ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Βασιλεύουσα, Νέα Ρώμη, Βυζάντιο, Επτάλοφος… Πόσες λέξεις – πόσα προσωνύμια κρύβονται μέσα στην έννοια της Πόλης! Της Κωνσταντινούπολης.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2019

Το Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων


Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ σήμερον ἡνώθησαν,
τεχθέντος τοῦ Χριστοῦ.
Σήμερον Θεός ἐπί γῆς παραγέγονε
καί ἄνθρωπος εἰς οὐρανούς ἀναβέβηκεν.
Σήμερον ὁρᾶται σαρκί
ὁ φύσει ἀόρατος διά τόν ἄνθρωπον.
(Β΄ Στιχηρόν Ἰδιόμελον Λιτῆς Χριστουγέννων).

Ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ, ἐν ἀγαλλιάσει, εὐχαριστίᾳ καί δοξολογίᾳ, ἡ Ἐκκλησία ἀνά τόν κόσμον ἑορτάζει σήμερον τήν Μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν, τήν ἑορτήν τῆς ἐκ Παρθένου κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία εὐχαριστεῖ τόν Θεόν, διότι πιστός ὤν ἐξεπλήρωσε τάς διά τῶν προφητῶν ἐπαγγελίας Αὐτοῦ πρός τόν ἄνθρωπον. «Λύτρωσιν ἀπέστειλε τῷ λαῷ Αὐτοῦ (Ψαλμ. 110, 9). Ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος ὤν ὁ Θεός, «ὑπερεῖδε τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας» (Πράξ. 17, 30) καί τῆς ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου καί «ἐπεδήμησε πρός τούς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος». Τόν ἄνθρωπον δραπέτην ὄντα ὡς ἀποδράσαντα τῆς πρός Αὐτόν κοινωνίας κατά τόν ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας (P.G. 75 908C), ὁ Θεός ἀνεζήτησε, εὗρε ὡς τό πλανηθέν πρόβατον, ἀνεκαίνισεν, ἀνεγέννησεν, ἐζωοποίησε, «μετεστοιχείωσε» καί ἐπανήνωσεν εἰς τήν κοινωνίαν, τήν ὁποίαν εἶχε μετ’ Αὐτοῦ ἅμα τῇ δημιουργίᾳ ἐν τῷ Παραδείσῳ.

Τοῦτο ἐποίησεν ὁ Θεός Πατήρ ἐν τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ τῷ Μονογενεῖ. «Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλε τόν Υἱόν Αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν», (Γαλ. 4, 4-5). Ὁ Πατήρ ηὐδόκησε καί «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1, 14). Κατά Κύριλλον Ἀλεξανδρείας «Ὁ ἐν ἀρχῇ Θεός Λόγος, ἐν κόλποις ὤν τοῦ Πατρός, ὑπέμεινε τήν δι’ ἡμᾶς κένωσιν ἑκών καί γέγονε σάρξ, τουτέστιν ἄνθρωπος, ἐταπείνωσεν ἑαυτόν δι’ ἡμᾶς καί ἐχρημάτισεν υἱός ἀνθρώπου, ἵνα δι΄ Αὐτοῦ ἡμεῖς πλουτήσωμεν Πατέρα τόν Θεόν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, προσέλαβε σῶμα οὐκ ἄψυχον οὐδέ ἄνουν ἀλλά ἐψυχωμένον ψυχῇ λογικῇ, (Περί Ἐνανθρωπήσεως, PG 77, 989D & 1092C), ἵνα καταστήσῃ τόν ἄνθρωπον «κοινωνόν θείας φύσεως». (Β΄ Πέτρ. 1, 4). Τό ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει πρόσλημμα, ἤτοι τήν ἀνθρωπότητα ὅλην, ἡγίασε διά τῆς ζωῆς Αὐτοῦ ὁ Κύριος καί διά τοῦ Σταυροῦ, τῆς Ἀναστάσεως καί Ἀναλήψεως Αὐτοῦ ἀνεβίβασεν εἰς τόν οὐρανόν καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. Ὤ τῆς φιλανθρωπίας! Ὤ τῆς εὐνοίας! Ὤ τῆ δωρεᾶς! Ὁ Θεός ἐν τῷ Χριστῷ κατῆλθεν εἰς τήν γῆν καί ἀνεβίβασε τόν ἄνθρωπον εἰς τόν οὐρανόν.

Τό ὑπέρ φύσιν καί λόγον οὐράνιον μυστήριον τοῦτο ἔλαβε χώραν ἐν χρόνῳ καί τόπῳ, ἐπί Καίσαρος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου και εἰς Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας καί μάλιστα ἐν τῷ ἀπερίττῳ σπηλαίῳ τούτῳ, συνεργούντων καί μαρτυρούντων τῶν στοιχείων τῆς φύσεως καί Δυνάμεων Ἀσωμάτων. Ταῦτα κατά τόν θεολόγον τῆς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν μιᾶς ὑποστάσεως καί δύο φύσεων, θελήσεων καί ἐνεργειῶν ἅγιον Σωφρόνιον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων ἦσαν «ἡ ἀστροκίνητος ἕλκυσις τῶν μάγων, ἡ τῶν ποιμένων οὐράνιος μύησις, ἡ δωροφορία καί ἡ προσκύνησις», (Συνοδική Ἐπιστολή (PG 87, 3176D). Μάγοι Περσῶν βασιλεῖς ὑπό ἀστέρος ὁδηγούμενοι καί ποιμένες ἀγραυλοῦντες ὑπό ἀγγέλων διά τοῦ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14), προσκαλούμενοι, ἐπί τό αὐτό συνήντησαν καί ἔκθαμβοι πεσόντες προσεκύνησαν, «εἶδον γάρ ἐν τῷ σπηλαίῳ βρέφος κείμενον τόν ἄναρχον».

Τήν ἀπαρχήν ταύτην τῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ παρέλαβε ἀπό τούς αὐτόπτας καί αὐτηκόους μάρτυρας αὐτοῦ καί διατηρεῖ ἀνά τούς αἰῶνας ἡ Ἐκκλησία. Διά τοῦ μυστηρίου τούτου διαπαιδαγωγεῖ, διαπλάσσει, εἰρηνοποεῖ, ζωοποιεῖ καί ἁγιάζει τά μέλη της. Τοῦτο διακηρύσσει τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν ἕως τῶν περάτων τῆς οἰκουμένης. Διά τούτου ἐξασκεῖ τήν εἰρηνευτικήν αὐτῆς ἀποστολήν εἰς τόν κόσμον ὅλον, «τήν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς, τήν ὁποίαν ἔδωσεν εἰς αὐτήν ὁ Θεός» (Β΄ Κορ. 5, 18), «ὁ καταλλάσσων τούς ἀνθρώπους ἑαυτῷ», (Β΄ Κορ. 5, 19) ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ.

Τό ὑπερφυές καί σωτήριον μυστήριον τοῦτο κηρύσσει καί ἡ τῶν Ἱεροσολύμων πρώτη Ἐκκλησία τῆς Χριστιανοσύνης, ἀπό τοῦ τόπου, ἐν ᾧ τοῦτο ἐπεφάνη, ἀπό τοῦ θεοδέγμονος σπηλαίου καί ἀπό τῆς ἐπ’ αὐτοῦ Κωνσταντινείου καί Ἰουστινιανείου Βασιλικῆς, εὐλογοῦσα τό ποίμνιον αὐτῆς ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καί ὁπουδήποτε ἀνά τόν κόσμον, ὑποδεχομένη ἐν χαρᾷ ὡς ποίμνιον αὐτῆς τούς τιμῶντας Βηθλεέμ τήν ἁγίαν καί τούς προσκυνοῦντας τήν φάτνην, «ἐν ᾗ ἀνεκλίθη ὁ Ἀχώρητος», εὐσεβεῖς προσκυνητάς καί προσευχομένη ὑπέρ εὐημερίας, εἰρήνης καί ἀγαθῆς καταστάσεως τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Κυριακή 21 Απριλίου 2019

Το Πασχαλινό μήνυμα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων (2019)


Εν όψει του Πάσχα ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ΄ στέλνει το μήνυμα που συνοδεύει τη μεγάλη γιορτή.

«Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος, ὅπου ἔθηκαν αὐτόν» (Μάρκ. 16, 6).

Τόν χαρμόσυνον καί ἐλπιδοφόρον λόγον τοῦτον ἤκουσαν διά στόματος φαεσφόρου ἀγγέλου, καθημένου ἐπί τοῦ τάφου, αἱ μυροφόροι γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἦλθον τήν πρωΐαν τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων, διά νά ἀλείψωσιν ἀρώμασι τόν Ἰησοῦν.

Οἱ ἀγγελικοί λόγοι ἐπεβεβαιώθησαν ἐκ τῆς θέας τοῦ κενοῦ μνημείου, ἐκ τῆς θέας τῶν «κειμένων ὀθονίων καί τοῦ σουδαρίου, οὐ μετά τῶν ὀθονίων κειμένου ἀλλά χωρίς ἐντετυλιγμένου εἰς ἕνα τόπον» (Ἰω. 20, 7). Πολλῷ πλέον ὅμως ἐπεσφραγίσθησαν ἐκ τῆς θέας αὐτοῦ τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός διά τοῦ Σταυροῦ ἦλθεν εἰς τόν ᾍδην καί ὁ ᾍδης οὐκ ἴσχυσεν Αὐτοῦ, οὐκ ἐκράτησεν Αὐτόν. Ὁ Κύριος κατελθών εἰς τόν ᾍδην, ἀπέσπασεν ἐξ ἐκείνου τούς ἀπ’ αἰώνων πεπεδημένους. Ἀνέσυρε αὐτούς ἐκ τῆς κολάσεως, «ἐπέστη βοῶν τοῖς ἐν ᾍδῃ, εἰσάγεσθε πάλιν εἰς τόν Παράδεισον». «Σταυρωθείς ὁ Κύριος ἐξ ἀσθενείας, ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 13, 4), ἀνέστη τῇ θεανθρωπίνῃ δυνάμει Αὐτοῦ καί ἐφάνη εἰς τάς μυροφόρους γυναῖκας καί εἰς τούς μύστας ἀποστόλους εἰς πλείστας ἐμφανείας. Ὤφθη αὐτοῖς εἰς τό ὑπερῷον τήν πρώτην καί τήν ὀγδόην ἀπό τῆς Ἀναστάσεως ἡμέραν (Ἰω. 20, 19 & 26), εἰς τήν πορείαν πρός Ἐμμαούς (Λουκ. 24, 15), εἰς Ἱερουσαλήμ «εἰς τούς ἕνδεκα ἠθροισμένους καί τούς σύν αὐτοῖς» (Λουκ. 24, 33), «οὐχί ὡς πνεῦμα, ὅπερ σάρκα καί ὀστέα οὐκ ἔχει» (Λουκ. 24, 39), ἀλλά μετά τοῦ σώματος Αὐτοῦ τοῦ λελαμπρυσμένου καί δεδοξασμένου, «ἔχοντος τούς τύπους τῶν ἥλων εἰς τάς χεῖρας καί τούς πόδας» (Λουκ. 24, 40) «ζητῶν παρ’ αὐτῶν βρώσιμον καί λαμβάνων ἰχθύος ὀπτοῦ μέρους καί ἀπό μελισσίου κηρίου καί ἐσθίων ἐνώπιον αὐτῶν» (Λουκ. 24, 41-43).

«Παραστήσας ἑαυτόν ζῶντα ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα» (Πράξ. 1, 3), ἀνελήφθη ἐν δόξῃ ἀπό τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν εἰς τούς οὐρανούς, ἀπέστειλε παρά τοῦ Πατρός εἰς τούς συνηγμένους ἐν τῷ ὑπερῴῳ ἀποστόλους Παράκλητον ἄλλον, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας καί δι’ αὐτῶν ἐσαγήνευσε τήν Οἰκουμένην, ἐγκατέστησε καί ἔπηξεν ἐν τῷ κόσμῳ τήν Ἐκκλησίαν.

Τήν Ἐκκλησίαν ἄφησεν ὁ Κύριος μάρτυρα τῆς ἀληθείας Αὐτοῦ καί συνεχιστήν τοῦ ἔργου Αὐτοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι διδάσκει καί κηρύττει Αὐτόν Ἐνανθρωπήσαντα, Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα. Διδάσκει διά τοῦ λόγου καί πράττει διά τῶν ἔργων, ἁγιάζει διά τῶν Μυστηρίων. Μεταδίδει τήν Θείαν Χάριν, μεταμορφώνει τά ἤθη, τήν ζωήν καί τό «εἶναι» τῶν ἀνθρώπων. Γίνεται αὕτη παράδεισος καί οὐρανός, ὡς λέγει τό τροπάριον, «ἐν τῷ ναῷ ἑστῶτες τῆς δόξης Σου, ἐν οὐρανῷ ἑστάναι νομίζομεν». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐπί τῆς γῆς ὄασις πηγῆς ὕδατος ζῶντος, ἀληθείας εἰρήνης, δικαιοσύνης, ἀδελφοσύνης, συνδιαλλαγῆς, ἀγαλλιάσεως καί χαρᾶς πεπληρωμένης. Αὕτη ἀποσοβεῖ πολέμους, διαλύει τήν διχόνοιαν καί ἑνώνει ἔθνη. Ἡ Ἐκκλησία, διατηρεῖ καί προστατεύει τό περιβάλλον καί τήν κτίσιν ὡς δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ διά τήν κατοίκησιν τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, ὡς Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐπιτελεῖ τό προσκυνηματικόν, ποιμαντικόν καί σωστικόν αὐτῆς ἔργον ἐπί τῶν θείων σκηνωμάτων, ἐπί τῶν τόπων τῶν ἁγιασθέντων διά τῆς χάριτος τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος, Σταυρωθέντος καί ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐξ αὐτῶν καί δή ἐξ αὐτοῦ τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου ἐν τῇ προσφορᾷ τῆς ἀναιμάκτου θυσίας «κατά τήν σωτήριον καί φωταυγῆ νύκτα τῆς λαμπροφόρου ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεως» προσευχόμεθα ὑπέρ εἰρηνεύσεως τοῦ σύμπαντος κόσμου καί δή τῆς ἀνειρηνεύτου Μέσης Ἀνατολῆς, ὑπέρ παύσεως τῶν σχισμάτων τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης καί χαιρετίζομεν τό εὐσεβές ποίμνιον Ἡμῶν ὅπου γῆς καί τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς καί εὐχόμεθα εἰς πάντας τήν χαράν, τήν δύναμιν, τήν ἐλπίδα καί τό φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

Χριστός Ἀνέστη!

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2019.

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2018

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2018: ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ



Κατά τάς χαρμοσύνους ἡμέρας τοῦ Δωδεκαημέρου, ἐξαιρέτως δέ κατά τήν ἡμέραν τῶν Γενεθλίων τοῦ Χριστοῦ, πρωτίστως δοξολογικῶς καί εὐχαριστιακῶς ἡ Ἐκκλησία, κοινωνικῶς δέ καί ἡ ἀνθρωπότης ὅλη, ἑορτάζουν γεγονός ὑπερφυές καί ἐξαίσιον, μυστήριον ξένον καί παράδοξον, ὑπερβαῖνον πᾶσαν ἀνθρωπίνην ἔννοιαν.

Τό ἑόρτιον γεγονός τοῦτο εἶναι ἡ σάρκωσις, ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ Λόγου. «Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσε ἐν ἡμῖν» (Ἰω. 1, 14) κατά τόν Εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης.

Ἐν τῇ ὑπερβολῇ τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ πρός τόν ἄνθρωπον ὁ Θεός Πατήρ ἡμῶν ηὐδόκησε καί ὁ Υἱός Αὐτοῦ, Υἱός ἀνθρώπου γέγονε, σαρκωθείς καί τεχθείς κατά σάρκα ἐκ τῆς ἁγίας καί ἀμώμου Παρθένου. «Ὁ Θεός ὤφθη σαρκοφόρος ἐπί τῆς γῆς καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» κατά τόν ὑμνῳδόν τῆς Ἐκκλησίας.

«Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ», κατά τόν θεοφόρον πατέρα ἅγιον Ἰωάννην Δαμασκηνόν, «μεταλαμβάνει τοῦ χείρονος, ἤτοι τῆς ἡμετέρας ἀνθρωπίνης φύσεως, ἵνα δι’ Ἑαυτοῦ ἐν Ἑαυτῷ ἀνακαινίσῃ τό κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν καί τῇ τῆς ζωῆς κοινωνίᾳ ἐλευθερώσῃ ἡμᾶς τῆς φθορᾶς, ἀπαρχή γενόμενος τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως καί τό ἀχρειωθέν καί συντριβέν σκεῦος ἀνακαινίσῃ» (Ἔκδ. Ὀρθοδ. Πίστεως, οζ΄).

Τήν φιλάνθρωπον ἐνέργειαν ταύτην τοῦ Θεοῦ Γρηγόριος ὁ θεολόγος ὀνομάζει «ἐπιδημίαν τοῦ Θεοῦ εἰς τήν γῆν, ἵνα ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἰς οὐρανόν ἐνδημήσωμεν» (PG 36, 316A).

Ἡ ἐκ τῆς ἀειπαρθένου κατά σάρκα γέννησις τοῦ Θεοῦ Λόγου λαμβάνει χώραν εἰς τούς χρόνους ἀπογραφῆς τῆς οἰκουμένης ἐπί Καίσαρος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου καί ἐπί Ἡρώδου τοῦ βασιλέως εἰς τήν πόλιν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας, (Λουκ. 2, 1 & Ματθ. 2, 1). Τότε διά τό μή εἶναι τόπον ἐν τῷ καταλύματι (Λουκ. 2, 7), ὁ Χριστός «λαθών ἐτέχθη ὑπό τό σπήλαιον».

Οὐχ ἧττον τό ὑπό τήν γῆν διά τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς κεκρυμμένον, ἤτοι ἡ κένωσις τῆς Ἐνανθρωπήσεως καί τῆς κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καί ἡ πτωχεία τοῦ σπηλαίου καί τῶν σπαργάνων, ἀπ’ οὐρανῶν ὑπό τοῦ Θεοῦ εἰς τούς ἀνθρώπους γνωρίζεται. Ὁ Θεός δι’ ἀστέρος καλεῖ μάγους δωροφοροῦντας ἀπό ἀνατολῶν (Ματθ. 2, 1) καί ποιμένας ἀγραυλοῦντας, δι’ ἀγγέλων, ψαλλόντων «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», (Λουκ. 2, 14).

Τό οὐράνιον καί θεῖον μήνυμα τοῦτο τῆς εἰρήνης τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, τοῦ Ἀγγέλου τῆς μεγάλης Βουλῆς, ἤτοι τῆς συνδιαλλαγῆς, τῆς συγκαταβάσεως τοῦ Θεοῦ πρός ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους, τῆς συγγνώμης, τῆς ἄκρας ταπεινώσεως, ἡ ὁποία ἔφθασε καί μέχρι τῆς θυσίας τοῦ Σταυροῦ, ἐνστερνίζεται, οἰκειοποιεῖται, ἐπαγγέλλεται, ἐξασκεῖ καί κηρύττει ἡ ὑπό τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ ἱδρυθεῖσα Ἐκκλησία, πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, πρός τά μέλη αὐτῆς καί τόν κόσμον ὅλον, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, θρησκεύματος, ἐθνικότητος, χρώματος καί γλώσσης, καλοῦσα καί λέγουσα ὡς ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν «προσλαμβάνετε ἀλλήλους καθώς καί ὁ Χριστός προσελάβετο ἡμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ», (Ρωμ. 15, 7).

Ἰδιαιτέρως ἐκπέμπει τό μήνυμα τοῦτο πρός τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς, τούς κατευθύνοντας τάς ζωάς τῶν ἀνθρώπων καί καθορίζοντας τάς ἐξελίξεις εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καί τήν Ἁγίαν Γῆν, ἵνα μή φυσιῶνται καί ὑπεραίνωνται, ἀλλά ἵνα ὡς ἄρχοντες διακονῶσι ἐν δικαιοσύνῃ καί ἀληθείᾳ τήν εὐημερίαν, τήν ἀξιοπρέπειαν καί τήν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν αὐτῶν.

Ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἡ ἔχουσα κατ’ ἐξοχήν ἐξ ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν τό προνόμιον τῆς εὐλογίας νά διακονῇ τόν Ἐνανθρωπήσαντα Χριστόν εἰς τό θεοδέγμον Σπήλαιον καί τήν ἄνωθεν τούτου Κωνσταντίνειον καί Ἰουστινιάνειον Βασιλικήν προσεύχεται ὑπέρ εἰρηνεύσεως τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, εὐημερίας τῆς πόλεως Βηθλεέμ, ἑνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν καί εὔχεται εἰς τό χριστεπώνυμον πλήρωμα αὐτῆς, τό διαβιοῦν εἰς τήν δικαιοδοσίαν αὐτῆς καί ὁπουδήποτε γῆς, ζωήν, ὑγιείαν, εἰρήνην, εὐημερίαν, πρόοδον, προκοπήν καί σωτηρίαν καί εἰς τούς προστρέχοντας ἐκ περάτων τῆς οἰκουμένης εὐσεβεῖς προσκυνητάς, τήν χάριν, τήν δύναμιν, τήν εἰρήνην καί τήν εὐλογίαν τοῦ δι’ ἡμᾶς σαρκί νηπιάσαντος καί ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας σαρκί τεχθέντος Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2018

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄
Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Σάββατο 15 Απριλίου 2017

Μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλου

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ'
Ελέω Θεού Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ
και πάσης Παλαιστίνης
παντί τω πληρώματι της Εκκλησίας,
χάριν και έλεος και ειρήνην
από του Παναγίου και Ζωοδόχου Τάφου του Αναστάντος Χριστού.


«Χαίρετε λαοί και αγαλλιάσθε
άγγελος εκάθισεν εις τον λίθον του μνήματος
αυτός ημάς ευηγγελίσατο ειπών
Χριστός ανέστη εκ νεκρών, ο σωτήρ του κόσμου
και επλήρωσε τα σύμπαντα ευωδίας.
Χαίρετε λαοί και αγαλιάσθε».
(Στιχηρόν αναστάσιμον των Αίνων β ήχου)
Όρθρος ην βαθύς τη ημέρα εκείνη τη μιά των Σαββάτων, τη πρώτη της Εβδομάδος, μετά την σταύρωσιν και την ταφήν του Κυρίου Ιησού. Τον όρθρον τούτον προλαβούσαι αι περί Μαριάμ γυναίκες, αι συνακολουθήσασαι τω Ιησού από της Γαλιλαίας και γενόμεναι μάρτυρες του σταυρού και της ταφής Αυτού, εξήλθον προς το μνημείον, απορούσαι και διερωτώμεναι, ποίος θα αποκυλίση τον λίθον εκ της θύρας αυτού, διά να αλείψουν με μύρα το σώμα του εσταυρωμένου και ενταφιασμένου Κυρίου Ιησού Χριστού.
Φθάσασαι όμως εις το μνημείον, εγένοντο μάρτυρες θέας εκπάγλου και θαυμαστής λίαν. Εύρον αποκεκυλισμένον τον λίθον, ζεύγος δε ζωηφόρων αγγέλων ένδοθεν του μνημείου εβόα προς αυτάς, «τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών, ουκ έστιν ώδε αλλά ηγέρθη» (Λουκ. 24, 6). «Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν» (Μαρκ 16, 6).
Τούτο ήτο το ευαγγέλιον, το χαρμόσυνον άγγελμα του τελεσιουργηθέντος έργου του Θεού, διά την αναγέννησιν, την ανακαίνισιν, την λύτρωσιν, την ελευθερίαν, την ανάστασιν και την σωτηρίαν του ανθρώπου. Ο Μονογενής Υιός και Λόγος Αυτού, ο προσλαβών σάρκα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Αειπαρθένου και προσηλώσας την σάρκα ταύτην εκουσίως εις τον σταυρόν, αποθανών ως άνθρωπος επί του σταυρού και ταφείς ως θνητός, ανέστη τριήμερος εκ νεκρών τη δυνάμει του Πατρός Αυτού και τη ιδία Αυτού Θεϊκή δυνάμει. Ο θάνατος ουκ έσχεν εξουσίαν επ' Αυτού. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός διά του ιδίου Αυτού θανάτου τον θάνατον επάτησε. Διέλυσε τα δεσμά του Άδου, διέρρηξε τας σφραγίδας του μνήματος και αφήκε τούτο κενόν μετά των οθονίων μόνον εις μαρτύριον της Αναστάσεως Αυτού.
Ουχ ήττον όμως την αγγελικήν οπτασίαν και αγγελίαν εβεβαίωσε μετ' ου πολύ δια της ιδίας Αυτού αναστασίμου παρουσίας ο εκ νεκρών αναστάς Κύριος. Ενεφανίσθη μετά του εσταυρωμένου, ηλωμένου, λελαμπρυσμένου και τεθεωμένου αχράντου Αυτού σώματος εις πλείστας εμφανείας μετά την Ανάστασιν. Υπήντησε αυτάς τας μυροφόρους γυναίκας εις τον κήπον του μνημείου, λέγων αυταίς «χαίρετε» (Ματθ. 28, 9). Ενεφανίσθη εις τους μαθητάς Αυτού, συνηγμένους εις το υπερώον, των θυρών κεκλεισμένων, ούσης οψίας τη ημέρα εκείνη τη μιά των Σαββάτων και πάλιν μεθ' ημέρας οκτώ, του Θωμά όντος μετ' αυτών (Ιωάνν. 20, 19-29). Συνεπορεύθη μετά Λουκά και Κλεόπα προς Εμμαούς, ένθα και ηυλόγησε και επέδωσεν αυτοίς τον άρτον (Λουκ. 24, 30). Έστη εν μέσω των μαθητών λαλούντων και προέτρεψεν αυτούς, όπως ψηλαφήσουν Αυτόν και βεβαιωθούν ότι ως Ενανθρωπήσας είχε «σάρκα και οστέα» και εζήτησε παρ' αυτών και έλαβε και έφαγε «ιχθύος οπτού μέρος και από μελισσίου κηρίου», (Λουκ. 24, 36 -44). «Παραστήσας εαυτόν ζώντα εν πολλοίς τεκμηρίοις μετά το παθείν» (Πράξ. 1,3), την τεσσαρακοστήν από της Αναστάσεως ημέραν, των μαθητών βλεπόντων, επήρθη ενδόξως εις τον ουρανόν και εκάθισεν εκ δεξιών του Πατρός Αυτού το εν τη Ενανθρωπήσει πρόσλημμα ημών και εθέωσεν αυτό.
Εκείθεν απέστειλεν ημίν παρά του Πατρός Παράκλητον άλλον, το Πνεύμα της αληθείας, το Πνεύμα Αυτού το Άγιον, το οποίον εφώτισε τους αγίους Αυτού μαθητάς και αποστόλους και ίδρυσε την Εκκλησίαν, το Σώμα Αυτού το Άγιον. Ίδρυσε ταύτην και προώρισε, ίνα αύτη συνεχίζη επί της γης το αγιαστικόν και σωστικόν Αυτού έργον. Να αποτελή φανέρωσιν της εληλυθυίας και ερχομένης Αυτού βασιλείας εν τω κόσμω. Να κηρύττη το Ευαγγέλιον Αυτού έως εσχάτου της γης. Να παρέχη άφεσιν αμαρτιών εν τη δοθείση αυτή παρ' Αυτού εξουσία. Να κηρύττη εις την άγνοιαν του κόσμου την γνώσιν του προσώπου Αυτού. Ότι Αυτός εστιν «η οδός και η αλήθεια και η ζωή», (Ιωάν. 14, 4). Να εξασκή έργον φιλανθρωπίας προς ενδεείς, πρόσφυγας, ναυαγούς και αστέγους, παραδειγματιζομένη εξ Εκείνου, ο Οποίος «ουκ είχε που την κεφαλήν κλίνη», (Ματθ. 8, 20). Εν τη δυνάμει των λόγων Αυτού, «λάβετε, φάγετε και πίετε εξ αυτού πάντες» και εν τη επικλήσει του Αγίου Πνεύματος να μεταδίδη το Σώμα Αυτού το άχραντον και το Αίμα Αυτού το τίμιον εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιον. Να αντιπαραθέτη εις την μανίαν της πολεμικής βίας και εις το παράλογον των νεοφανών τρομοκρατικών καταστροφικών ενεργειών τον λόγον Αυτού της θυσιαστικής αγάπης και συνδιαλλαγής, «Πάτερ άφες αυτοίς», (Λουκ. 23, 34) και «εγώ δε λέγω υμίν αγαπάτε τους εχθρούς υμών και προσεύχεσθε υπέρ των διωκόντων υμάς», (Ματθ. 5, 44).
Η Εκκλησία των Ιεροσολύμων, Σιών η Αγία, η λαχούσα παρά του Ιδρυτού αυτής την διακονίαν Αυτού και του λυτρωτικού έργου Αυτού εις τους τόπους, εις τους οποίους Ούτος σαρκί εφανερώθη και δη εις τον ζωοδόχον Αυτού τάφον, το Ιερόν Κουβούκλιον το οποίον και ηυλογήθη προσφάτως, όπως αναστηλώση, εύχεται εις το χριστεπώνυμον πλήρωμα αυτής οπουδήποτε γης και εις τους τιμώντας αυτήν ευλαβείς προσκυνητάς την υπομονήν εις τέλος και την καρποφορίαν εν υπομονή, την δύναμιν και την ελπίδα της αναστάσεως ως αντίδοτον εις τας αντιξοόητας και τας θλίψεις, την όντως ειρήνην του Αναστάντος Ιησού Χριστού, την υγιείαν και τήν ευημερίαν και χαρμόσυνον αναστάσιμον πασχάλιον περίοδον, αναφωνούσα εν χαρά ανεκλαλήτω το «Χριστός ανέστη».

Εν τη Αγία Πόλει Ιερουσαλήμ, ΠΑΣΧΑ 2017
Μετά Πατρικών ευχών και Πατριαρχικών ευλογιών,
Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ'
Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2016

Κάθε πράξη και μορφή βίας καταδικάζει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος στο Χριστουγεννιάτικο Μήνυμά του

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του καταγγέλλει κάθε τρομοκρατική ή και πολεμική βία, «πάσαν πράξιν κατακτήσεως ή σφετερισμού ξένων εδαφών, πυρπολήσεως ιερών σεβασμάτων των θρησκειών, βασανισμού ανθρώπων και εκμεταλλεύσεως αιχμαλώτων και δη αμάχων γυναικοπαίδων». Απευθύνει έκκληση να παραμείνουν οι χριστιανοί στις πατρογονικές εστίες τους στη Μέση Ανατολή και εύχεται στο χριστεπώνυμο ποίμνιο όπου γης «την χάριν, την δύναμιν, την ειρήνην και την ευλογίαν του δι' ημάς σαρκί νηπιάσαντος και εκ της Αειπαρθένου Μαρίας κατά σάρκα τεχθέντος Θεού και Σωτήρος ημών Κυρίου Ιησού Χριστού».

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ’
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2016

Ο Πατήρ ηυδόκησε. Ο Λόγος σαρξ εγένετο.
Και η Παρθένος έτεκε Θεόν ενανθρωπήσαντα
Αστήρ μηνύει. Μάγοι προσκυνούσι.
Ποιμένες θαυμάζουσι και η κτίσις αγάλλεται.
(Τροπάριον Αίνων των Χριστουγέννων).

Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία εορτάζει σήμερον πανηγυρικώς μυστήριον «ξένον και παράδοξον» και ευαγγελίζεται τούτο «εν χαρά μεγάλη σφόδρα» εις άπαντα τον κόσμον έως εσχάτου της γης. Η Εκκλησία εορτάζει το υπερφυές και εξαίσιον γεγονός ότι ο Θεός Πατήρ, ο Δημιουργός και Κυβερνήτης του σύμπαντος, εξ άκρας αγάπης και ευσπλαγχνίας κινούμενος, ανεδημιούργησε, ανεγέννησε και ανέπλασε τον φθαρέντα υπό της αμαρτίας άνθρωπον, εν τω προσώπω του Μονογενούς Υιού και προαιωνίου Λόγου Αυτού. Η Εκκλησία παρέλαβε εξ αποκαλύψεως ότι εξεπληρώθη η επαγγελία του Θεού προς τους προφήτας. Ότι, «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου» (Γαλ. 4, 4), επί Καίσαρος Οκταβιανού Αυγούστου (Λουκ. 2, 1), ετέχθη κατά σάρκα εις Βηθλεέμ της Ιουδαίας, ο εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου εις Ναζαρέτ της Γαλιλαίας σαρκωθείς και ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού. (Λουκ. 1, 34). Ο Χριστός Ιησούς «εν μορφή Θεού υπάρχων, εγένετο εν ομοιώματι ανθρώπων, έλαβε δούλου μορφήν, ευρέθη σχήματι ως άνθρωπος» (Φιλιπ. 2, 6 κ 7), «γενόμενος εκ γυναικός, γενόμενος υπό νόμον, ίνα οι άνθρωποι την υιοθεσίαν απολάβωμεν» (Γαλ. 4, 4), ίνα «γίνωμεν τέκνα Θεού» (Ιωάν. 1, 12).

Αύτη υπήρξεν η οικονομία του Θεού δια την ανακαίνισιν της ανθρωπότητος. Κατά τον ιερόν υμνωδόν, «ο αχώρητος παντί εχωρήθη εν γαστρί, ο εν κόλποις του Πατρός και εν αγκάλαις της μητρός». Κατά τον θεοφόρον της Εκκλησίας Πατέρα Αθανάσιον τον Μέγαν, «ο ασώματος και άφθαρτος και άυλος του Θεού Λόγος παρεγένετο εις τήν ημετέραν χώραν καί ενηνθρώπησε, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν, εφανέρωσεν εαυτόν δια σώματος, ίνα ημείς του αοράτου Πατρός έννοιαν λάβωμεν και αυτός υπέμεινε την παρ’ανθρώπων ύβριν, ίνα ημείς αθανασίαν κληρονομήσωμεν» (Περί Ενανθρωπήσεως, κεφ. 8 κ 54). 

Ωσαύτως κατά τον θεοφόρον Πατέρα άγιον Κύριλλον Αλεξανδρείας, «επέφανεν ημίν ο Μονογενής του Θεού Λόγος, όν η αγία Θεοτόκος και απειρόγαμος Μαρία εκ Παρθενικών λαγόνων εβλάστησε, τό ζωοποιόν βλάστημα, ο ενανθρωπήσας Θεός, ο ελεύθερος εν δούλου μορφή, ο καθ’ ημάς δι’ ημάς, και σαρξ εγένετο - ουκ εν ανθρώπω γέγονε - αλλά σαρξ γέγονε, τουτέστιν άνθρωπος, ουκ αποβεβληκώς το είναι Θεός, αλλ’ εν προσλήψει σαρκός μεμενηκώς όπερ ην». (Ομιλία Β , Λεχθείσα εν Εφέσω, PG 77, 988C-989Α), «εμψυχωμένος ψυχή λογική εν τη μια υποστάσει του Λόγου σεσαρκωμένη» ( Προς Νεστόριον, Επιστολή XVII, PG. 77, 116 C).

Εις το αποκαλυπτόμενον τούτο θειότατον μυστήριον καλείται μάρτυς, συμμέτοχος και συνεργός η ανθρωπότης, χάριν της οποίας και ετελεσιουργήθη. Απλοί ποιμένες αγραυλούντες καλούνται δια στρατιάς αγγέλων, ψαλλόντων εις τον ουρανόν τούτον της Βηθλεέμ, «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκ. 2, 14 ). Καλούνται, ίνα ίδωσι εις τα ίδια και γνώριμα αυτών, ήτοι εις την φάτνην των αλόγων ζώων, τον νεογέννητον Χριστόν. Αλλά και θεράποντες της επιστήμης, μάγοι Περσών βασιλείς, καλούνται κατά τον υμνωδόν «υπό του ουρανού δι’ αστέρος και προσφέρονται ως απαρχή της εξ εθνών Εκκλησίας εις το κείμενον Νήπιον εν φάτνη, τούτους δε κατέπληττον ου σκήπτρα και θρόνοι, αλλ’ εσχάτη πτωχεία, ουδέν γαρ ευτελέστερον σπηλαίου, ουδέν δε ταπεινότερον σπαργάνων, εν οις διέλαμψε ο πλούτος της Θεότητος Αυτού».

Την κατά την ενανθρώπησιν και κατά σάρκα γέννησιν, κένωσιν, πτωχείαν και ομοίωσιν κατά πάντα τοις ανθρώποις εκτός αμαρτίας ενεστερνίσθη ο Κύριος και εις όλον τον επί της γης βίον αυτού. Εταύτισεν Εαυτόν μετά του προσλήμματος Αυτού, ήτοι του ανθρώπου, εις όλα τα αδιάβλητα ανθρώπεια πάθη έως και τον θάνατον. Διέφυγε τον κίνδυνον της εξουσιαστικής μανίας του Ηρώδου ουχί εν τη θεϊκή δυνάμει Αυτού ή εν βία αλλά εν τη ενδύσει και δυνάμει της ανθρωπίνης αδυναμίας, μετοικών εκ Βηθλεέμ εις Αίγυπτον και εκείθεν δι’ αγγέλου εις Ναζαρέτ προσκαλούμενος, εξ ης και την προσωνυμίαν Ναζωραίος προσέλαβε και εξ ης ενηλικιωθείς και βαπτισθείς υπό Ιωάννου εις Ιορδάνην εκήρυξεν ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν. Εχάραξε ριζικήν τομήν και καμπήν εις την ανθρωπίνην ζωήν και ιστορίαν, ήτοι την νέαν περίοδον της χάριτος, της Καινής Διαθήκης, εν η ευηργέτησε και ιάσατο ασθενείς, ανέστησε νεκρούς και προσήνεγκεν τω Πατρί εν τω σταυρώ το προσληφθέν σώμα Αυτού, και ανέστη εκ νεκρών, ίνα συναναστήση τους πιστεύοντας εις Αυτόν.

Το έργον Αυτού της ειρήνης, συγγνώμης, συνδιαλλαγής, δικαιοσύνης, αγιασμού και σωτηρίας, αναληφθείς εις ουρανούς ο Κύριος, ανέθεσεν εν Αγίω Πνεύματι εις τους αγίους Αυτού μαθητάς και αποστόλους, εις το σώμα Αυτού, την Εκκλησίαν. Αύτη δια μέσου των αιώνων και σήμερον, αποτελεί την φανέρωσιν της βασιλείας του Θεού, την οποίαν εισήγαγεν εις τον κόσμον ο μεγάλης βουλής άγγελος, ο άρχων της ειρήνης, ο Ενανθρωπήσας Κύριος Ιησούς Χριστός. Αύτη κατακοσμεί τα ήθη των ανθρώπων, κηρύττει, ως εδιδάχθη παρά του ιδρυτού αυτής, ειρήνην τοις μακράν και τοις εγγύς, αγάπην εις τον πλησίον αλλά και εις τον εχθρόν δια μεταμόρφωσιν του πεπτωκότος κόσμου εις παράδεισον, την επιστροφήν του πλανηθέντος ανθρώπου εις το πρωτόκτιστον αυτού κάλλος και την συμμετοχήν αυτού εις την δόξαν του Χριστού παρά τω Πατρί.

Η των Ιεροσολύμων Μήτηρ των Εκκλησιών μαρτυρεί και διακονεί το μυστήριον του αγγελικού ύμνου, της «επί γης ειρήνης και εν ανθρώποις ευδοκίας», εις τους τόπους, εις τους οποίους τούτο απεκαλύφθη. Σήμερον δε, ημέρα της εορτής της του Χριστού κατά σάρκα γεννήσεως, βιοί τούτο εις το απέριττον τούτο και θεοδέγμον Σπήλαιον και εις την Κωνσταντίνειον και Ιουστινιάνειον ταύτην Βασιλικήν, την αποτελούσαν ευλογίαν και προστασίαν όλων των κατοίκων της Αγίας Γης και δη των της Βηθλεέμ.

Από του ιερού τούτου εκκλησιαστικού μνημείου καταγγέλλομεν πάσαν πράξιν τρομοκρατικής ή και πολεμικής βίας, πάσαν πράξιν κατακτήσεως ή σφετερισμού ξένων εδαφών, πυρπολήσεως ιερών σεβασμάτων των θρησκειών, βασανισμού ανθρώπων και εκμεταλλεύσεως αιχμαλώτων και δη αμάχων γυναικοπαίδων και ποιούμεθα έκκλησιν υπέρ των χριστιανών της Αγίας Γης, ίνα παραμένωσι εις τας πατρογονικάς αυτών εστίας της Μέσης Ανατολής, ευχόμεθα δε εις το ευσεβές χριστεπώνυμον ποίμνιον Ημών εις την Αγίαν Γην και οπουδήποτε γης και εις τους προσερχομένους εκ περάτων της γης ευλαβείς προσκυνητάς την χάριν, την δύναμιν, την ειρήνην και την ευλογίαν του δι’ ημάς σαρκί νηπιάσαντος και εκ της Αειπαρθένου Μαρίας κατά σάρκα τεχθέντος Θεού και Σωτήρος ημών Κυρίου Ιησού Χριστού.

Εν τη Αγία Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2016
Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’
Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Πηγή: Real

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

Μήνυμα του Πατριάρχου Ιεροσολύμων κκ. Θεοφίλου Γ΄ για τα Χριστούγεννα (2015)

MHNYMA THΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2015

Ιερουσαλήμ, 21 Δεκεμβρίου 2015
Σήμερον δέχεται η Βηθλεέμ
τον καθήμενον δια παντός συν Πατρί,
σήμερον άγγελοι το βρέφος το τεχθέν
θεοπρεπώς δοξολογούσι,
Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη
εν ανθρώποις ευδοκία.

(Ιδιόμελον Όρθρου Χριστουγέννων).

Η ανά τα πέρατα του κόσμου Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία βιοι σήμερον εορταστικώς, κηρύσσει εις τα μέλη της ποιμαντικώς και μαρτυρεί εις τον κόσμον ειρηνικώς γεγονός υπερφυές και εξαίσιον, γεγονός υπερβαίνον πάσαν ανθρωπίνην έννοιαν, αντίληψιν και δύναμιν.

Το γεγονός τούτο είναι η εκπλήρωσις των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι η πραγματοποίησις της προσδοκίας των εθνών. Ο Θεός εν τη απείρω αγάπη Αυτού παρείδε τους χρόνους της αγνοίας του ανθρώπου, συνεχώρησε αυτώ τα προγεγενημένα αμαρτήματα και ανομήματα και εκάλεσεν εις θείαν εν Εαυτώ καινήν ζωήν, δια την οποίαν εξ αρχής επλάσθη, «Λύτρωσιν απέστειλε Κύριος τω λαώ Αυτού» (Ψαλμ. 110, 9).

Η λύτρωσις αύτη είναι ο αυτός ούτος ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού. Τούτον, «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός εις τον κόσμον, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν» ( Γαλ. 4, 4) κατά τον ουρανοβάμονα απόστολον Παύλον. «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν και εκ του πληρώματος Αυτού ημείς πάντες ελάβομεν και χάριν αντί χάριτος» (Ιω. 1, 4 &16) κατά τον Ευαγγελιστήν της αγάπης.

Η σάρκωσις του Λόγου, η πρόσληψις ανθρωπίνης σαρκός υπ’ Αυτού, ετελεσιουργήθη ουχί κατ’ ακολουθίαν των νόμων της φύσεως – «όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις» – αλλά τη ευδοκία του Πατρός, Πνεύμα Άγιον επήλθε επί Μαριάμ την Παρθένον κόρην της Ναζαρέτ και συνέλαβεν αύτη ως άνθρωπον τον Υιόν του Θεού. Ο Υιός του Θεού εγένετο και Υιός του ανθρώπου, εσαρκώθη, ενηνθρώπησε. Η Μαριάμ εκυοφόρησε και έτεκε κατά σάρκα τον αναμενόμενον Μεσσίαν, τον Χριστόν. Τούτο συνέβη εν τόπω και χρόνω. Έλαβε χώραν εις την πόλιν ταύτην της Βηθλεέμ και το απέριττον τούτο Σπήλαιον επί Ρωμαίου αυτοκράτορος Καίσαρος Οκταβιανού Αυγούστου.

Τό «ορώμενον τούτο ξένον και παράδοξον μυστήριον» είναι όντως η πλήρης αγάπης θεραπευτική συγκατάβασις του Θεού προς τον άνθρωπον. Ο Θεός δια του Ιησού Χριστού συγκατέβη, «κατέβη εις τα κατώτερα μέρη της γης»(Εφεσ.4, 9), ίνα ο άνθρωπος αποκατασταθή εις το προ της πτώσεως αυτού θεοειδές κάλλος και εις τους ουρανούς ανέβη. Κατά τον άγιον Κύριλλον Αλεξανδρείας «ο Θεός, ο έξω της οικουμένης υπάρχων, εισβέβηκεν, επεδήμησε εις αυτήν και εποιήσατο ιδίαν την ανθρωπίνην ψυχήν, ίνα αποφήνη αυτήν αμαρτίας κρείτονα, κατεκράθη τη ανθρωπίνη φύσει, ίνα τον άνθρωπον ουρανού πολίτην εργάσηται».

Εις το μυστήριον τούτο ο Θεός εκάλεσε συνεργούς, βοηθούς και μάρτυρας. Συνεργόν εκάλεσε την αειπάρθενον Μαρίαν, ίνα δανείση την σάρκα αυτής τω Υιώ Αυτού. Βοηθόν και προστάτην εκάλεσε Ιωσήφ τον μνήστορα, συνοδόν της Παρθένου από Ναζαρέτ εις Βηθλεέμ και συνοδόν αυτής και του θείου βρέφους από Βηθλεέμ εις Αίγυπτον. Μάρτυρας εκάλεσε εκ γης τους μάγους, σοφούς βασιλείς Περσών υπό αστέρος οδηγουμένους και απλούς ποιμένας, αγραυλούντας εις την πλησιόχωρον κώμην των Ποιμένων. Μάρτυρας εκάλεσε και εξ ουρανού, τους αγγέλους διαλαλούντας το μυστήριον δια του ουρανίου ύμνου, «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκ. 2, 14).

Ο αγγελικός ύμνος ούτος ανήγγειλε την ευδοκίαν του Θεού εις τους ανθρώπους, «του αποκαταλλάξαι τα πάντα εις Αυτόν» (Κολοσ. 1, 20) και «ανακεφαλαιώσασθαι τα πάντα εν τω Χριστώ» (Εφεσ. 1, 10), τω Σαρκωθέντι και Ενανθρωπήσαντι, «εις τόν Οποίον κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολοσ. 2, 9), «ίνα εν Αυτώ ώσι πεπληρωμένοι» (Κολοσ. 2, 10) και «ουκέτι ξένοι και πάροικοι αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού» ( Εφεσ. 1, 19), εν τω σώματι Αυτού της Εκκλησίας, «ης Αυτός εστιν η κεφαλή» ( Κολοσ. 1, 18).

Έναντι του μυστηρίου τούτου της εν τω προσώπω του Ενανθρωπήσαντος Ιησού Χριστού προσλήψεως, κατά χάριν θεώσεως και «συνδοξασμού» του ανθρώπου (Ρωμ. 8, 17), οι άνθρωποι εξ αρχής έως και της σήμερον διαφόρως ετοποθετήθησαν. Άλλοι ως οι μάγοι και ποιμένες χαίρουν επί τω αγγελικώ αγγέλματι και κύπτουν και προσκυνούν το βρέφος το τεχθέν.

Άλλοι ως ο Ηρώδης ο μανιώδης μιμούμενος τον διάβολον, όστις ανθρωποκτόνος εστί αμφιβάλλουν και δυσπιστούν και ακρίτως και αδιακρίτως εκτοπίζουν εκ των πατρώων αυτών εστιών και διακινούν βιαίως ανθρώπους και μαζικώς και κατ’ άτομον καταδιώκουν και φονεύουν, αθώα τέκνα, αθώους νέους, αθώους γέροντας, απαξιούντες ούτω και ευτελίζοντες την υπό του Θεού πλασθείσαν ανθρωπίνην ζωήν. Την μανίαν του Ηρώδου φεύγων ο Χριστός, τη Θεία προτροπή, διέφυγεν εις Αίγυπτον, δηλών δια της φυγής ταύτης το αδιάβλητον παθητόν του ανθρωπίνου σώματος Αυτού, εφ’ ου εξ άλλου και το τίμιον πάθος του σταυρού εδέχθη «και ο παθητόν δια εκ νεκρών αναστάσεως Αυτού καταλέλοιπε», κατά τον άγιον Σωφρόνιον Πατριάρχην Ιεροσολύμων.

Τα ειδεχθή φαινόμενα της βίας σήμερον εις βάρος χριστιανών αλλά και άλλων αθώων συνανθρώπων αυτών εν τη περιοχή της Μέσης Ανατολής και ανά τον κόσμον καταγγέλλει η Εκκλησία του Χριστού, επομένη τω ιδρυτή αυτής. Καταγγέλλει τον πόλεμον και πάσαν βίαν, ευαγγελιζομένη ειρήνην τοις μακράν και τοις εγγύς. Καταδιωκομένη δεν καταδιώκει, αλλά προσεύχεται υπέρ των διωκτών αυτής. Προσλαμβάνει τον άνθρωπον δια του Βαπτίσματος εις το σώμα Αυτής, όπερ σώμα Χριστού, και αγιάζει αυτόν και γεωργεί και διαμορφοί εις πρόσωπον ειρηνικόν, πιστεύουσα ότι «μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» (Ματθ. 5, 9).

Τον λόγον της ειρήνης, δικαιοσύνης, συμφιλιώσεως και συνδιαλλαγής και απαρχής της βασιλείας του Θεού εις τον κόσμον, βιουμένης ήδη εν τη Εκκλησία, διαλαλεί σήμερον επί τη παγκοσμίω εορτή της χριστιανοσύνης η Μήτηρ των Εκκλησιών από του Θεοδέγμονος Σπηλαίου και της Αγίας Φάτνης και της επ αὐτῶν Κωνσταντινείου και Ιουστινιανείου Βασιλικής της Γεννήσεως, την οποίαν διεφύλαξεν ως κόρην οφθαλμού δια μέσου των αιώνων, και εύχεται εις το ποίμνιον αυτής εν τη δικαιοδοσία αυτής και όπου γης και εις τους προσερχομένους εκ περάτων της γης ευλαβείς προσκυνητάς την ευλογίαν, την δύναμιν και την χάριν του Άρχοντος της ειρήνης και δικαιοσύνης, του Αγγέλου της μεγάλης βουλής του Θεού, του Σαρκωθέντος, Ενανθρωπήσαντος και σαρκί εκ της Παρθένου τεχθέντος Θεού ημών Κυρίου Ιησού Χριστού.

Εν τη Αγία Πόλει Βηθλεέμ,

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2015
Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ
Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Για περισσότερα:  http://www.newsbomb.gr/ellada/ekklhsia/story/653685/xristoygenniatiko-minyma-patr-ierosolymon-h-ekklisia-katadiokomeni-den-katadiokei#ixzz3uzeBDNEN

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014

Μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου για τα Χριστούγεννα


Χορεύουσιν άγγελοι πάντες εν ουρανώ
και αγάλλονται σήμερον.
Σκιρτά δε πάσα η κτίσις
δια τον γεννηθέντα εν Βηθλεέμ, Σωτήρα Κύριον.
Ότι πάσα πλάνη των ειδώλων πέπαυται
και βασιλεύει Χριστός εις τους αιώνας.
(Θεοτοκίον Στιχηρών Ιδιομέλων
Λιτής των Χριστουγέννων).


Η ανά τα πέρατα του κόσμου Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία εορτάζει και πανηγυρίζει σήμερον και καθ’ όλας τας πανευφροσύνους ημέρας του Δωδεκαημέρου γεγονός θαυμάσιον και εξαίσιον, υπερφυές και παράδοξον, γεγονός υπερβαίνον πάσαν ανθρωπίνην έννοιαν και αντίληψιν.

Βιώνει, διαλαλεί και διακηρύσσει εις τα μέλη της και εις τον κόσμον όλον γεγονός αρξάμενον από του Θεού εις τον ουρανόν και ευαγγελισθέν χαράν μεγάλην επί της γης εις τον άνθρωπον. 


Το γεγονός τούτο είναι ότι ο πανάγαθος και φιλάνθρωπος Θεός ημών ηυδόκησεν επ’ εσχάτων των χρόνων να ενώση και πάλιν μεθ’ Εαυτού το πλάσμα Αυτού τον άνθρωπον, τον απατηθέντα υπό του διαβόλου, απομακρυνθέντα απ’ Αυτού δια της αμαρτίας, πλανηθέντα και περιπλανηθέντα, θανασίμως τραυματισθέντα και φθαρέντα.


Δια το θείον και σωτήριον έργον τούτο, κατά τον ουρανοβάμονα απόστολον θείον Παύλον, «Ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν Αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν» (Γαλ. 4,4).

Εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν Αυτού τον Μονογενή και «προσέλαβε τον άνθρωπον» (Ρωμ. 15,7). Τη ευδοκία του Θεού Πατρός ο προαιώνιος Λόγος και Μονογενής Υιός Αυτού εσαρκώθη, ενηνθρώπησε εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της αειπαρθένου. Κατά τον Ευαγγελιστήν της αγάπης, «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιωάν. 1,14).

Ο πριν άσαρκος Λόγος εσαρκώθη. Η αειπάρθενος Μαρία έτεκε τον Θεόν σαρκί. Ο Θεός εν τη δυνάμει Αυτού ανέδειξε αυτήν Θεοτόκον.

Ο Υιός του Θεού δια της ενανθρωπήσεως Αυτού εγένετο και Υιός του ανθρώπου. Ετέχθη σαρκί και εφανερώθη εις ημάς ουχί ως θεοφόρος άνθρωπος αλλ’ ως Θεός σαρκοφόρος, ως Θεάνθρωπος, ως ο νέος Αδάμ της χάριτος, φέρων εν τω ενί προσώπω Αυτού την διττήν, θείαν και ανθρωπίνην δηλονότι φύσιν Αυτού, εις μίαν καθ’ υπόστασιν ένωσιν.

Τούτο, κατά τον θεοφόρον της Εκκλησίας έγκριτον Πατέρα Άγιον Κύριλλον Αλεξανδρείας, δεν σημαίνει ότι «η του Λόγου φύσις μετεποιήθη και γέγονε σαρξ, ούτε ότι μετεβλήθη εις όλον άνθρωπον, τον εκ ψυχής και σώματος, αλλ’ ότι ο Λόγος ήνωσεν Εαυτώ καθ’ υπόστασιν σάρκα εμψυχωμένην ψυχή λογική και αφράστως και απερινοήτως γέγονεν άνθρωπος και κεχρημάτικεν Υιός ανθρώπου».


Τούτο το μυστήριον της προσλήψεως του ανθρώπου υπό του Θεού δεν συνέβη κατά δόκησιν αλλά κατά αλήθειαν. Ο Χριστός προσέλαβεν πλήρη την ανθρωπίνη φύσιν, την ανθρωπότητα ολόκληρον, και δη και εν τη αδιαβλήτω πτωχεία αυτής και αδυναμία. Ο Χριστός έλαβεν αρχήν χρονικήν.

Ετέχθη ως άνθρωπος εκ της αειπαρθένου Μαρίας, ότε «επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν» (Λουκ. 2,6), εις συγκεκριμένον χρόνον, επί Καίσαρος Οκταβιανού Αυγούστου, και εις συγκεκριμένον τόπον, εις Βηθλεέμ της Ιουδαίας (Λουκ. 2,1-4).

Συμμεριζόμενος όλα τα αδιάβλητα ανθρώπινα, εισέτι και τον θάνατον ακολουθούντα, και δη τον του Σταυρού, δι’ ου εις την Ανάστασιν ήλθεν, ο Χριστός εγενήθη όχι εις κατάλυμα αλλά εις σπήλαιον, ανεκλίθη όχι εις κλίνην αλλά εις φάτνην, ενεδύθη όχι βρεφικά ενδύματα αλλά περιετυλίχθη σπάργανα, προεφυλάχθη εκ της δολοφονικής μανίας του Ηρώδου ουχί δια βίας αλλά δια φυγής εις Αίγυπτον. 


Εν τη μια υποστάσει και τη διπλή φύσει Αυτού ο Χριστός εδοξολογήθη υπό των αγγέλων εις τον ουρανόν και δη τον ουρανόν της ευλογημένης κώμης του Χωρίου των Ποιμένων δια του αγγελικού ύμνου «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη» (Λουκ. 2,14), προσεκυνήθη υπό των ποιμένων και των μάγων αλλά και κατεδιώχθη υπό του Ηρώδου και εφυγαδεύθη εις Αίγυπτον. 


Σήμερον, ως και τότε, η στάσις των ανθρώπων έναντι του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού διαφέρει. Υπ’ άλλων ως υπό των αγγέλων, των ποιμένων και των μάγων, ο Χριστός πιστεύεται, προσκυνείται και δοξολογείται, και υπ’ άλλων, ως υπό του Ηρώδου, απορρίπτεται και διώκεται.

Καταδιώκεται ο Χριστός και αποδοκιμάζεται το μήνυμα Αυτού εις την γην. Το μήνυμα της συμφιλιώσεως, της ειρήνης και της συνδιαλλαγής. Διώκονται δε και οι πιστεύοντες εις αυτόν, οι φέροντες το όνομα Αυτού, οι χριστιανοί αλλά και άλλοι αθώοι άνθρωποι, όλοι εκείνοι, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, τους οποίους εκάλεσε ο Χριστός «ελαχίστους αδελφούς» Αυτού.

Η άρνησις αυτή του προσώπου και του έργου του Χριστού είναι αιτία εγκλημάτων και δη βιαίων και αποτροπαίων εις διαφόρους περιοχάς της γης, Συρίαν, Ιράκ, Γάζαν και άλλας της Μέσης Ανατολής.


Από του θεοδέγμονος Σπηλαίου, εν ω εγεννήθη ο Χριστός και από της φάτνης, εν η ανεκλίθη ο αχώρητος, και από της Κωνσταντινείου και Ιουστινιανείου Βασιλικής της Γεννήσεως, την οποίαν ως κόρην οφθαλμού διαφυλάσσει η Σιωνίτις Εκκλησία δια μέσου των αιώνων, απευθύνομεν τον εόρτιον χαιρετισμόν του Δωδεκαημέρου, τα ευαγγέλια της χαράς και της ειρήνης του Άρχοντος της ειρήνης, εις το υπό του Θεού εμπεμπιστευμένον Ἡμίν ποίμνιον, το διαβιούν εν τη Αγία Γη αλλά και παρεπιδημούν οπουδήποτε γης και εις τους ευλαβείς προσκυνητάς, τους αναλαμβάνοντας ιεράς αποδημίας και θεωρίας ανά τα πανάγια προσκυνήματα και ευχόμεθα εις πάντας την ευλογίαν, την χάριν και την ενίσχυσιν του δι’ ημάς αφάτω ελέει Ενανθρωπήσαντος και σαρκί Θεού εκ της Παρθένου Τεχθέντος.

Εν τη Αγία Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΑ 2014 
Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄
Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Παρασκευή 18 Απριλίου 2014

Πασχαλινό μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου

 
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄
Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ
καί πάσης Παλαιστίνης
παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην
ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωoδόχου Τάφου
τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.
«Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον.
Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν», (Μάρκ. 16,6)
Τόν οὐράνιον ἅμα δέ καί σωτήριον τοῦτον λόγον ἤκουσαν διά στόματος ἀγγέλου «λίαν πρωΐ τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων αἱ μυροφόροι γυναῖκες, αἱ ἐλθοῦσαι ἐπί τό μνημεῖον, ἵνα ἀρώμασι ἀλείψωσι τόν Ἰησοῦν» (Μάρκ. 16, 1-2).
Αὗται ἐνωτίσθησαν χαρᾶς εὐαγγέλια, ἐδέχθησαν πληροφορίαν ὅτι ὁ Μονογενῆς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐνανθρωπήσας ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, ὁ διά τοῦ Σταυροῦ εἰς τόν ᾍδην κατελθών, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.
Ὁ ᾍδης νομίσας ὅτι προσέλαβεν ἄνθρωπον κοινόν θνητόν, ἠπατήθη. Ἠπατήθη, καθ” ὅτι συνήντησεν οὐχί θνητόν ἀλλά ἄνθρωπον τέλειον, καί Θεόν παντέλειον, ἀθάνατον, συνάναρχον καί συναΐδιον τῷ Πατρί.
Τοῦτο ὄντως εἶναι τό θαῦμα τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας, δυνάμεως καί φιλανθρωπίας εἰς τήν οἰκονομίαν Αὐτοῦ διά τήν σωτηρίαν ἡμῶν. Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πατρός Αὐτοῦ καί ἐν τῇ δυνάμει τῆς θείας φύσεως Αὐτοῦ, ἀνέστησε τήν ἀνθρωπίνην φύσιν Αὐτοῦ. Συνανέστησε τόν Ἀδάμ, συνανέστησε ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους.
Τό παρά τοῦ Θεοῦ Πατρός ἐνεργούμενον μυστήριον τοῦτο ἐτελεσιουργήθη εἰς τόν τόπον τοῦτον, ἐν ᾧ ἱστάμεθα.
Εἰς τοῦτο τό μνημεῖον ἐτάφη καί ἐξ αὐτοῦ ἀνέστη ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός. Μάρτυς τοῦ μυστηρίου τούτου αὐτό τοῦτο τό μνημεῖον τό κενόν.
Μάρτυρες ἐπίσης αἱ μυροφόροι γυναῖκες καί οἱ ἀπόστολοι μαθηταί, οἱ θεασάμενοι τοῦτο κενόν. Μάρτυς Αὐτός Οὗτος ὁ Κύριος, ὁ ἐμφανισθείς «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ» τοῦ ἐσταυρωμένου, ἀναστημένου καί δεδοξασμένου σώματος Αὐτοῦ τήν πρώτην ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ «πρῶτον, Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ» (Μάρκ. 16, 9) καί «ὁ ὑπαντήσας ταῖς Μυροφόροις λέγων αὐταῖς χαίρετε» (Ματθ. 28, 9), «ὁ φανερωθείς δυσίν μαθηταῖς πορευομένοις εἰς ἀγρόν» (Μάρκ. 16, 12), «ὁ φανερωθείς ἀνακειμένοις τοῖς ἕνδεκα» (Μάρκ. 16, 14), καί καταδεχθείς ψηλαφηθῆναι ὑπό τοῦ Θωμᾶ τήν ὀγδόην ἀπό τῆς Ἀναστάσεως ἡμέραν (Ἰωάν. 20, 27) καί «παραστήσας ἑαυτόν ζῶντα πολλοῖς τεκμηρίοις δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος τοῖς μαθηταῖς» (Πράξ. 1, 3).
Ὁ σαρκί σταυρωθείς καί τριήμερος ἐκ νεκρῶν ἀναστάς καί ἐν δόξῃ ἀναληφθείς ἀφ’ ἡμῶν εἰς τούς οὐρανούς Κύριος ἔπεμψε παρά τοῦ Πατρός τό Πνεῦμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον, τό Πνεῦμα τῆς Πεντηκοστῆς εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ.
Διά τοῦ Πνεύματος τούτου ὁ Κύριος κατηύγασε, ἐστερέωσε καί ἀνέδειξε ἐν τῷ κόσμῳ τήν Ἐκκλησίαν ὡς τό σῶμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον, τό ὁποῖον ἐξηγόρασε διά τοῦ τιμίου αἵματος Αὐτοῦ.
Ἐν τῷ φωτί καί τῇ δυνάμει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ ἀνά τούς αἰῶνας εἰς τόν κόσμον. Αὕτη διδάσκει τόν ἄνθρωπον, κατηχεῖ καί μυεῖ αὐτόν εἰς τά μυστήρια αὐτῆς, βαπτίζει καί καθιστᾷ αὐτόν τίμιον μέλος αὐτῆς.
Ἡ Ἐκκλησία ἐξανθρωπίζει τόν ἄνθρωπον, ἁγιάζει, εἰρηνεύει αὐτόν ἐν ἑαυτῷ καί μετά τοῦ πλησίον, παρέχει αὐτῷ τήν εὐπρεπεστάτην ἀλλοίωσιν, καθιστᾷ αὐτόν θεοειδῆ, ποιητήν ἔργων εὐποιΐας καί εὐεργεσίας διά τήν κοινωνίαν.
Ἡ Ἐκκλησία καθιστᾷ τόν ἄνθρωπον νικητήν ἀκόμη καί τοῦ θανάτου. Καθιστᾷ αὐτόν ἱκανόν νά ἀψηφᾷ ἀφόβως τόν διά βασανιστηρίων θάνατον.
Ἡ Ἐκκλησία ἀνέδειξε ἑκατομύρια μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἀπέθανον χάριν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καί ἐξέχεον τό αἷμα αὐτῶν, τό ὁποῖον ὁμοῦ μετά τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ στηρίζει τά θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε «πύλαι ᾅδου νά μήν δύνωνται νά κατισχύσωσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18).
Τοῦτο τό ἔργον ἐξασκεῖ ἡ Ἐκκλησία καί σήμερον εἰς καιρούς δεινῆς οἰκονομικῆς καί ἠθικῆς κρίσεως, πείνης, πτωχείας, ἐκμεταλλεύσεως καί ἐμπορεύσεως τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ Ἐκκλησία συμπάσχει καί συγκακουχείται μετά τοῦ ἀνθρώπου. Βοηθεῖ αὐτόν δι’ ὅλων τῶν δυνάμεων αὐτῆς καί διά ποικίλων μέσων οὐχί μόνον πνευματικῶς καί ἠθικῶς ἀλλά καί οἰκονομικῶς. Διδάσκει αὐτόν τήν κατά φύσιν καί κατά λόγον αὐτάρκη ζωήν.
Ἡ τοῦ πάντων Βασιλέως Ἁγία Πόλις, ἡ δεξαμένη πρώτη ἄφεσιν ἁμαρτιῶν διά τῆς ἀναστάσεως, ἐξασκεῖ τό ποιμαντικόν αὐτῆς ἔργον εἰς τό ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ ποίμνιον αὐτῆς, τό κλυδωνιζόμενον καί συνθλιβόμενον ὑπό τῆς ἐκρύθμου πολιτικῆς καταστάσεως.
Ἐπιχέει ἔλεον καί οἶνον εἰς τάς πληγάς τοῦ ποιμνίου Αὐτῆς, ταυτοχρόνως ὅμως ἐξασκεῖ καί τό ἔργον τῆς διαφυλάξεως τῶν Ἁγίων Τόπων, εἰς τούς ὁποίους ἔλαβεν χώραν ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Μονογενεῖ Υἱῷ καί Λόγῳ Αὐτοῦ.
Αὕτη φιλοξενεῖ φιλοστόργως καί ὑμᾶς τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς, θεωροῦσα ὑμᾶς ὡς πλήρωμα αὐτῆς κατά τάς ἡμέρας ταύτας τῆς προσκυνηματικῆς θεωρίας ὑμῶν.
Ἡ Σιωνῖτις μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀγαλλομένη ἐπί τῇ ἀναστάσει τοῦ Χριστοῦ, ἀπευθύνει ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου εἰς τό εὐσεβές ποίμνιον αὐτῆς ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καί πέραν αὐτῆς καί εἰς ὑμᾶς τούς φιλοχρίστους καί εὐσεβεῖς προσκυνητάς τόν πασχάλιον ὕμνον «Χριστός ἀνέστη, ἐκ νεκρῶν θανάτῳ, θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2014.
Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄
Πατριάρχης Ιεροσολύμων
 
http://www.romfea.gr/patriarxeia/patriarxeia/patriarxeio-ierosolimon/23680-2014-04-16-06-39-11

Παρασκευή 13 Απριλίου 2012

Μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων για το Πάσχα


Ελέω Θεού Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ
και πάσης Παλαιστίνης
παντί τω πληρώματι της Εκκλησίας, χάριν και έλεος και ειρήνην
από του Παναγίου και Ζωoδόχου Τάφου
του Αναστάντος Χριστού.
«Χαίρε Σιών αγία,
μήτηρ των Εκκλησιών,
Θεού κατοικητήριον˙
Συ γαρ εδέξω πρώτη άφεσιν αμαρτιών,
δια της Αναστάσεως».
(Στιχηρόν αναστάσιμον,
Εσπερινού, ήχου πλ. δ’).

Ιδού ανέτειλε και πάλιν ημέρα εόρτιος, ευφρόσυνος και σωτήριος. Ιδού επέλαμψεν ημίν ημέρα χαράς και αγαλλιάσεως. Ιδού απήγαυσε ημέρα φωτός ανεσπέρου δια την Εκκλησίαν του Χριστού και την δημιουργίαν όλην.
Η Εκκλησία εορτάζει σήμερον εν χαρά ανεκλαλήτω την ζωηφόρον και λαμπροφόρον του Χριστού Ανάστασιν. Η Εκκλησία αναμιμνήσκεται σήμερον εν ευγνωμοσύνη και ευχαριστία βαθεία την δωρεάν του Θεού προς τον άνθρωπον.
Η Εκκλησία πανηγυρίζει το γεγονός ότι ο ιδρυτής αυτής ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, κατά τον θεοφόρον της Εκκλησίας Πατέρα Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν Αρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης «ηράσθη της σωτηρίας του πλάσματος αυτού και την ανακαίνισιν αυτού επεξεργάσατο».
Ο Χριστός, ενδυθείς το ανθρώπινον, θάνατον υπέρ ημών εκουσίως υπέστη, «δια του σταυρού Αυτού ήλθε χαρά εν όλω τω κόσμω».
Δια του σταυρού ο Κύριος ημών κατήλθεν εις τον Άδην. Εις τους κευθμώνας του Άδου συνήντησε τους απ’ αιώνων δεσμίους, τους προπάτορας ημών, Αδάμ και Εύαν και τους απογόνους αυτών. Συνήντησεν όλους εκείνους, οι οποίοι άνευ Αυτού, άνευ του Χριστού, ετελειώθησαν, τους ζήσαντας υπό την σκιαν του νόμου Ιουδαίους, δικαίους και αδίκους, τους θεράποντας της φιλοσοφίας Έλληνας και λατρευτάς των ειδώλων.
Ο τίμιος Πρόδρομος, προλαβών τον Χριστόν και εις τον Άδην, «δια της αποτομής της τιμίας αυτού κεφαλής, γεγονυίας οικονομία τινί θεϊκή, είχε ήδη κηρύξει τοις εν Άδη του Σωτήρος την έλευσιν».
Όλους αυτούς, πιστεύσαντας, ηλευθέρωσε ο Χριστός της τυραννίας του διαβόλου. Εχαρίσατο αυτοίς ζωήν την αιώνιον. Παρέσχεν αυτοίς την ελευθερίαν εκ της ζωής του σκότους και της βασάνου της συνειδήσεως και την απόλαυσιν της κοινωνίας και της θέας του προσώπου Αυτού και του Πατρός Αυτού και του Αγίου Πνεύματος Αυτού.
Αναστήσας ο Χριστός τους εν Άδη, ουκ έμεινεν εις τον Άδην. Ο θάνατος ου κατίσχυσεν Αυτού. Ο Άδης ουκ εκράτησεν Αυτόν. Ο Θεός Πατήρ ανέστησε τον Υιόν Αυτού τον άνθρωπον Ιησούν. Η θεία φύσις του Θεανθρώπου Χριστού ανέστησε την ανθρωπίνην φύσιν Αυτού.
Δεδοξασμένος και λελαμπρυμένος ο Κύριος ημών δια του θανάτου του σταυρού Αυτού ανήλθεν εις την γην, ίνα ημάς τους ζώντας βεβαιώση περί του έργου Αυτού του σωτηρίου και εις τον Άδην. «Προήλθε ως εκ παστάδος του ολβίου τάφου τούτου», εις τον οποίον οι μαθηταί Αυτού ενεταφίασαν Αυτόν, διαρρήξας τας σφραγίδας αυτού.
Το μυστήριον τούτο, έργον της πανσθενούς δυνάμεως του Θεού, ο Χριστός εις τους μύστας Αυτού εφανέρωσεν, εις τους μαθητάς Αυτού και αποστόλους και εις τας μυροφόρους γυναίκας. Ούτοι ελθόντες εις τον τάφον, ζεύγος φαεσφόρων αγγέλων επ’ αυτού εθεάσαντο.
Οι άγγελοι ούτοι ένδοθεν του μνημείου «Ιησούν τον Ναζαρηνόν, τον εσταυρωμένον, αναστάντα ανήγγειλαν» (Μαρκ. 16, 6). Τον τάφον κενόν εις αυτούς επέδειξαν και προέτρεψαν «να ίδωσι τα εντάφια σπάργανα και δραμόντες να κηρύξωσι εις τον κόσμον ότι ανέστη ο Κύριος, θανατώσας τον θάνατον, ότι υπάρχει Θεού Υιός του σώζοντος το γένος των ανθρώπων».
Μετά την Ανάστασιν Αυτού ο Αναστάς Κύριος «παρέστησεν εαυτόν ζώντα τοις αποστόλοις εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι’ ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς» (Πραξ. 1, 3), μετά ταύτα δε κατά τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν «εκάθισεν εν δεξιά της μεγαλωσύνης εν ουρανοίς, ποιήσας ομόθρονον ως ομόθεον το ανθρώπινον ημών φύραμα».
Έκτοτε εν τη δυνάμει του Σταυρωθέντος και Αναστάντος οι πιστεύοντες εις Αυτόν καθίστανται δημιουργοί έργων αγαθών και ωφελίμων, θαυμαστών και επαινετών υπέρ του πλησίον αυτών. Έτι δε μαρτυρούν και αποθνήσκουν χάριν του ονόματος του Χριστού. Υπερνικούν ανύποιστα βασανιστήρια και τον θάνατον αψηφούν. Το αίμα αυτών προθύμως υπέρ Χριστού εκχέουν. «Τα αίματα των εν όλω τω κόσμω μαρτύρων τούτων ως πορφύραν και βύσσον η Εκκλησία στολιζομένη», την δόξαν Χριστού εις τον κόσμον αναγγέλλει.
Την μαρτυρίαν ταύτην του Ιησού Χριστού, του Ενανθρωπήσαντος, Σταυρωθέντος και εκ νεκρών Αναστάντος μαρτυρεί η Εκκλησία ανά τα πέρατα της οικουμένης και η Εκκλησία Σιών της Αγίας, η Μήτηρ των Εκκλησιών, η «δεξαμένη πρώτη άφεσιν αμαρτιών δια της Αναστάσεως», εις αυτούς τους τόπους, τους οποίους επεσκέφθη και τους οποίους ηγίασε δια της παρουσίας Αυτού ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Η Εκκλησία Αύτη και η εν Αυτή Αγιοταφιτική Αδελφότης, ως εκπρόσωποι όλων των ανά τον κόσμον Ορθοδόξων διαφυλάττουν και επιδεικνύουν τούτους ως τεκμήρια της εν Χριστώ σεσαρκωμένης, εσταυρωμένης και αναστημένης αληθείας.
Τούτο πράττει και σήμερον η Εκκλησία της Αγίας Σιών κατά την λαμπροφόρον ταύτην αναστάσιμον νύκτα, ιερουργούσα επί του τόπου της σταυρώσεως και επ’ αυτού του ζωοδόχου Τάφου, εις τον οποίον ετάφη και εκ του οποίου ανέστη ο Αρχηγός της σωτηρίας ημών Χριστός, εν μέσω χιλιάδων ευλαβών προσκυνητών, «εξ εώας και θαλάσσης και βορρά και νότου» ελθόντων.
Εις τούτους, συμμάρτυρας της αληθείας της αναστάσεως του Χριστού, η Εκκλησία της Αγίας Σιών εύχεται την δύναμιν και την ευλογίαν του Σταυρωθέντος και Αναστάντος Ιησού Χριστού και την χάριν του Παναγίου και Ζωοδόχου Αυτού Τάφου.

Εν τή Αγία Πόλει Ιερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2012.
Μετά Πατρικών ευχών και Πατριαρχικών Ευλογιών,
Διάπυρος προς Κύριον Ευχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’
Πατριάρχης Ιεροσολύμων


Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου


«Δεύτε ίδωμεν πιστοί,
πού εγεννήθη ο Χριστός,
ακολουθήσωμεν λοιπόν,
ένθα οδεύει ο αστήρ».

(Κάθ. Όρθρ. Χριστουγέννων).

Η ανά τα πέρατα της Οικουμένης Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία εορτάζει σήμερον γεγονός υπερφυές και εξαίσιον, θαυμαστόν και σωτήριον. Εορτάζει και πανηγυρίζει το γεγονός της άκρας φιλανθρωπίας του Θεού, της αμετρήτου και ανεικάστου αγάπης Αυτού προς τον άνθρωπον.

Ποίον το γεγονός τούτο, δια το οποίον χαίρει και αγάλλεται η Εκκλησία; Είναι το γεγονός ότι ο Θεός επ’ εσχάτων των χρόνων, επί της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορος Καίσαρος Οκταβιανού Αυγούστου, επεσκέφθη το πλάσμα του, τον άνθρωπον, με τρόπον πρωτοφανή, ανήκουστον και ανεπανάληπτον. «Ιδών είδε την κάκωσιν» του ανθρώπου υπό του διαβόλου και της αμαρτίας και ευσπλαγχνισθείς ελάλησεν αυτώ ουχί ως πάλαι εν τοις προφήταις αλλ΄ εν Υιώ (Εβρ. 1, 1 -2), εν τω Υιώ Αυτού τω μονογενεί, τω προαιωνίως «όντι εν τοις κόλποις Αυτού», (Ιω.1, 18). Τούτον, «όντα ίσον τω Θεώ», (Φιλιππ. 2, 6), «εξαπέστειλε ο Θεός εις τον κόσμον, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν», (Γαλ. 4, 5).

Ούτος άναρχος, άχρονος και ασώματος ων, έλαβεν αρχήν χρονικήν και εσωματώθη εκ Πνεύματος Αγίου και εκ των αγνών αιμάτων της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, ότε αύτη απεδέχθη τον ουράνιον ευαγγελισμόν δια στόματος του αρχαγγέλου Γαβριήλ εις την Ναζαρέτ, (Λουκ. 1, 38). Ο Θεός «ούτως οίδεν, ούτως ηθέλησεν, ούτως ηυδόκησε», να σώση τον άνθρωπον δι’ ενανθρωπήσεως του Υιού αυτού. Τούτο είναι η δυναμική, ουχί δυναστική επέμβασις του Θεού εις την ζωήν και την ιστορίαν του ανθρώπου. Είναι το λεγόμενον υπό του θεοφόρου πατρός της Εκκλησίας Κυρίλλου Αλεξανδρείας, ότι «Θεός νοούμενος ο Χριστός, ε ι σ β έ β η κ ε ν εις την οικουμένην, μέρος κόσμου πεφηνώς ως άνθρωπος», ( Περί ορθής πίστεως, PG 76, 1177) και ότι ο «Θεός κ α τ α- κ ι ρ ν ά τ α ι τη ανθρωπίνη φύσει, ίνα τω ύψει του Θεού συναπαρτισθή το ανθρώπινον», (Κατά Ανθρωπομορφιστών, κεφ. ΚΑ΄, PG 76, 1152).

Το ευαγγελισθέν μυστικώς τη αειπαρθένω εις την Ναζαρέτ, εφανερώθη εκδηλώτερον τοις ανθρώποις εις την Βηθλεέμ. Εις την πόλιν ταύτην και εις το θεοδέγμον Σπήλαιον τούτο η Παρθένος, «ότε επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν έτεκεν τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη» (Λουκ. 2, 7). Εις τον «άφθορον τόκον τούτον, εις την σαρκοφόρον εμφάνισιν του Θεού επί της γης και την συναστροφήν αυτού μετά των ανθρώπων», ο Θεός εκάλεσε μάρτυρας, «μάγους σοφούς εξ ανατολ?ν», (Ματθ. 2, 1-2), τοις άστροις το πριν λατρεύοντας, και υπό αστέρος διδασκομένους νυν προσκυνείν τον Ήλιον της δικαιοσύνης. Ωσαύτως εκάλεσε ανθρώπους απλοϊκούς, «ποιμένας αγραυλούντας επί την ποίμνην αυτών», (Λουκ. 2, 8). Τούτους εκάλεσε δι’ αγγέλων, πληρωσάντων τον ουρανόν με τον ηδύμολπον ύμνον: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία», (Λουκ. 2, 14).

Με τον ουράνιον αγγελικόν ύμνον τούτον ανηγγέλθη η μετά σαρκός επίσκεψις του μονογενούς Υιού του Θεού εις τον κόσμον ως «άρχοντος της ειρήνης», ως «καταλλαγής Θεού και ανθρώπων» (Β’Κορ. 5, 18). Επί του θεμελίου λίθου τούτου, του προσώπου του Εναθρωπήσαντος και του μετά ταύτα έργου Αυτού, της ειρηνοποιού διδασκαλίας, των ευεργετικών δια τους ανθρώπους σημείων, του θυσιαστικού και λυτρωτικού σταυρού, της ζωοποιού Αναστάσεως και της ενδόξου Αναλήψεως Αυτού, εστηρίχθη το σώμα Αυτού, η Εκκλησία. Λαβούσα αύτη δύναμιν εξ ύψους παρά του Αγίου Πνεύματος του Χριστού, εκήρυξεν εκ του υπερώου άφεσιν αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, ειρήνην τοις εγγύς και τοις μακράν. Μετήγαγε τους ανθρώπους εκ του σκότους της αγνωσίας και της ειδωλολατρείας εις το φως της αληθούς γνώσεως και της εν Πνεύματι λατρείας. Η Εκκλησία τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησε.

Την διακονίαν ταύτην του ανθρώπου συνεχίζει ανά τα πέρατα της οικουμένης η Εκκλησία, πιστή εις την παραδοθείσαν αυτήν αλήθειαν άχρι της σήμερον. Ενεργώς και αθορύβως μετέχει η Εκκλησία ως ο Ιδρυτής αυτής εις την ανθρωπίνην ζωήν. Ακροάται μετά πλείστης ποιμαντικής φροντίδος και μερίμνης την ανθρωπίνην κραυγήν της αγωνίας και αβεβαιότητος, της ανεργίας και απελπισίας. Συμπάσχει με τον πάσχοντα άνθρωπον και συμπαραστέκεται ως φιλόστοργος μήτηρ, επιτελούσα έργον αγιαστικόν δια των μυστηρίων εις τα μέλη αυτής, έργον συμφιλιωτικόν και συνδιαλλακτικόν αναμέσον των διαφιλονεικούντων εθνών, έργον φιλανθρωπικόν και κοινωνικόν εις τους ενδεείς, θύματα της απληστίας και της οικονομικής διαφθοράς. Υψώνει φωνήν διαμαρτυρίας δια το ότι και σήμερον ακόμη εις τον εικοστόν πρώτον αιώνα, υπάρχουν άνθρωποι, θύματα της πολεμικής και τρομοκρατικής βίας, άνθρωποι διακινούμενοι ως εμπορεύματα και ποικίλην εκμετάλλευσιν υφιστάμενοι, στερούμενοι θείων αγαθών της ζωής, ύδατος, άρτου, του δικαιώματος της θρησκευτικής και εθνικής ελευθερίας και της προσβάσεως εις τας πατρογονικάς αυτών εστίας.

Το αγιαστικόν, φιλάνθρωπον, ειρηνευτικόν και πολιτιστικόν έργον τούτο σεμνύνεται να επιτελή η των Ιεροσολύμων Εκκλησία, εις τους τόπους της μετά σαρκός θείας εμφανείας, την εκκλησιαστικήν αυτής δικαιοδοσίαν, εις τα Πανάγια αυτής Προσκυνήματα, τους ιερούς ναούς και τα ευαγή αυτής καθιδρύματα, εστίας πνευματικού ανεφοδιασμού και οάσεις πνευματικής αναψυχής. Οι Πατριάρχαι αυτής, κατ’ εξοχήν δε εκ τούτων ο άγιος Σωφρόνιος, απεδείχθησαν πρωτεργάται ειρήνης, κλάδον ελαίας κρατούντες και τείνοντες. Αψευδής μάρτυς όλων τούτων, η ιερά αύτη Κωνσταντίνειος Βασιλική, η υπερβαίνουσα τη θεία δυνάμει τας διακυμάνσεις της ιστορίας, η συνάγουσα εις αυτήν λαούς και φυλάς της γης αδιακρίτως θρησκείας και χρώματος και αποτελούσα σήμερον την καρδίαν της Παλαιστινείου γης.

Εκ ταύτης της Βασιλικής και εκ του θεοδέγμονος τούτου Σπηλαίου απευθύνομεν χαιρετισμόν ειρήνης και Πατριαρχικής και Πατρικής ευχής και ευλογίας εν Χριστώ υπερφυώς εκ Παρθένου Τεχθέντι εις πάντα τα πνευματικά Ημών τέκνα εν τοις ορίοις της Αγίας Γης και οπουδήποτε γης, ως και εις πάντας τους αγαπώντας τας πύλας Σιών της Αγίας.

Εν τη Αγία Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011

Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

Πηγή: http://www.greeknewsonline.com/?p=18656

Δευτέρα 18 Απριλίου 2011

Μήνυμα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου για το Πάσχα

«Χριστός εγερθείς εκ νεκρών, ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος Αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ. 6, 9 ).


Ποία αύτη η των Ορθοδόξων ευσεβής και πολυπληθής μεσονύκτιος ομήγυρις; Προς τι αύτη η λειτουργική σύναξις τιμίων μελών της Σιωνίτιδος Εκκλησίας και ευλαβών προσκυνητών, αθρόως προστρεξάντων «εκ δυσμών και βορρά και θαλάσσης και εώας;» Τίνα ζητούμεν; Τίνα αναμένομεν ιδείν; Τι τα μύρα συμπαθώς τοις δάκρυσι κιρνώμεν;

Ως εικός εξήλθομεν και ημείς, όρθρου βαθέος, δίκην μυροφόρων γυναικών, ζητούντες ιδείν «Ιησούν τον Ναζαρηνόν, τον εσταυρωμένον» (Μαρκ. 16, 6), Ούτινος τον τάφον τούτον οι άρχοντες των Ιουδαίων «ησφαλίσαντο σφραγίσαντες τον λίθον μετά της κουστωδίας» (Ματθ.27, 66) Προ τούτου ιστάμενοι έκπληκτοι και έκθαμβοι, ακούομεν νοερώς υπό του εν αυτώ καθίσαντος λαμπροφόρου αγγέλου: «ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν Αυτόν» (Μαρκ. 16, 6), «ούτος προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν, εκεί Αυτόν όψεσθε, καθώς είπεν υμίν» (Μαρκ. 16, 7).

Όντως, αύτη είναι η πάνσοφος οικονομία του Θεού δια την σωτηρίαν ημών. Αύτη η οικονομία Αυτού δια την απαλλαγήν ημών από του διαβόλου και του θανάτου, από της αμαρτίας και της φθοράς αυτής, η Ανάστασις του δι’ ημάς ενανθρωπήσαντος και σταυρωθέντος Μονογενούς Υιού Αυτού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ούτος την προσληφθείσαν ανθρωπίνην φύσιν ημών έφερε μεθ’ Εαυτού εις τον Σταυρόν και εις τον Άδην και ανέστησε και εις τον ουρανόν ανεβίβασε και εκ δεξιών του Ανάρχου Πατρός Αυτού εις το διηνεκές εκάθισεν.

Ω σοφίας και δυνάμεως, ω ευσπλαχνίας και αγάπης Θεού ! Ο πλάσας ημάς, εν τω Σταυρωθέντι και Αναστάντι Υιώ Αυτού ανέπλασε και ανεμόρφωσε και εζωοποίησε και ανεκάλεσεν, ίνα ζώμεν εν κοινωνία μετ’ Αυτού και μεθ’ ημών εν τω σώματι του Μονογενούς Υιού Αυτού, εν τη αενάω και σωτηριώδει οάσει και τω τερπνώ και μυριπνόω παραδείσω της Εκκλησίας.

Αυτού αναληφθέντος εις τους ουρανούς και του Παρακλήτου επιφοιτήσαντος επί τους αγίους μαθητάς και αποστόλους, η Εκκλησία ανά την Οικουμένην και ανά τους αιώνας αποτελεί φανέρωσιν του έργου της δυνάμεως και της δόξης Αυτού.

Εν τη Εκκλησία τα τέκνα του Θεού, τα πριν διεσκορπισμένα, συνηγμένα νυν εις εν, ευσεβούν, σωφρονούν, ομονοούν, ειρηνεύουν, εργάζονται και συνεργάζονται και δημιουργούν έργον θαυμαστόν, επιτελούν «όσα εύφημα, όσα άγια, όσα δίκαια, ει τις αρετή και ει τις έπαινος πρέπει τοις αγίοις» (Φιλιππ. 4, 8). Τα μέλη της Εκκλησίας αποτελούν την μικράν ζύμην, ήτις αθορύβως μεν και ανεπαισθήτως, δυναμικώς δε, ποιοτικώς και αυξητικώς όλον το φύραμα της κοινωνίας ζυμοί (Α Κορ. 5, 7).

Το έργον τούτο, ποιμαντικόν, φιλανθρωπικόν, κοινωνικόν προσκυνηματικόν και ειρηνευτικόν, επιτελεί ανά τους αιώνας και η Εκκλησία των Αγίων Τόπων, η οποία ανοικταίς αγκάλαις υποδέχεται υμάς, ω ευλαβείς προσκυνηταί, η Εκκλησία, η ζώσα και ποιμαίνουσα μετά της Αγιοταφιτικής Αυτής Αδελφότητος εις τους τόπους τούτους της κατά σάρκα εμφανείας, της σταυρώσεως και της αναστάσεως του ιδρυτού Αυτής.

Αύτη η Εκκλησία δέεται καθ’ εκάστην επί του Παναγίου και Ζωοδόχου τούτου Τάφου και επί πάντων των Παναγίων προσκυνημάτων, υπέρ των εμπεπιστευμένων αυτή πιστών τέκνων αυτής και των ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών, προσκυνητών, Επιτρόπων και συνδρομητών, υπέρ υγιείας, ευσταθείας, ευημερίας, προκοπής, προόδου και σωτηρίας.

Εν τη χαρά, όθεν, και ελπίδι και δυνάμει της Αναστάσεως, αναφωνήσωμεν: «Χριστός Ανέστη», δόξα τη Αυτού τριημέρω εγέρσει.




Εν τή Αγία Πόλει Ιερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2011.

Μετά Πατρικών ευχών και Πατριαρχικών Ευλογιών,

Διάπυρος προς Κύριον Ευχέτης

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010

Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου

«Παιδίον  εγεννήθη  ημίν, υιός  και  εδόθη ημίν, ου η  αρχή  εγενήθη  επί  του ώμου  αυτού»
(Ησαΐου 9, 6).               

Η  ανά  τα πέρατα  τής  οικουμένης  Ορθόδοξος  του  Χριστού  Εκκλησία εορτάζει σήμερον μυστήριον ανήκουστον και  παράδοξον. Πανηγυρίζει  γεγονός  υπερβαίνον  τήν  ανθρωπίνην  διάνοιαν και δύναμιν. Διαλαλεί το γεγονός της του Θεού   συγκαταβάσεως προς τον άνθρωπον. Βιώνει και  πάλιν  τήν  αλήθειαν  ότι  ο  Θεός,  ο  εξ  αγάπης  πλάσας  τον άνθρωπον,  δεν εγκατέλειψεν αυτόν αποστατήσαντα και πορευόμενον εις τας αδιεξόδους  οδούς  της πλάνης,  της απάτης  και  τής  φθοράς. Ο Θεός Πατήρ εξ άκρας φιλανθρωπίας  ενεργών,  απέστειλεν επ  ἐσχάτων των χρόνων, επί Ρωμαίου αυτοκράτορος Καίσαρος Οκταβιανού Αυγούστου, τον Υιόν  Αυτού  τον Μονογενή  εις τόν  κόσμον, « ίνα  σώση  τόν  κόσμον» (Ιω. 12, 47). Ο Υιός και Λόγος του Θεού «σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» ( Ιω. 1, 14),  «εν  ομοιώματι  ανθρώπου εγένετο, και  σχήματι  ως  άνθρωπος  ευρέθη» (Φιλιππ. 2, 7 ).Το  μυστήριον  τούτο  το  πρώτον εν  Ναζαρέτ  υπό  του  Αρχαγγέλου  Γαβριήλ  εις  Παρθένον  κόρην  ευηγγελίσθη, ότι  συμφώνως  προς την του Ησαΐου  πρόρρησιν: «η  Παρθένος  εν  γαστρί  έξει  και  τέξεται  Υιόν  και  καλέσουσι το  όνομα  αυτού Εμμανουήλ,  ο  εστι  μεθερμηνευόμενον  μεθ’ ημών ο  Θεός» (Ματθ. 1, 23 ).
 Το μυστικώς ευαγγελισθέν εις Ναζαρέτ, εις την πόλιν ταύτην της Βηθλεέμ εμφανέστερον εις τους ανθρώπους απεκαλύφθη. Εις το απέριττον Θεοδέγμον τούτο σπήλαιον ο Χριστός εκ της Παρθένου εν φάτνη των αλόγων ετέχθη και υπ  αὐτῆς ως βρέφος εσπαργανώθη (Λουκ. 2, 6-7). Εις τούτο, μάγοι εξ Ανατολών υπό αστέρος οδηγούμενοι, τα δώρα αυτών τω τεχθέντι βασιλεί προσήνεγκον (Ματθ. 2, 12). Εις τούτο ποιμένες αγραυλούντες, εκ της ομόρου κώμης των ποιμένων προσελθόντες, «βρέφος εσπαργανωμένον κείμενον εν τη φάτνη είδον» (Λουκ. 1, 12-13). Εις τους ουρανούς της πόλεως ταύτης άγγελοι την γέννησιν του άρχοντος της ειρήνης τρανώς διελάλησαν δια του: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνης, εν ανθρώποις ευδοκία» ( Λουκ. 2, 14 ).
 Το γεγονός της του Χριστού ενανθρωπήσεως και τον τόπον τούτον της αυτού αποκαλύψεως αοίδιμοι Πατριάρχαι τής  Εκκλησίας Ιεροσολύμων και ευσεβείς Βυζαντινοί αυτοκράτορες, ως ο Μέγας Κωνσταντίνος και η  Αγία Ελένη, ο Ιουστινιανός  και Εμμανουήλ ο Κομνηνός, ετίμησαν δια της μεγαλειώδους ταύτης Βασιλικής, του σεμνώματος τούτου της Αγίας Γης και της πόλεως της Βηθλεέμ.
 Εις τούτον τον ναόν ως και εις πάντας της εκκλησιαστικής   αυτής δικαιοδοσίας η Εκκλησία των Ιεροσολύμων, επετέλεσεν ανά τους αιώνας το αγιαστικόν, λυτρωτικόν, ειρηνευτικόν και συνδιαλλακτικόν έργον του Ιδρυτού αυτής. Επετέλεσε τούτο κηρύσσουσα ενανθρώπησιν, ήτοι  λατρεύουσα Χριστόν «ουχί ως θεοφόρον άνθρωπον, αλλ’ ως σωματωθέντα Θεόν», κατά τον θεοφόρον Κύριλλον Αλεξανδρείας και Γρηγόριον Αρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης τον Παλαμάν.
 Τούτον τον λόγον τον σωτήριον, ότι «Θεός ενηνθρώπησε, ίνα  ημείς θεοποιηθώμεν» κατά τον Μέγαν Αθανάσιον, επόμενοι  τοις Πατράσι ημών και επευλογούντες Πατριαρχικώς και Πατρικώς, κηρύσσομεν και Ημείς σήμερον από των κόλπων της Μητρός των Εκκλησιών, από του Θεοδέγμονος τούτου Σπηλαίου, εις το ποίμνιον Ημών εν τη Αγία Γη και οπουδήποτε και εις πάντα άνθρωπον. Κηρύσσομεν Θεού συγκατάβασιν και ανθρώπου πρόσληψιν και υιοθεσίαν. Θεού πτωχείαν και κένωσιν και ανθρώπου πλούτον και πλήρωσιν. Ειρήνην την πάντα νουν υπερέχουσαν τοις μακράν και τοις εγγύς. Δικαιοσύνης μάθησιν εις τους ενοικούντας επί της γης. Σεβασμόν της ελευθερίας εκάστου ανθρωπίνου προσώπου ως εικόνος του Θεού και των εθνικών γεωγραφικών ορίων εκάστου λαού, ως «ο Θεός ώρισε τας οροθεσίας της κατοικίας αυτών» (Πραξ. 17, 26).
Εν τη Αγία Πόλει Βηθλεέμ,  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2010.
Διάπυρος προς Κύριον Ευχέτης,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’
Πατριάρχης Ιεροσολύμων