Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

18η Ακαδημαϊκή Συνδιάσκεψη της Societas Oecumenica (Βουδαπέστη, 21-26.8.2014). Με τη συμμετοχή συνεργατών της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου

 
Από τις 21 έως και τις 26 Αυγούστου 2014 έλαβε χώρα στη Βουδαπέστη η 18η Ακαδημαϊκή Συνδιάσκεψη της Societas Oecumenica (http://societasoecumenica.net). H εν λόγω ευρωπαϊκή εταιρία οικουμενικής έρευνας ιδρύθηκε το 1978. Στα μέλη της συμπεριλαμβάνονται τμήματα οικουμενικών σπουδών σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, οικουμενικά ινστιτούτα υπαγόμενα σε χριστιανικές Εκκλησίες, όπως και επί μέρους θεολόγοι από ευρωπαϊκές χώρες που εργάζονται στον τομέα της οικουμενικής έρευνας. Ανά διετία η Societas Oecumenica διοργανώνει μια πολυήμερη Ακαδημαϊκή Συνδιάσκεψη, στο πλαίσιο της οποίας λαμβάνουν χώρα ποικίλες διαλέξεις, εργαστήρια (workshops) και άλλες εκδηλώσεις.
Θέμα της 18ης Συνδιάσκεψης ήταν: «Καθολικότητα υπό πίεση: Η αμφίσημη σχέση ανάμεσα στην ποικιλία και στην ενότητα». Ακαδημαϊκοί θεολόγοι μελέτησαν την προβληματική της έννοιας της καθολικότητας της Εκκλησίας, όπως αυτή κατανοείται στις διάφορες χριστιανικές παραδόσεις, παρουσίασαν μοντέλα για την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής ενότητας και συζήτησαν για τα όρια της εκκλησιαστικώς αποδεκτής ετερότητας, επιχειρώντας να διευκρινήσουν ποιές μορφές διαφορετικότητας συμβάλλουν στον εμπλουτισμό της διαχριστιανικής κοινωνίας και ποιες λειτουργούν ως εμπόδιο για την αποκατάσταση της ορατής ενότητας της Εκκλησίας. Οι επί μέρους θεματικές ενότητες του συνεδρίου τιτλοφορούνταν: «Η ποικιλία ως πρόκληση για τις Εκκλησίες», «Έννοιες ενότητας και ποικιλίας ή ενότητας εν τη ποικιλία», «Καθολικότητα παγκόσμια και τοπική», «Η καθολικότητα στο μέλλον / Το μέλλον της καθολικότητας».
Από την ελληνόφωνη Ορθοδοξία στην πολυπληθή ακαδημαϊκή συνάντηση έλαβαν μέρος δύο επιστημονικοί συνεργάτες της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, ο π. Αυγουστίνος Μπαϊραχτάρης, επίκουρος καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης και ο κ. Γεώργιος Βλαντής, επιστημονικός συνεργάτης της Έδρας Συστηματικής Θεολογίας στο Τμήμα Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Ο π. Αυγουστίνος παρουσίασε στο πλαίσιο ενός εργαστηρίου το θέμα «Ουνιβερσαλισμός εναντίον κονφεσιοναλισμού: Μετοχή ή κατοχή; Ενότητα, ποικιλία και βάπτισμα». Εισαγωγικά τόνισε ότι είναι αναγκαίο να γίνει διάκριση μεταξύ της εκκλησιαστικής ενότητας και της λειτουργικής ομοιομορφίας, μεταξύ της ποικιλίας και της διαίρεσης. Η ομοιομορφία από μόνη της δεν εξασφαλίζει την ενότητα, αλλά ούτε από την άλλη μεριά η ενδεχόμενη ποικιλία απειλεί την εσωτερική ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Στην πρώτη Εκκλησία ο όρος καθολικός – καθολική σήμαινε πληρότητα, ακεραιότητα, ολότητα και είχε να κάνει όχι με τη γεωγραφική επέκταση και εξάπλωση της Εκκλησίας στα όρια της μετέπειτα Αυτοκρατορίας, παρά δήλωνε την καθολικότητα της κατοχής της αλήθειας του Ευαγγελίου του Χριστού. Ο εισηγητής έδωσε έμφαση στο ρόλο που διαδραματίζει στην Ορθόδοξη εκκλησιολογία η τοπική ευχαριστιακή κοινότητα, η οποία ουσιαστικά ενσαρκώνει τοπικά την καθολικότητα της Μίας Εκκλησίας. Έτσι η κάθε τοπική Εκκλησία είναι συνάμα και μέρος και όλον, καθώς είναι ενωμένη με τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δηλαδή με το Σώμα του Χριστού. Επομένως η ενότητα των τοπικών Εκκλησιών πρέπει να βασίζεται στο Σώμα του Κυρίου και όχι σε μία εύθραυστη ομοιομορφία, στο στοιχείο του κονφεσιοναλισμού ή του συγκεντρωτισμού. Στη συνέχεια ο π. Αυγουστίνος προχώρησε στην ανάλυση της εκκλησιαστικής ενότητας, η οποία θεμελιώνεται στην κοινωνία στην πίστη, στη ζωή και τη μαρτυρία. Το στοιχείο της ευχαριστιακής κοινωνίας είναι καίριας σημασίας, καθώς αποτελεί το σημείο της ορατής ενότητας της Εκκλησίας, πράγμα που επιβεβαιώνεται στην κοινωνική πραγματικότητα και στην ιεραποστολή. Η εκκλησιαστική – μυστηριακή ενότητα αποτελεί την απορρέουσα αντανάκλαση της πραγματικότητας της ενότητας της Αγίας Τριάδας. Γι’ αυτό η ενότητα αποτελεί τόσο θεία δωρεά, όσο και πρόσκληση προς την ανθρωπότητα. Κατόπιν ο εισηγητής ανέλυσε την έννοια της  εκκλησιαστικής ποικιλίας· το στοιχείο αυτό συνδέεται άμεσα και έμμεσα με τη λειτουργία των τοπικών παραδόσεων, τη γλώσσα, τη μορφή της λατρείας, του θεολογικού συστήματος ανάπτυξης των δογμάτων, κ. ά. Όλα τα παραπάνω στοιχεία, αν δεν απολυτοποιηθούν, είναι δυνατόν να εκφράσουν τη δυναμική της ανθρωπότητας κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με τη θεία πραγματικότητα. Τέλος, ο π. Αυγουστίνος τόνισε την εσχατολογική σημασία του βαπτίσματος, καθώς και τις συνέπειες που θα έχει ευρύτερα στην εκκλησιολογία της Οικουμενικής Κίνησης μία ενδεχόμενη αμοιβαία αναγνώριση του βαπτίσματος από όλες τις Εκκλησίες.
Ο κ. Γεώργιος Βλαντής εκφώνησε διάλεξη στην ολομέλεια της εταιρίας με θέμα «Ο κόσμος που αλλάζει ως πρόκληση για τις Εκκλησίες. Μια ορθόδοξη προοπτική». Στην ομιλία του ο κ. Βλαντής μίλησε για την ανατίμηση της έννοιας της αλλαγής που σηματοδοτεί την αρχή της νεοτερικότητας και περιέγραψε τις αμφισημίες της έννοιας αυτής στην Ορθόδοξη θεολογία και ιστορία, από τη δυναμική θεώρηση του θεολογείν ως καρπό αγιοπνευματικής κοινωνίας μέχρι την παραδοσιοκρατική απαξίωση του καινού. Επίσης, επισήμανε τις αλλαγές παραδείγματος που συντελέστηκαν στην Ορθόδοξη θεολογία του εικοστού αιώνα, αλλά και τις ασυμμετρίες και ασυγχρονίες των Ορθόδοξων Εκκλησιών στην εποχή μας ως προς την αντιμετώπιση ενός κόσμου που αλλάζει, από την εθνικιστική καθήλωση και την ιδεολογική αντίθεση στη νεοτερικότητα μέχρι τη διαλογική ανοικτότητα και τις νέες προσεγγίσεις απέναντι σε μέχρι πρότινος απωθημένες προβληματικές. Στο συστηματικό μέρος της ομιλίας του, ο κ. Βλαντής υπογράμμισε τη σημασία της εκκλησιαστικής Παράδοσης σε μια εποχή ρευστών ταυτοτήτων, όπως επίσης και την οικουμενική δυναμική του Ορθόδοξου αποφατισμού, μίλησε για την καθολικότητα της Εκκλησίας ως εσχατολογική ποιότητα, υπογραμμίζοντας παράλληλα και την εκκλησιολογική εκκρεμότητα της Ορθοδοξίας, η οποία δεν έχει ακόμη επισήμως αποφανθεί για την εκκλησιολογική υπόσταση των άλλων Εκκλησιών, με αποτέλεσμα να δείχνει εν πολλοίς αμήχανη ως προς την οικουμενική πρόκληση του σήμερα.
Στη συνέλευση των μελών της Societas Oecumenica ο π. Αυγουστίνος Μπαϊραχτάρης παρουσίασε το συνεδριακό, εκδοτικό και εν γένει θεολογικό έργο της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου,  δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο επιβλητικό Orthodox Handbook on Ecumenism (http://www.acadimia.gr/content/view/520/111/lang,el/), για το οποίο πολλοί σύνεδροι έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον και ενθουσιασμό.
Το απόγευμα του Σαββάτου 22 Αυγούστου οι δύο συνεργάτες της Ακαδημίας έγιναν εγκάρδια δεκτοί από τον ευρισκόμενο στη Βουδαπέστη Σεβ. Μητροπολίτη Αυστρίας, Υπέρτιμο και Έξαρχο Ουγγαρίας και Μεσευρώπης κ. Αρσένιο, έλαβαν μέρος στην ακολουθία του εσπερινού της ευλαβούς Ελληνορθόδοξης κοινότητας και είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν για το έργο του σεπτού Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουγγαρία.

«Το μάθημα των Θρησκευτικών και η αυτενέργεια των μαθητών» Η εν Χριστώ παιδεία ως δρόμος ελευθερίας

της κ.Μαρίας Χατζηαποστόλου, Καθηγήτριας Θεολογίας Μέσης Εκπαίδευσης,Mrs Δογματικής και Συστηματικής Θεολογίας, Υπ. Διδάκτορος Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Το κουδούνι ήχησε και πάλι! Μια νέα σχολική χρονιά αρχίζει ξανά. Τα παιδιά κουβαλούν ακόμη μέσα τους το καλοκαιράκι, κρύβοντας στη ξενοιασιά της ηλικίας τους κάθε σκανδαλιά. Και οι καθηγητές το ίδιο. Απλώς σαν πιο μεγάλοι καμώνονται δήθεν το σοβαρό για να κρατήσουν τις ισορροπίες και να επιβάλουν την τάξη. Χωρά όμως η επιβολή στην παιδεία; Και η τάξη; Μήπως τελικά η ομορφιά κρύβεται στην αταξία; Να ‘μαι κι’ εγώ… Ανάμεσά τους… Για ακόμη μία φορά κοντά τους. Για να μάθω μαζί τους πως ο Θεός έγινε άνθρωπος και πως ο Λόγος σαρκώθηκε καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, κατά το μαθητή της αγάπης, άγιο Ιωάννη το Θεολόγο. Το μυστήριο όμως παραμένει πάντα άρρητο και για τούτο ακριβώς είναι και μυστήριο, καθώς η αλήθεια ποτέ δεν ορίζεται, παρά μονάχα βιώνεται με όλη μας την καρδιά. Οι καθηγητές προετοιμάζουν τα παιδιά για τη ζωή. Όμως η ζωή μονάχα στην τρέλα και στην έκπληξη ανθίζει και υφίσταται. Κι’ εκεί ακριβώς έχει κάποιος να επιλέξει: να υπάρξει ως εκπαιδευτικός ή απλώς ως ένας ακόμη δημόσιος υπάλληλος; Πνεύμα ελευθερίας, φιλοπονίας, μαθητείας και ταπείνωσης χρειάζεται και όχι καταναγκασμός, επίδειξη δύναμης και αυθεντία. Ο Χριστός ως το κατεξοχήν πρότυπο ελευθερίας για τον άνθρωπο ελευθερώνει πάντα και δεν είναι ποτέ φυλακή. Πριν από λίγα χρόνια υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας ενός θλιβερού γεγονότος, το οποίο συνέβη σε αμφιθέατρο της δικής μας σχολής, της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και το καταθέτω κι’ εδώ, ως προσωπική μαρτυρία του δασκάλου μου κ. Χρυσόστομου Σταμούλη, ο οποίος υπήρξε άθελά του ίσως, ο πρωταγωνιστής αυτού του όχι και τόσο μη αναμενόμενου γεγονότος, καθώς η ελεύθερη σκέψη του πάντα προκαλεί τους κάθε λογής εφησυχασμένους, και το οποίο έχει συμπεριλάβει πολύ σοφά στην εισήγησή του: Το «θέατρο» ενός διαλόγου σε τρεις πράξεις. Μας περιγράφει λοιπόν παραστατικά το γεγονός ο καθηγητής μας: «Μόλις είχα ολοκληρώσει την ομιλία μου, με θέμα “Ώστε μη φοβηθώμεν το του έρωτος όνομα”, και κάθισα μαζί με το ακροατήριο στα έδρανα του αμφιθεάτρου. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και με πλησίασε νεαρή κοπέλα, η οποία μου συστήθηκε ως πρωτοετής φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής. “Θα ήθελα να σας ρωτήσω”, μου λέει, “εάν η θέση που διατυπώσατε για οντολογικοποίηση της παρθενίας της Θεοτόκου είναι δική σας θέση ή εάν τη συναντούμε και στους πατέρες της Εκκλησίας;”. Παρόλο το ακατάλληλο της στιγμής προσπάθησα να της πω δυο κουβέντες, μάλιστα για να μη θορυβούμε της έδωσα και το κείμενό μου, στο οποίο υπήρχαν κάποιες παραπομπές, που θα μπορούσαν να διευκολύνουν την εκ μέρους της κατανόηση του προβλήματος. Ανταλλάξαμε μερικές ακόμη κουβέντες για τον έρωτα, την παρθενία και τη θεομητρότητα και γύρισα μπροστά μου για να παρακολουθήσω την επόμενη εισήγηση που είχε ξεκινήσει. Να, όμως, που το πράγμα δεν είχε ακόμη τελειώσει ή μάλλον δεν είχε ακόμη κορυφωθεί. Δεν πέρασαν δυο τρία λεπτά και η κοπέλα επανήλθε δριμύτερη. “Και οι Λατίνοι”, μου λέει, “τι λέτε γι’ αυτούς, με τους οποίους ο Πατριάρχης και οι άλλοι συμπροσεύχονται”… Έμεινα εμβρόντητος. Πρώτον για τη στροφή της συζήτησης και δεύτερον για την εικόνα που αντίκρισα ενώπιόν μου. Το πρώην γλυκύτατο πρόσωπο της κοπέλας και μια κάποια διστακτικότητα της στάσης της είχαν εξαφανιστεί μεμιάς. Τώρα απέναντί μου, στ’ αλήθεια πίσω μου, είχα ένα πρόσωπο που είχε αγριέψει και ένα νέο κορίτσι σε κατάσταση εξαλλοσύνης να μου λέει ότι ανήκει σε ιερατικό γένος, ζει μάλιστα ανάμεσα σε πέντε ιερείς, οι οποίοι της έχουν μάθει ότι όλα αυτά που εμείς υποστηρίζουμε είναι ψευδή, παπικά και έχουν ως στόχο τους το ξεπούλημα της Ορθοδοξίας. Προσπάθησα κάτι να ψελλίσω, μα εις μάτην. Εν τέλει έμεινα άφωνος να κοιτάζω την ψυχοσωματική ένταση του κοριτσιού. Μαζί μου και κάποιοι φοιτητές, αλλά και ο ιερέας που ήταν δίπλα της. Κι εκείνη σηκώθηκε επιδεικτικά, τράβηξε μαζί της έναν αμήχανο νεαρό που τη συνόδευε, και εξήλθε από το “πανεπιστημιακό κολαστήριο” εν δόξη λαμπρά και τιμή, για την ομολογία πίστεως, προφανώς, που είχε καταθέσει». Αναμφισβήτητα το απαράδεκτο, αλλά και συνάμα χαρακτηριστικό αυτό γεγονός «θρησκευτικού ταλιμπανισμού», είναι άκρως ενδεικτικό της ψυχοπαθολογίας που υπάρχει στην αντίληψη ουκ ολίγων ανθρώπων. Στην εποχή μας όμως δεν υφιστάμεθα κανένα διωγμό, ώστε να υπάρξει ανάγκη ομολογίας και κατ’ επέκτασιν μαρτυρία της πίστεως. Τίποτα δεν υπάρχει που να δικαιολογεί εθνικιστικές εξάρσεις και ηθικιστικούς φονταμενταλισμούς. Ξεκάθαρο λοιπόν, πως στην Επιστήμη δεν χωρούν ομολογιακότητες και φανατισμοί, ούτε πάσης φύσεως ιδεολογικά «πυροτεχνήματα» και δογματισμοί. Το θέμα της πίστης εξάλλου, αποτελεί αναφαίρετο και αποκλειστικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Και η θεολογία δεν είναι απλώς ακόμη μία επιστήμη, αλλά η Επιστήμη των Επιστημών, κατά τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο. Επί σειρά ετών το μάθημα των θρησκευτικών γινόταν με τρόπο καθαρά ομολογιακό και για το λόγο αυτό, ήταν σχεδόν πάντα παρεξηγημένο και όχι άδικα. Φυσικά υπήρξαν και οι λαμπρές εξαιρέσεις, οι οποίες όμως επιβεβαίωναν πάντα τον ήδη ισχύοντα κανόνα. Πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι δάσκαλοι και όχι απλώς καθηγητές και οι οποίοι εμπνέουν στη μαθητεία της ζωής, σε τούτο το πανέμορφο μυστήριο που ορισμό δε γνωρίζει. Πιο συγκεκριμένα, στις μέρες μας υπάρχουν κυρίως δύο τάσεις –όσον αφορά τη διεξαγωγή του μαθήματος των θρησκευτικών– και οι οποίες «κατηγορούν» αλλήλους αμφότερες. Η μία τάση προκρίνει ένα μάθημα θρησκευτικών με διαπολιτισμικό χαρακτήρα, δίχως όμως την έκπτωση της ορθόδοξης συνείδησης, αλλά με μια ευέλικτη προσαρμογή στα υπάρχοντα δεδομένα, ώστε το μάθημα ν’ αφορά το σύγχρονο άνθρωπο και η άλλη υποστηρίζει ένα μάθημα καθαρά ομολογιακό, άποψη απολυτότητας, η οποία δύναται να οδηγήσει σε μια μονολιθική και επικίνδυνα εσωστρεφή διάσταση του μαθήματος. Και όμως η χρυσή τομή βρίσκεται στη μέση. Στη μεσότητα κατά τον Αριστοτέλη και όχι στη μετριότητα. Και σε καμία περίπτωση στις ακρότητες, απ’ όπου κι’ αν προέρχονται… Σε τούτη την προοπτική, ξεκάθαρο είναι λοιπόν, πως στο χριστιανισμό της αγάπης και της ελευθερίας δεν χωρά κανένας –ισμός καμία βία, παρά μονάχα ελευθερία και εκούσια μετοχή στο Σώμα του Ζώντος Χριστού. Το μάθημα των θρησκευτικών οφείλει να γίνει μια πραγματικότητα μυσταγωγίας σε τούτη την κατεύθυνση και δεν εναπόκειται στο ρόλο του καθηγητή ούτε η ομολογιακότητα, ούτε ο φανατισμός, ούτε η δημιουργία υπερασπιστών καμίας «ορθοδοξίας». Η κατήχηση αποτελεί κατεξοχήν έργο της Εκκλησίας και όχι της Επιστήμης. Ο θεολόγος υπηρετεί την επιστήμη του και τον ίδιο τον άνθρωπο και όχι τον εκάστοτε επίσκοπο. Ειδάλλως, η κατάσταση της εκατέρωθεν «αναπλήρωσης», της Εκκλησίας που παρεμβαίνει άκριτα στην Επιστήμη, αλλά και της Επιστήμης όταν εκείνη επιχειρεί ν’ αντικαταστήσει την Εκκλησία, μονάχα ως αρρωστημένη κι’ επικίνδυνη μπορεί να χαρακτηρισθεί.Το μάθημα των θρησκευτικών οφείλει να κάνει τα παιδιά να σκέφτονται και μάλιστα να σκέφτονται ελεύθερα. Ν’ αναζητούν τα ίδια το Θεό. Να γίνουν ελεύθεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι που θα προβληματίζονται πάνω στα ζητήματα της υπάρξεως και της αλληλεπιδράσεως του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον και κυρίως της σχέσης του με το συνάνθρωπο. Να μάθουν να σέβονται και ν’ αγαπούν και να μη δέχονται αναντίρρητα ότι τους επιβάλλει ο εκάστοτε καθηγητής. Το κάθε μάθημα βοηθά στη ψυχοσωματική ανάπτυξη του μαθητή, στη διάπλαση του παιδιού και στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Μιας προσωπικότητας ελεύθερης. Ο καθηγητής δεν είναι απλώς μια κινητή εγκυκλοπαίδεια που παρέχει στο παιδί στείρες γνώσεις, σα να πρόκειται για άψυχο αντικείμενο και όχι για άνθρωπο. Ο καθηγητής οφείλει να είναι δάσκαλος. Και ο δάσκαλος οφείλει να εμπνέει τα παιδιά και να τα κάνει ν’ αγαπήσουν τον ίδιο τον άνθρωπο. Χρέος του δασκάλου είναι να δημιουργεί ελεύθερους ανθρώπους και όχι υποχείρια ενός ανελεύθερου συστήματος. Πόσο μάλλον ο θεολόγος. Χρέος του έχει να γεννήσει στη ψυχή των παιδιών την αγάπη για την έρευνα και τη γνώση και να οδηγήσει σ’ ευρύτητα πνεύματος. Έτσι, ο αληθινός δάσκαλος κουβαλά πάντα μέσα του τη δυναμική εκείνη της ευθύνης, για να γεννήσει μέσα στις καρδιές των παιδιών την αγάπη προς την ελευθερία. Η παιδαγωγική της αγάπης καταργεί, αλλά κι’ εκπληρώνει ταυτοχρόνως όλους τους νόμους της παιδαγωγικής. Οδηγεί στην ευθύνη, σε μια ευθύνη ελευθερίας και ζωής.Καλή και κυρίως δημιουργική σχολική χρονιά!

Πηγή: ΑΜΕΝ

Οδηγίες για την ομαλή έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς

Κατόπιν ερωτημάτων που υποβάλλονται στη Διεύθυνης Σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης το υπουργείο Παιδείας , προκειμένου να μην δημιουργηθούν προβλήματα με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, απέστειλε προς τα Γυμνάσια και Λύκεια  τις ακόλουθες οδηγίες:   
ΕΝΑΡΞΗ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
            Για το σχολικό έτος 2014-2015 η διδασκαλία των μαθημάτων στα σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης  αρχίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2014, ημέρα Πέμπτη, σύμφωνα με τη με αρ. 95567/Γ2/20-06-2014 Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ 1861 Β΄).
ΕΓΓΡΑΦΕΣ- ΜΕΤΕΓΓΡΑΦΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
Οι εγγραφές των μαθητών στα Γυμνάσια και στα Γενικά Λύκεια γίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23 Α΄). Κατ’ εξαίρεση, μπορεί να γίνει εγγραφή το μήνα Σεπτέμβριο και μέχρι την έναρξη των μαθημάτων, για τους μαθητές που εμποδίστηκαν να εγγραφούν για λόγους ανωτέρας βίας (π.χ. για λόγους υγείας ή σοβαρούς οικογενειακούς λόγους), καθώς και για τους παραπεμπόμενους μαθητές σε επανεξέταση το Σεπτέμβριο, σύμφωνα με την παρ. 3, αρ. 7 του ν. 2817/2000 (ΦΕΚ 78 Α΄). Επίσης, αναφορικά με τις εγγραφές μαθητών σε Εσπερινά Σχολεία  ισχύει  η παρ. 7, αρ. 45,  του ν. 4186/2013 (Α΄193), σύμφωνα με την οποία: «Στα Εσπερινά Σχολεία δύνανται να εγγράφονται ενήλικες, χωρίς βεβαίωση εργασίας ή ανεργίας, καθώς και ανήλικοι οι οποίοι απασχολούνται σε οικογενειακή επιχείρηση με υπεύθυνη δήλωση των γονέων ή κηδεμόνων τους».
       Για την εγγραφή μαθητών από ξένα σχολεία στα Γυμνάσια και στα Γενικά Λύκεια, ισχύουν οι διατάξεις του αρ. 3 του Π.Δ. 182/1984 (ΦΕΚ 60 Α΄) όπου ορίζεται ότι εγγράφονται οποτεδήποτε μέσα στο διδακτικό έτος.                           
     Τα δικαιολογητικά για την εγγραφή των αλλοδαπών μαθητών προβλέπονται στο αρ. 10 του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23 Α΄) και στη με αρ. πρωτ. 91109/Γ2/10-07-2008 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας. Τα εν λόγω δικαιολογητικά πρέπει να είναι επίσημα μεταφρασμένα, έτσι όπως αναφέρεται στη με αρ. πρωτ. Γ2/7268/02-10-1995 εγκύκλιο. Σε περίπτωση που οι μαθητές δεν προσκομίσουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά, πρέπει να ακολουθείται η διαδικασία που περιγράφεται στις με αρ. πρωτ. Γ2/7268/02-10-1995 και 48946/Γ2/18-05-2005 εγκυκλίους. Σας υπενθυμίζουμε ότι κατ’ εξαίρεση, με ελλιπή δικαιολογητικά, δύνανται να εγγραφούν ανήλικοι μαθητές, υπήκοοι τρίτων χωρών, στις περιπτώσεις που περιλαμβάνονται στο αρ. 72 του ν. 3386/2005 (ΦΕΚ 212 Α΄), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει. 
          Οι μετεγγραφές των μαθητών των Γυμνασίων και των Γενικών Λυκείων γίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23 Α΄) και του αρ. 35 του Π.Δ. 376/1993 (ΦΕΚ 159 Α΄). Σας υπενθυμίζουμε ότι η καταληκτική ημερομηνία μετεγγραφής από τα Γενικά στα Επαγγελματικά Λύκεια και αντίστροφα, είναι η 15η Οκτωβρίου εκάστου έτους.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
         Οι εξετάσεις στα Γυμνάσια και τα Γενικά Λύκεια κατά την περίοδο του Σεπτεμβρίου του σχολικού έτους 2014-2015 προγραμματίζονται και ολοκληρώνονται από την 1η έως τη 10η Σεπτεμβρίου 2014, σύμφωνα με το Π.Δ. 123/1987 (ΦΕΚ 68 Α΄).
         Για τα Γυμνάσια οι εν λόγω εξετάσεις πραγματοποιούνται σύμφωνα με τo αρ. 2 του Π.Δ. 182/1984 (ΦΕΚ 60 Α΄), ενώ για τα Γενικά Λύκεια πραγματοποιούνται σύμφωνα με το αρ. 32 του Π.Δ. 60/2006 (ΦΕΚ 65 Α΄), όπως τροποποιήθηκε με τις  παρ. 41, 42,  αρ. 1, του Π.Δ. 68/2014 (ΦΕΚ 110 Α΄).
         Οι κηδεμόνες των μαθητών Γυμνασίων και Γενικών Λυκείων ή οι ίδιοι οι μαθητές, εφόσον είναι ενήλικοι, μπορούν να υποβάλουν αίτηση για αναβαθμολόγηση γραπτών δοκιμίων μέσα σε τρεις (3) εργάσιμες ημέρες από την έκδοση των αποτελεσμάτων.
        Υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με τη με αρ. πρ. Γ2/4705/14-09-1993 εγκύκλιο του Υ.ΠΑΙ.Θ., εκπρόθεσμη εξέταση μαθητών οι οποίοι λόγω ασθενείας ή άλλων σοβαρών λόγων δεν καταστεί δυνατόν να προσέλθουν κατά την εξεταστική περίοδο του Σεπτεμβρίου εγκρίνεται από τον Διευθυντή της οικείας Δ/νσης Δ/θμιας Εκπ/σης, αφού οι ενδιαφερόμενοι υποβάλουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου.
Σε περίπτωση που οι ανωτέρω λόγοι ασθενείας υφίστανται και πέραν της 30ης Σεπτεμβρίου, τότε η αίτηση με τα δικαιολογητικά υποβάλλονται στη Δ/νση Σπουδών Δ.Ε. του Υ.ΠΑΙ.Θ.
ΘΕΜΑΤΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΩΝ
 Ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας και ο Σύλλογος Διδασκόντων ενημερώνουν τους γονείς - κηδεμόνες και τους μαθητές για θέματα που συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του σχολείου, όπως:
  - Τα όρια των απουσιών και τον τρόπο δικαιολόγησής τους (Π.Δ. 39/2014 για τα  Γυμνάσια, Π.Δ. 60/2006, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, για τα Γενικά Λύκεια).
      Με ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να αντιμετωπίζονται μαθητές που κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και στους οποίους παρέχεται η δυνατότητα να ενταχθούν στην κατηγορία των «κατ’ ιδίαν διδαχθέντων».
        - Τη δυνατότητα αντικατάστασης της γραπτής από προφορική εξέταση, κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους, για περιπτώσεις μαθητών με αναπηρία και με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, σύμφωνα με τις Υ.Α 28722/Γ2/12-03-2010 (ΦΕΚ 276 Β΄), Φ.253/155439/Β6/16-12-2009 (ΦΕΚ 2544 Β΄) και 11586/Γ6/28-01-2011 (ΦΕΚ 262 Β΄).        
         -  Τη  δυνατότητα απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών για τους μαθητές που είναι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι ή επικαλούνται λόγους θρησκευτικής συνείδησης και γι’ αυτό δεν επιθυμούν να το παρακολουθήσουν, σύμφωνα με τη με αρ. πρ. 133099/Γ2/19-09-2013 εγκύκλιο του Υ.ΠΑΙ.Θ. με θέμα «Ρύθμιση μαθητικών θεμάτων». Επισημαίνουμε ότι η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών χορηγείται ύστερα από Υπεύθυνη Δήλωση του ίδιου του μαθητή αν είναι ενήλικος ή των γονέων του ή του νόμιμου κηδεμόνα του αν είναι ανήλικος, η οποία παραλαμβάνεται  από το Διευθυντή του σχολείου εντός πέντε (5) ημερών  από  την έναρξη των μαθημάτων.

Πηγή: ESOS

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Ματαίωση διημερίδας μέ θέμα «Διάλογος διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν: Τό νέο πιλοτικό πρόγραμμα Σπουδῶν εἰς τά Θρησκευτικά Δημοτικοῦ-Γυμνασίου»

 
Αριθμ. Πρωτ. 1562                                                                   Χανιά, 4 Αὐγούστου 2014

Πρός:
 
1. Τόν Πρόεδρον καί τά Μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Πανελληνίου
Ἐνώσεως Θεολόγων.
2. Τόν Πρόεδρον καί τά Μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Πανελληνίου Θεολογικοῦ Συνδέσμου «Καιρός».
3. Τόν Πρόεδρον καί τά Μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Παγκρητίου Συνδέσμου Θεολόγων.
4. Τά Μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων διά τήν ἐκπόνησιν νέου Προγράμματος Σπουδῶν εἰς τά Θρησκευτικά Δημοτικοῦ- Γυμνασίου.
5. Τόν Κύριον Ἠρακλήν Ρεράκην Καθηγητήν Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ἀξιότιμοι Κυρίες καί Κύριοι.
       Ἡ Ἱερά Μητρόπολις ἡμῶν, μέ εἰλικρινές ἐνδιαφέρον διά τούς Θεολόγους καί τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἐπεδίωξε νά συμβάλῃ εἰς τόν διάλογον πού ἤδη ἀπό ἐτῶν διεξάγεται σχετικῶς μέ τόν χαρακτῆρα, τόν σκοπόν καί τά διδακτικά περιεχόμενα τοῦ μαθήματος.
       Εἰς τό πλαίσιον τοῦτο, ὅπως γνωρίζετε, ἐπρογραμματίσθη συνεδριακή Διημερίδα μέ θέμα «Διάλογος διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν: Τό νέο πιλοτικό πρόγραμμα Σπουδῶν εἰς τά Θρησκευτικά Δημοτικοῦ-Γυμνασίου», ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νά πραγματοποιηθῇ ἀπό 29 ἕως 30 Αὐγούστου 2014, εἰς τάς ἐγκαταστάσεις τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Κρήτης, εἰς τά Χανιά.
       Διά τήν ὑλοποίησιν τῆς ἐκδηλώσεως ἀπευθύναμεν πρόσκλησιν διά νά συμμετάσχουν μέ εἰσήγησιν α) ἡ Ἐπιτροπή Ἐμπειρογνωμόνων ἡ ὁποία εξεπόνησεν τό νέον Πρόγραμμα Σπουδῶν εἰς τά Θρησκευτικά Δημοτικοῦ καί Γυμνασίου, β) αἱ δύο πανελλήνιαι ἐπιστημονικαί ἑνώσεις τῶν Θεολόγων, ἤτοι ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Θεολόγων καί ὁ Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος «Καιρός», γ) ὁ Παγκρήτιος Σύνδεσμος Θεολόγων, ὡς τοπική ἐπιστημονική ἕνωσις τῶν Θεολόγων τῆς Κρήτης καί δ) ὁ κ. Ἠρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., λόγῳ τῆς εἰδικῆς ἐνασχολήσεως αὐτοῦ μέ τό θέμα τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν.
Ταπεινή φιλοδοξία μας ὑπῆρξεν ἡ ὑλοποίησις μίας ἀνοικτῆς ἐκδηλώσεως αὐθεντικοῦ διαλόγου, μέ στόχον νά ἐξαχθοῦν συμπεράσματα ἀπό τούς Θεολόγους πού ὑπηρετοῦν εἰς τήν Ἐκπαίδευσιν καί τήν Ἐκκλησίαν. Ἡ πρότασις ἡμῶν  διά τήν ὀργάνωσιν τοῦ προγράμματος τῶν εἰσηγήσεων ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν τό κριτήριον τῆς ἀντιπροσωπευτικότητος, μέ σεβασμόν εἰς τάς διαφορετικάς προσεγγίσεις πού ὑπάρχουν, χωρίς τήν λογικήν ἀποκλεισμοῦ οἱουδήποτε. Συμφώνως πρός τόν ἀρχικόν σχεδιασμόν, ἐπρογραμματίσθη ἡ δευτέρα ἡμέρα νά μήν ἔχει εἰσηγήσεις καί νά ἀφιερωθῇ ἐξ’ ὁλοκλήρου εἰς τόν διάλογον.  Ἀποκλειστικός στόχος μας ἦτο νά διεξαχθῇ διάλογος μεταξύ τῶν εἰδικῶν ἐπί τοῦ θέματος, καθώς καί μεταξύ τῶν ἐκπροσώπων τῶν Θεολόγων, μέ «πνεῦμα σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καί ἀγάπης», τό ὁποῖον εἶναι ἀναγκαῖον νά ἐπιδεικνύωμεν ὅλοι μας αὐτάς τάς κρισίμους ὥρας τάς ὁποίας διανύει ὁ τόπος μας.
       Μέ ἰδιαίτερον σεβασμόν εἰς τό πρόσωπον ὅλων, ἀλλά καί μέ κατανόησιν διά τάς δυσκολίας πού τυχόν ὑπάρχουν, σᾶς ἐνημερώνομεν ὅτι εἰς τό κάλεσμά μας ἀνταπεκρίθησαν θετικῶς: α) Ἡ Ἐπιτροπή Ἐμπειρογνωμόνων τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν, β) ὁ Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος «Καιρός»,  καί γ) ὁ Παγκρήτιος Σύνδεσμος Θεολόγων. Οἱ  λοιποί ἠρνήθησαν δι’ ἰδικούς των λόγους.
       Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἐφόσον ἡ πρόσκλησις ἡμῶν δέν ἔτυχε τῆς γενικῆς ἀποδοχῆς ὅπως εὐχόμασταν καί ἀναμέναμεν καί ἐφόσον ὁ στόχος τῆς ἐκδηλώσεως ἦτο ὁ διάλογος καί μόνον αὐτός, μετά λύπης σᾶς ἐνημερώνομεν ὅτι δέν θά πραγματοποιηθῇ ἡ προαναφερθεῖσα ἐκδήλωσις ἐξαιτίας τῆς οὐσιώδους ἀδυναμίας νά ὑπάρξῃ διάλογος μέ σκοπόν νά ἑνώσῃ τά διεστῶτα καί συνεπῶς διά τήν παρά τήν θέλησίν μας ματαίωσιν αὐτῆς.
       Ἐκφράζομεν εὐχαριστίας πρός ὅλους Ὑμᾶς, ἐπισημαίνοντας ὅτι παραμένομεν μέ ὅσας ταπεινάς δυνάμεις διαθέτομεν ὡς Ἱερά Μητρόπολις εἰς τή διάθεσιν τῶν Θεολόγων διά τήν στήριξιν τοῦ πολυπλεύρου ἔργου πού ἐπιτελεῖτε καί ἐπικαλούμεθα διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τήν εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ εἰς τό πρόσωπον ἑνός ἑκάστου ἐξ’ Ὑμῶν. 

                                           Μετ’ εὐχῶν καί ἐν Κυρίῳ ἀγάπης
 
† Ὁ Κυδωνίας & Ἀποκορώνου
Δαμασκηνός

1η Σεπτεμβρίου, ημέρα προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος – Η συμβολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα
Το κείμενο προέρχεται από τον τόμο: Η Ορθοδοξία και το Περιβάλλον, επιμ. εκδ. Ε. Αλλαμανή, Εκδοτική Αθηνών, ΑΘήνα 1992,  σσ. 9-10, ο οποίος εκδόθηκε με αφορμή το Πανορθόδοξο Συνέδριο για την  προστασία του φυσικού περιβάλλοντος που είχε διοργανωθεί στην Ορθόδοξη Ακαδημία της Κρήτης στις  5-11 Νοεμβρίου 1991.
Ένα από τα πιο πιεστικά και επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η δημιουργία του θεού, είναι η καταστροφή του περιβάλλοντος. Χρόνο με τον χρόνο η ανθρωπότητα εξαφανίζει διαρκώς και περισσότερα είδη. Τα μεγάλα δάση αφανίζονται. Το έδαφος, που χρειάσθηκε αιώνες για να αναπτυχθή, υποχωρεί ή δηλητηριάζεται. Τα νερά του πλανήτη μας και ο αέρας που αναπνέουμε μολύνονται επικίνδυνα. Η τρύπα του όζοντος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου απειλούν την ίδια την ζωή μας. Γνωρίζουμε ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχισθή. Αλλά τί πρέπει να γίνη;
Την 1η Σεπτεμβρίου 1989, εορτή της Ινδίκτου και πρώτη ημέρα του εκκλησιαστικού έτους, η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Δημήτριος απηύθυνε Μήνυμα με το οποίο επεσήμαινε την κρισιμότητα του οικολογικού προβλήματος και διεκήρυττεν ότι η Εκκλησία δεν μπορεί, ούτε επιτρέπεται να παραμείνη αδιάφορη μπροστά στην καταστροφή της υλικής δημιουργίας του θεού, η οποία συντελείται στις μέρες μας. Στο Μήνυμά του αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράμμισε τις δυνατότητες που ενυπάρχουν στην Ορθόδοξη παράδοση, ώστε να συμβάλη και αυτή στην αντιμετώπιση του προβλήματος και κάλεσε τους Ορθοδόξους πιστούς, καθώς και κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως, να συντονίσουν τις προσπάθειές τους για την αλλαγή της νοοτροπίας και του ήθους του συγχρόνου ανθρώπου, ώστε να παύση η αλόγιστη και καταστρεπτική εκμετάλλευση της φύσεως από τον άνθρωπο. Τέλος, στο Μήνυμά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης καθιέρωσε την 1η Σεπτεμβρίου κάθε έτους ως Ημέρα Προστασίας του Φυσικού Περιβάλλοντος και ανέθεσε στον μακαριστόν υμνογράφο Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη την εκπόνηση ειδικής ιεράς Ακολουθίας για την ημέρα αυτή, η οποία και έχει ήδη τεθή σε χρήση.
Το Μήνυμα αυτό του Οικουμενικού Πατριάρχου μεταφέρθηκε σε ξένες γλώσσες και έγινε γνωστό διεθνώς. Η αντίδραση υπήρξε θερμή και πολύ θετική. Η διεθνής κοινή γνώμη εξετίμησε την συμβολή του πρώτου θρόνου της Ορθοδοξίας στην αντιμετώπιση των συγχρόνων προβλημάτων, και τούτο ενίσχυσε το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου διεθνώς. Έτσι προωθήθηκε η ιδέα να συγκληθή ένα Πανορθόδοξο Συνέδριο, στο οποίο θα λάβουν μέρος επίσημοι αντιπρόσωποι όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθώς και παρατηρητές από όλες τις Ορθόδοξες θεολογικές Σχολές, από τις άλλες χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογίες και από διεθνείς οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, με σκοπό την συνειδητοποίηση της σοβαρότητας του οικολογικού προβλήματος και την εξέταση των δυνατοτήτων που έχει η Ορθοδοξία να συμβάλη στην αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσεως. Στο Συνέδριο αυτό είχε την καλωσύνη να δεχθή να παραστή και να αναγνώση την εναρκτήρια ομιλία ο Πρίγκηψ Φίλιππος της Αγγλίας, Δούκας του Εδιμβούργου και Πρόεδρος του Παγκοσμίου Ταμείου για την Φύση (Worldwide Fund for Nature).

Για περισσότερα: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ