολογική Ανασκόπηση)       20

3.            Παραπομπές – Βιβλιογραφία     23
3.1         Παραπομπές     25
3.2         Παραδείγματα 27
3.3.1      Πρότυπο σύστημα παραπομπών ΑΡΑ    31
3.3.2      Πρότυπο σύστη μα παραπομπών Harvard      37
3.3         Βιβλιογραφία   41
3.4         Παραδείγματα Βιβλιογραφίας  43
3.4.1      Βιβλίο   43
3.4.2      Άρθρο   49
3.4.3      Έγγραφο στο διαδίκτυο               55
3.4.4      Νομοθεσία Ευρωπαϊκής Ένωσης             57
3.4.5      Κυβερνητικές Εκδόσεις   57
3.4.6      Διδακτορική Διατριβή   58
3.4.7      Εγχειρίδιο          60
3.4.8      Εγκυκλοπαίδειες, Λεξικά             60
3.4.9      CD-ROM              61
3.4.10   Σημειώσεις από διάλεξη και Παρουσίαση στο διαδίκτυο          62
3.4.11   Κριτική βιβλίου σε περιοδικό    63
3.4.12   Συλλογές             63
3.4.13   Εικόνες/Φωτογραφίες από το διαδίκτυο    64
4.            Βιβλιογραφία   67
Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

«Διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου»

Του καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ π. Βασίλειου Καλλιακμάνη

 

α) Εκτός από το στενό κύκλο των δώδεκα μαθητών, οι οποίοι πυρπολούμενοι από το πυρ της θείας αγάπης μετάγγισαν το κήρυγμα της Αναστάσεως «εις πάντα τα έθνη», υπήρξε και ο ευρύτερος κύκλος των εβδομήκοντα αποστόλων, τους οποίους απέστειλε ο Χριστός στο κήρυγμα. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και ο Απόστολος Βαρνάβας, που τιμάται από την Εκκλησία στις 11 Ιουνίου. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς διασώζει στις Πράξεις των Αποστόλων αρκετές πληροφορίες για τη δράση του Βαρνάβα και τη σχέση του με τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος ήταν αρχικά διώκτης των χριστιανών.

β) Η μεταστροφή του Σαύλου μετά το συγκλονιστικό όραμα στο δρόμο προς τη Δαμασκό, η βάπτισή του από τον Ανανία και η ένταξή του στην Εκκλησία δεν έπειθαν τους χριστιανούς για τις αγνές του προθέσεις. Φοβόντουσαν τον Σαύλο και γνώριζαν ότι ήταν διώκτης τους, αφού είχε λάβει μέρος στο λιθοβολισμό του Στεφάνου. Οπότε ήταν δύσπιστοι και δεν ήταν εύκολο να δεχθούν ότι μπορεί να έγινε μαθητής του Κυρίου Ιησού.

γ) Τους φόβους και τις επιφυλάξεις των χριστιανών απέναντι στον Σαύλο, που μετονομάστηκε ύστερα Παύλος, ανέλαβε να διασκεδάσει ο Βαρνάβας, ο οποίος σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες τον γνώριζε από πριν, αφού μαθήτευαν από κοινού στον κύκλο του διδασκάλου Γαμαλιήλ. ΄Ετσι ο Βαρνάβας γίνεται συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Παύλο και τους χριστιανούς αλλά και τους άλλους Αποστόλους που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα (βλ. Πράξ. 9,1 κ.ε.).
δ) Ο Βαρνάβας, εκτός από το ότι συνέβαλε στην οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στον Παύλο και τους λοιπούς αποστόλους, έγινε και άμεσος συνεργάτης του. Τους συναντούμε στην Αντιόχεια, όπου για έναν χρόνο συμμετέχουν και διδάσκουν στις συνάξεις της Εκκλησίας. Όταν αναγγέλθηκε μεγάλη πείνα σε όλη την οικουμένη, οι χριστιανοί της Αντιόχειας συγκέντρωσαν οικονομική βοήθεια και την έστειλαν «διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου» (βλ. Πράξ. 11,30) στους πρεσβυτέρους των Ιεροσολύμων.
ε) Η φιλαδελφία που αναπτύσσεται στον κύκλο του Αποστόλου Παύλου αλλά και στο πλαίσιο της κοινότητας των Ιεροσολύμων απηχεί το βίωμα της έμπρακτης αγάπης προς τον πλησίον, που αποτελεί κορυφαία εντολή του αποστολικού κηρύγματος. Είναι γνωστή στους χρόνους αυτούς η «λογία», η συγκέντρωση οικονομικών βοηθημάτων για τους χριστιανούς των Ιεροσολύμων. Έτσι και στην περίπτωση αυτή από την Αντιόχεια «διά χειρός» των δύο Αποστόλων μεταφέρεται βοήθεια στα Ιεροσόλυμα. 
στ) Η φράση «διά χειρός» που αναφέρεται και στους δύο Αποστόλους δείχνει το πνεύμα ενότητας, συνεργασίας και εμπιστοσύνης που υπήρχε ανάμεσά τους. Φανερώνει όμως και κάτι άλλο. Εκείνος που κινητοποιεί το ανθρώπινο χέρι, για να προσφέρει και να συνδράμει φιλάδελφα τους αναγκεμένους συνανθρώπους, είναι ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός της αγάπης. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στη βυζαντινή αγιογραφία, όπου ο αυθεντικός αγιογράφος υπογράφει το έργο με συστολή, όχι προβάλλοντας το όνομά του αλλά δανείζοντας το χέρι του στη θεία έμπνευση. Το χέρι που προσφέρεται για συμφιλίωση, διακονία της αγάπης και ιστόρηση ιερών προσώπων γίνεται «χέρι θεϊκό».
ζ) Κι ενώ οι δύο Απόστολοι επισκέπτονται και διδάσκουν στην Κύπρο αλλά και σε διάφορες πόλεις της Μικράς Ασίας, προκύπτει ζωηρή διαφωνία σχετικά με το συνοδό τους Μάρκο, ο οποίος τους είχε προηγουμένως εγκαταλείψει. Η διχογνωμία ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αποφασίζουν να χωρίσουν τους δρόμους τους. Ο Βαρνάβας παραλαμβάνοντας τον Μάρκο φθάνει στην Κύπρο, όπου μαρτύρησε, ενώ ο Παύλος παίρνοντας ως συνοδό τον Σίλα και στη συνέχεια τον Τιμόθεο φθάνει στην Τρωάδα κι από εκεί στη Μακεδονία (βλ. Πράξ. 15,36 κ.ε). Θα ήταν άραγε υπερβολή να λεχθεί ότι ακόμη και μέσα από έναν ανθρώπινο «παροξυσμό» αποκαλύπτεται το «χέρι του Θεού» και μεταφέρεται στην Ευρώπη το ευαγγελικό μήνυμα;

 Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/105456/

ΒΕΡΟΙΑ: «Το μάθημα των θρησκευτικών στο δημόσιο σχολείο: ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές»

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013,στο «Παύλειο» Πολιτιστικό Κέντρο Βέροιας η Επιστημονική Ημερίδα εκπαιδευτικών Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης-ΠΕ01που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολή μας σε συνεργασία με τις Δ/νσεις Α/θμιας & Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας και τη Σχολική Σύμβουλο Θεολόγων κ. Μαρία Συργιάννη με θέμα:«Το μάθημα των θρησκευτικών στο δημόσιοσχολείο:ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές».Κήρυξη έναρξης των εργασιών της Ημερίδας έγινε από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονα. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν οι προγραμματισμένες εισηγήσεις από τους: Σταύρο Γιαγκάζογλου, Σύμβουλο Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων, Παναγιώτη Υφαντή Επικ. Καθηγητή Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. και Παναγιώτη Ταμβάκη Δρ. Θεολογίας- Σχολικό Σύμβουλο Α/θμιας Εκπ/σης. Ακολούθησε ουσιαστικός διάλογος .Στην ημερίδα έδωσαν το παρών ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ κ.Χαράλαμπος Ατματζίδης,οι Σχολικοί Σύμβουλοι Θεολόγων,κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος και κ. Ελένη Μιχαλοπούλου,ο Σχολικός Σύμβουλος της Πρωτοβάθμιας κ. Κουτσουπιάς Φώτιος,ο Αρχιμ. Γεώργιος Χρυσοστόμου, Πρωτοσύγκελλος Ι.Μ. Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας,ο κ. Ευθύμιος Φλιτούρης, Δ/ντής Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας,ο κ.Διονύσιος Διαμαντόπουλος, Δ/ντής Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας ,ο κ. Αθανάσιος Παπαδόπουλος, Εκπαιδευτικός, Πρόεδρος της Ένωσης Θεολόγων Ν. Ημαθίας και δεκάδες εκπαιδευτικοί και ιερείς.

 

 

 

 

 



Πηγή: http://e-theologia.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9.html

Συνέδριο της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών για τις Βιβλικές Σπουδές στη Φλωρεντία

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου σε συνεργασία με την Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή της Φλωρεντίας διοργανώνει στις 6-7 Ιουνίου στην πόλη της Φλωρεντίας, Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Το παρόν και το μέλλον των Βιβλικών σπουδών στην Ορθόδοξη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Ομιλητές στο Συνέδριο θα είναι οι: Καθ. Ιωάννης Φωτόπουλος (Saint Mary’s College, Notre Dame, ΗΠΑ), Το παρόν και το μέλλον των βιβλικών σπουδών στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Καθ. L. Mazzinghi (Καθολική Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας και Ποντιφικό Βιβλικό Ινστιτούτο, Ρώμη), Η θέση των Βιβλικών σπουδών στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά την Διάταξη Dei Verbum της Β΄ Βατικανής Συνόδου, Καθ. Χρήστος Καρακόλης (Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών), Πατερική παράδοση, Ορθόδοξη θεολογία και η σημασία της Αγίας Γραφής στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Καθ. Roberto Filippini (Theological Studium, Camaiore), Αγία Γραφή και Παράδοση στο Ρωμαιοκαολικισμό, Καθ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Η θεοπνευστία της Βίβλου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Δρ. Alessandro Biancalani (Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας), Η διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας περί θεοπνευστίας, Καθ. Κωνσταντίνος Ζάρρας (Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών), Ιουδαίοι, Ιουδαϊκές σπουδές και ιουδαιοφοβία στη σύγχρονη Ελλάδα, Καθ. Stefano Tarocchi (Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας), Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης στη Ρωμαιοκαθολική παράδοση, Λέκτωρ Αικατερίνη Τσαλαμπούνη (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Ο κανόνας της Καινής Διαθήκης στην Ορθόδοξη παράδοση, Καθ. Gérard Rossé (Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Sophia, Loppiano), Οι ερμηνευτικές μέθοδοι της βιβλικής εξήγησης στο Ρωμαιοκαθολικισμό, και Καθ. Πέτρος Βασιλειάδης (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Η λειτουργική χρήση των σύγχρονων μεταφράσεων στη σύγχρονη ελληνόφωνη Ορθοδοξία.

Στο συνέδριο θα απευθύνουν χαιρετισμό ο Καρδινάλιος Giuseppe Betori, Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας, ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής της Φλωρεντίας Καθηγητής Stefano Tarocchi και ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, ενώ τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο θα εκπροσωπήσει και θα απευθύνει εκ μέρους του χαιρετισμό στο συνέδριο ο π. Χρίστος Χαχαμίδης, Δρ. Θεολογίας, κληρικός της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος, μέλος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών.
 

Ένας άγιος επίσκοπος και σοφός επιστήμονας

Του καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ π. Βασίλειου Καλλιακμάνη

α) Σε κάθε εποχή ο μεγαλόδωρος και οικτίρμων Θεός δεν αφήνει απαράκλητο το κορυφαίο πλάσμα του, τον άνθρωπο. Φανερώνει αγίους, οι οποίοι μπορεί να περιφρονήθηκαν και να διώχθηκαν από τις παρερχόμενες αρχές και εξουσίες του κόσμου τούτου, στάθηκαν όμως όρθιοι, ισχυροποιώντας το ρωμαλέο φρόνημα της χριστιανικής πίστεως.
Το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο της Εκκλησίας στην ανθρωπότητα δεν είναι τόσο οι υλικές παροχές και το προνοιακό της έργο, όσο οι άγιοί της.
β) Ο αδαπάνητος πλούτος της είναι η σύναξη όλων των αγίων, των «απ’ αιώνος Θεώ ευαρεστησάντων», οι οποίοι «ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου» (Αποκ. 7,14). Η περιουσία της είναι τα πιστά τέκνα της, τα οποία μπορεί να γεύτηκαν τον θάνατο, αλλά ξαναγεννήθηκαν στην ανέσπερη ζωή της αναστάσεως, τη ζωή του Παραδείσου. Εκεί ο μεγαλοδύναμος και ελεήμων Θεός «εξαλείφει παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι· ότι τα πρώτα απήλθον»· «Ιδού γέγονεν καινά τα πάντα» (Βλ. Αποκ. 21,4-5· Β΄ Κορ. 5,17).
γ) Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως - Κριμαίας Λουκάς Βόινο-Γιασενέτσκι (1877-1961), που κόσμησε την Εκκλησία του Χριστού στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, ανήκει στη χορεία αυτή των αγίων, που πίστεψαν βαθιά στον Θεό και διακόνησαν με αυταπάρνηση τον συνάνθρωπο. Αναδείχθηκε άγιος ποιμένας, πρωτοποριακός ιατρός και ευσυνείδητος επιστήμονας, συνδυάζοντας άριστα χριστιανική πίστη και επιστημονική γνώση, ποιμαντική διακονία και χειρουργική επιστήμη.
δ) Ιδού τι γράφει στην αυτοβιογραφία του: «Γνωρίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που διερωτώνται πώς κατόρθωσα, αφού απέκτησα την φήμην ενός σοφού και μεγάλου χειρουργού, να εγκαταλείψω την επιστήμην και την χειρουργικήν και να γίνω κήρυξ του ευαγγελίου του Χριστού. Εκείνοι που κάμνουν τοιαύτας σκέψεις, διαπράττουν μέγα σφάλμα, σκεπτόμενοι ότι είναι αδύνατον να συνδυασθούν η επιστήμη και η θρησκεία. Μια παρόμοια γνώμη, είναι εξολοκλήρου εσφαλμένη».
ε) «Η ιστορία της επιστήμης διδάσκει ότι και αυτοί ακόμη οι μεγαλοφυείς σοφοί ως ο Γαλιλαίος, ο Νεύτων, ο Κοπέρνικος, ο Παστέρ, ο μεγάλος φυσιολόγος Παυλώφ, ήσαν βαθέως θρησκευτικοί άνθρωποι. Και γνωρίζω ότι μεταξύ των καθηγητών, των συγχρόνων μας, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν και ζητούν την ευλογίαν μου». Και σε μια επιστολή του γράφει: «Όλη η χαρά μου και όλη η ζωή μου είναι να υπηρετώ τον Κύριο, τον οποίο πιστεύω, μολονότι δεν σκοπεύω να αφήσω την ιατρική δραστηριότητά μου και την επιστημονική μου έρευνα».
στ) Η βαθιά χριστιανική πίστη και η συνέπεια κόστισαν στον Άγιο Λουκά πάνω από δέκα χρόνια εξορίας, κακουχίες, διώξεις, εξευτελισμούς, στερήσεις και ταπεινώσεις, στις οποίες τον υπέβαλαν μικρόψυχοι άνθρωποι του κομμουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης, παρά το επιστημονικό κύρος και την αναντίρρητη κοινωνική προσφορά του. Ωστόσο, η ιστορία τον δικαίωσε, αφού ο λαός τον τίμησε ως άνθρωπο του Θεού ενόσω ζούσε, αλλά και με την αθρόα προσέλευση στην κηδεία του παρά τις κρατικές απαγορεύσεις. Έτσι, το 1995 η Εκκλησία της Ουκρανίας και το 1996 το Πατριαρχείο της Ρωσίας τον αναγνώρισαν ως άγιο και τον ενέταξαν στο αγιολόγιό τους.
ζ) Η προσφορά του Αγίου Λουκά, επισκόπου Συμφερουπόλεως - Κριμαίας, όχι μόνο προς την αθεϊστική κοινωνία της εποχής του αλλά και προς την υλιστική δυτική κοινωνία υπήρξε μεγίστη. Αψηφώντας διώξεις, εξορίες, απειλές και πλήθος άλλων εμποδίων τίμησε την επιστήμη, την ιεροσύνη και το βάπτισμά του. Παράλληλα, τίμησε το ανθρώπινο γένος, διασώζοντας το «κατ’ εικόνα Θεού» πλασμένο πρόσωπο και αποκαλύπτοντας το «καθ’ ομοίωσιν», που αποτελεί αδιάκοπο στόχο κάθε χριστιανού.

Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/105123/

Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα “ΜΝΗΜΕΙΑΚΟ ΑΠΟΘΕΜΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ (Μονές, Ναοί, Εκπαιδευτήρια, Οικισμοί, κ.ά.)”, 7-8 Ιουνίου 2013 στη Θεσσαλονίκη

ΚΑΙΡΟΣ: Οι καταιγιστικές εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης απαιτούν επαγρύπνηση, ετοιμότητα και συσπείρωση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι καταιγιστικές εξελίξεις στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης (ωράριο εκπαιδευτικών, αλλαγή τρόπου μεταθέσεων, διαχείριση πλεονάζοντος προσωπικού, προσλήψεις αναπληρωτών και μονίμων) μαζί με την «μυστικοπάθεια» που χαρακτηρίζουν τις προθέσεις του υπουργείου για το «νέο σχολείο», το «νέο λύκειο», τα νέα αναλυτικά προγράμματα πρωτοβάθμιας & δευτεροβάθμιας και σε πιλοτική εφαρμογή ευρισκόμενα, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του έργου τους,  και  σε συνδυασμό με την ήδη εφαρμοσμένη πολιτική δραστικής μείωσης των αποδοχών στο χώρο μας, καθιστούν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η χρονιά που έρχεται απαιτεί επαγρύπνηση και μόνιμη αγωνιστική διάθεση, που μπορεί να εκφραστεί ποικιλότροπα.

Η θεολογική εκπαιδευτική κοινότητα δέχτηκε κατά το τρέχον σχολικό έτος καίριο πλήγμα  με τον μη διορισμό μονίμων θεολόγων καθηγητών και με τις ελάχιστες προσλήψεις αναπληρωτών. Πέραν αυτών, τα προβλήματα του κλάδου μας,  δηλαδή η παρατεινόμενη σύγχυση από την ασάφεια των εγκυκλίων για απαλλαγή από το μάθημα,  η φημολογούμενη μείωση των ωρών του μαθήματος στο «νέο λύκειο», όσο και η πολεμική από διάφορους κύκλους κατά των ελάχιστων αναθέσεων που με κόπο και αγώνες έχει κατοχυρώσει η θεολογική κοινότητα τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργούν επιπλέον δυσθυμία και αβεβαιότητα σε εκατοντάδες συναδέλφους μας.

Ο σύλλογός μας ασφαλώς παρακολουθεί συνεχώς την επικαιρότητα και θα ενεργήσει  υπεύθυνα και άμεσα για την διαφύλαξη κεκτημένων και διεκδίκηση ικανοποίησης  αιτημάτων, που στηρίζονται στη λογική αλλά  και στην αρχή της ισονομίας και της ισοπολιτείας, όπως άλλωστε το έπραξε  το καλοκαίρι του 2012 με την άμεση αντίδρασή του, ασκώντας αυστηρή κριτική στην επιλογή του υπουργείου για τον αποκλεισμό της ειδικότητάς μας από τους μόνιμους διορισμούς.

Η επιτυχημένη συλλογική δράση απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση, ετοιμότητα, συσπείρωση και σίγουρα ενιαία δια-συλλογική γραμμή, για κοινά και αδιαπραγμάτευτα κλαδικά ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο στα εργασιακά δικαιώματα αλλά και στην επαρκή διακονία του μαθήματός μας στο ελληνικό σχολείο.

                                                                               Το  Δ.Σ