Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Οικουμενικός Πατριάρχης: ''Η Εκκλησιαστική μουσική διασώζει το ήθος της λατρείας''

Επίτιμος Διδάκτορας του Ιονίου Πανεπιστημίου αναγορεύτηκε το απόγευμα της Παρασκευής 12 Δεκεμβρίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.
Σε μία συγκινητική εκδήλωση, η οποία έγινε στην Αίθουσα εκδηλώσεων της Ιονίου Ακαδημίας, η Πρύτανις του Ιονίου Πανεπιστημίου κ. Αναστασία Σαλή-Παπασαλή ανακοίνωσε την απόφαση του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου να αναγορεύσει επίτιμο διδάκτορα τον Πατριάρχη, για την προσπάθειά του να διασωθεί το ήθος της μουσικής παράδοσης που η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία εφαρμόζει στους αιώνες και μάλιστα με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την αποδοχή από το Πατριαρχείο το 1814 της μεταρρύθμισης της εκκλησιαστικής μουσικής από τους τρεις διδασκάλους, Χρύσανθο, Χουρμούζιο και Γρηγόριο, αλλά και για την σύνολη προσφορά του Πατριάρχη στην Ορθοδοξία και τον κόσμο.
«Γίνεστε ένας από εμάς, Παναγιώτατε, και βάζετε το Πανεπιστήμιο υπό την σκέπη σας για να στηριχθεί και να υπάρχει», είπε χαρακτηριστικά η Πρύτανις.
Τον έπαινο του τιμωμένου διάβασε ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Μουσικών Σπουδών κ. Στάθης Μακρής, ενώ την απόφαση του τμήματος διάβασε ο καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Ιωσήφ Παπαδάτος.
Απαντώντας στις τιμητικές προσφωνήσεις ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του για την συμπλήρωση των 200 χρόνων από την αποδοχή από το Φανάρι της μεταρρύθμισης της εκκλησιαστικής μουσικής, τόνισε ότι η μουσική της πίστης δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως μέλος, αλλά κυρίως ως λόγος.
Δεν αποσκοπεί στο να τέρψει με τους ήχους της τους ακροατές, αλλά να τους οδηγήσει στο να κατανοήσουν την πνευματική αξία και περιεχόμενο των ύμνων, δηλαδή προηγείται ο λόγος και έπεται η αξία της μουσικής.
Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί την αξία της τελευταίας, η οποία καλλιεργεί πολιτισμό και ήθος στις καρδιές των ανθρώπων.
Αυτός ήταν και ο σκοπός της μεταρρύθμισης της μουσικής. Να δοθεί η ευκαιρία στους ανθρώπους με την απλοποίηση να συμμετέχουν καρδιακά στην θεία λειτουργία, κατανοώντας και ζώντας τα λεγόμενα.
Ο Πατριάρχης παρουσίασε και τις εργασίες της Πατριαρχικής Επιτροπής, η οποία αργότερα οδήγησε και στην αναμόρφωση του ισχύοντος εκκλησιαστικού τυπικού, το οποίο έμεινε γνωστό ως το τυπικό του Βιολάκη, από τον πρωτοψάλτη που συμμετείχε στην επιτροπή. Αυτό το τυπικό είναι εν ισχύι και σήμερα.
Tέλος, σε μία αποστροφή του λόγου του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία προσπαθεί και στο θέμα της μουσικής και σε όλα τα θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή της Εκκλησίας να ακολουθεί την μέση οδό, χωρίς τον ακραίο συντηρητισμό ή τον εξίσου ακραίο προοδευτισμό και αυτό είναι παράδειγμα πολιτισμού και συνέσεως.
Προς τιμήν του Πατριάρχη έγιναν συναυλίες από μουσικά σύνολα του Ιονίου Πανεπιστημίου, τόσο με βυζαντινή όσο και με δυτικότροπη εκκλησιαστική μουσική, ενώ ο Πατριάρχης επευφημήθηκε από όλους τους παρευρεθέντας, οι οποίοι κατέκλυσαν την αίθουσα τελετών του Ιονίου Πανεπιστημίου.


Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:


http://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/oikoumeniko-patriarxeio/28729-2014-12-13-08-54-34

Διεθνές Συνέδριο:«Στην Πρεσβυτέρα Ρώμη των Ελλήνων»

Με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη στη Ρώμη, 12 με 14 Δεκεμβρίου 2014, το Διεθνές Συνέδριο: «Στην Πρεσβυτέρα Ρώμη των Ελλήνων». Το Συνέδριο διοργάνωσαν στα πλαίσια του Διαπανεπιστημιακού Προγράμματος Studium Historicorum, ο Ιωάννης Παναγιωτόπουλος από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και οι Βασίλειος Κουκουσάς και Ιωάννης Μπάκας, από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το Διεθνές Συνέδριο είχε την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων μέσω του Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ., εκ μέρους του οποίου χαιρετισμό απηύθυνε ο Διευθύνων ΣύμβουλοςΠαναγιώτης Μανούρης. Οι εργασίες φιλοξενήθηκαν από την ενορία του Αγίου Αιγιδίου Trastevere, την περίφημη παλαιά συνοικία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο Συνέδριο συμμετείχε και το Ορθόδοξο Πανεπιστήμιο του Αγ. Τύχωνα Μόσχας. 

Είναι αξιοσημείωτο το θετικό κλίμα αποδοχής που συνάντησαν οι σύνεδροι, ως αποτέλεσμα της πρόσφατης συνάντησης του πάπα Φραγκίσκου με τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Κωνσταντινούπολη, στην θρονική εορτή του Αγίου Ανδρέου. Είναι η πρώτη φορά που οι εκπρόσωποι των δύο κορυφαίων Ορθόδοξων Θεολογικών Σχολών οργανώνουν ένα συνέδριο στο κέντρο της Δυτικής Εκκλησίας, εκφράζοντας το δυναμικό πνεύμα της νέας γενιάς των Ελλήνων θεολόγων.

Χαιρετισμούς απηύθυναν πέραν των ανωτέρω, ο Mons. Andrea Palmieri, του Pontificium Consilium ad Christianorum Unitatem Fovendam, ο Don Marco Gnavi, Προϊστάμενος του Αγ. Αιγιδίου Ρώμης, ο Αθανάσιος Παρέσογλου, Σύμβουλος Πρεσβείας Ελλάδος στο Βατικανό, και ο Νικόλαος Τζοΐτης, Υποδιευθυντής του Προξενικού Γραφείου της Ελλάδος στην Ρώμη.

Ο Γιάννης Παναγιωτόπουλος, εμπνευστής του Συνεδρίου, παρότι θα είναι υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ στην Αρκαδία και το τελευταίο διάστημα δεν αφήνει λεπτό που να μην βρίσκεται με Αρκάδες, συνόδεψε τους φοιτητές του και εργάσθηκε για την πληρότητα του Συνεδρίου. Μάλιστα, ούτε μέχρι προσφάτως που υπηρετούσε ως Γενικός Γραμματέας Μέσων Ενημέρωσης, δεν διέκοψε τα μαθήματά του, αν και δεν αμειβόταν για αυτά.

Το Studium Historicorum είναι το κοινό Μεταπτυχιακό Σεμινάριο Γενικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Τμήματος Θεολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ. Ξεκίνησε ως πρωτοβουλία μετά από αίτημα των φοιτητών του Γιάννη Παναγιωτόπουλου, και ολοκληρώθηκε με την Α΄ Συνάντηση της Ανάφης, 27-30 Οκτωβρίου 2011, υπό την αιγίδα της Μονής Προφήτου Ηλιού Θήρας. Το επόμενο έτος συνδιοργανώθηκε η Β΄ Διεθνής Συνάντηση της Ανάφης με τον Καθηγητή Βασίλειο Κουκουσά, του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ, 10-12 Ιουλίου 2012, εκ τότε όλες οι Συναντήσεις αποτελούν συνδιοργάνωση. Η Γ´ Διεθνής Συνάντηση πραγματοποιήθηκε 27-29 Αυγούστου 2013. Ακολούθησε 1-2 Δεκεμβρίου 2013 η Διεθνής Συνάντηση της Χάλκης, στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης με την υποστήριξη του Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ. Επίσης, 21 με 24 Αυγούστου 2014 οργανώθηκε η Δ´ Διεθνή Συνάντηση της Ανάφης, πάντα σε συνεργασία με το Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ.

Πηγή: ΑΜΕΝ

Ο ΙΤΑΛΙΑΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ

ΘΕΟΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟ ΣΕΠΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ 

ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γενναδίου 

Πρυτανεύει καί κυριαρχεῖ ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κατά τήν Ἱστορικήν, ἀδελφικήν, εὐπρόσδεκτον καί εὐλογημένην ἀπό τόν Θεόν Συνάντησιν τῶν δύο Προκαθημένων Ἀνατολῆς καί Δύσεως, Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. 
Ἡ θεϊκή ἀγάπη δίδει εἰς αὐτούς ἀνυπέρβλητην δύναμιν καί πνευματικήν ζωτικότητα ὥστε νά συνεργασθοῦν εἰλικρινά καί ἐποικοδομητικά καί εἰς τό μέλλον ἔτι περισσότερον καί ἐπιμελέστερον, διά τήν πλήρη ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν καί ὁ πόνος νά γίνῃ ὄργανον ἀληθινῆς συμπνοίας εἰς τήν συμπόρευσιν πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην»: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν». Ἡ θεϊκή αὐτή ἀγάπη τούς ἑνώνει, ἔτι περισσότερον καί τούς φωτίζει νά προχωρήσουν εἰς ἕνα ἐποικοδομητικόν Διάλογον μέ τό Ἰσλάμ: «Νά ἐργασθοῦμεν μαζί διά τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀξιοπρέπειαν κάθε ἀνθρώπου». Ὑπογραμμίζεται, ὅλως ἰδιαιτέρως, εἰς τήν «Κοινήν Δήλωσιν» ὁ Διάλογος μέ τό Ἰσλάμ, προσεύχονται καί προσδοκοῦν: «Οἱ Μουσουλμάνοι καί οἱ Χριστιανοί ἐκλήθησαν νά ἐργασθοῦν μαζί μέ ἀγάπην διά τήν δικαιοσύνην, τήν εἰρήνην, τά δικαιώματα κάθε ἀνθρώπου», διακηρύττουν. Μεγίστης σημασίας καί σπουδαιότητος ἔχουν διά τήν Εὐαγγελικήν αὐτήν πορείαν τῆς συμπορεύσεως πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην» τοῦ Σωτήρος ἡμῶν Χριστοῦ «ἱνα πάντες ἑν ὦσιν» οἱ μυσταγωγικοί καί κατανυκτικοί λόγοι τῶν δύο Σεπτῶν Ἡγετῶν τῆς Χριστιανοσύνης, οἱ ὁποῖοι μέ τήν ἀπλούστατην αὐτῶν ζωήν καί τήν ταπεινήν αὐτῶν διακονίαν ἀποτελοῦν διά τόν ἄνθρωπον τῆς σήμερον μοναδικόν παράδειγμα ταπεινώσεως καί ὑπομονῆς, ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης: «Ὅπως οἱ μάρτυρες εἶναι ὁ πλούσιος σπόρος διά τήν Χριστιανικήν ζωήν, οὕτω καί ὁ οἰκουμενισμός τοῦ πόνου βοηθεῖ τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα», «Ὅπως τό αἷμα τῶν μαρτύρων ἔγινε σπόρος δυνάμεως καί εὐφορίας διά τήν Ἐκκλησίαν, οὑτω καί ἡ συμμετοχή εἰς τούς καθημερινούς πόνους δύναται νά εἶναι ἕνα δυναμικόν ὄργανον τῆς ἑνότητος», ἀντικείμενον προσευχῆς καί ἀγάπης πορεία, ἀπό τόν Θεόν εὐλογημένη, καθόσον «τῷ δέ δυναμένῳ ὑπέρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἤ νοοῦμεν κατά τήν δύναμιν τήν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν». (Ἐφ. 3,20-21). 
Οἱ δύο, λοιπόν, ἀκούραστοι καί θεοτίμητοι Διάκονοι τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, πιστοί εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον ἀφ’ ἑνός μέν νά σμικρύνουν τήν μεταξύ αὐτῶν, διά μέσου τῶν αἰώνων μακράν ἀπόστασιν, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὡς ἀδελφοί ἐν Χριστῷ νά περιπατήσουν ἀπόφασιστικά εἰς τήν πρός τά πρόσσω, ἀλλά καί εἰς τό μέλλον ἀδελφικήν ἐπικοινωνίαν καί βαθυτέραν αὐτῶν γνωριμίαν. Σχίζουν τό «παλαιόν Χειρόγραφον» τῆς ἐχθρότητος καί τῆς πολεμικῆς καί μέ τό Πατερικόν αὐτῶν παράδειγμα καταδεικνύουν περιτράνως ὅτι οἱ Χριστιανοί δύνανται νά πορευθοῦν καί νά ἀπολαύσουν τούς πολυτίμους καρπούς τῆς Πρώτης Χιλιετίας καί οὕτω νά συμπορευθοῦν μέ τήν ἀγάπην καί τήν ἀλήθειαν εἰς τήν ἱερωτάτην πραγματοποίησιν τοῦ «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἐθνη, βαπτίζοντες αὐτούς...», διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος, ὁ ὁποῖος ἀνυπομόνως ἀναμένει νά ἰδῃ καί νά ἀκούσῃ. Κάθε ἐπικοινωνία καί συνάντησις εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι «εὐλογία τοῦ Θεοῦ», καί ἑπομένως ἡ ἐμμονή μας εἰς τά παλαιά καί ἀρνητικά διεστῶτα, ὁπωσδήποτε, δέν εἶναι ἡ ἀκριβής καί βεβαία πυξίς, ἡ ὁποία θά καθοδηγήσῃ ἡμᾶς εἰς τήν ἀλήθειαν, εἰς τήν ἀγάπην πρός τόν πατέρα καί δημιουργόν ἡμῶν Θεόν, πρός τόν πλησίον ἡμῶν, ὁ ὁποῖος εἶναι «εἰκών τοῦ Θεοῦ». 
Καί εἰς τό σημεῖον τοῦτο προσθέτομεν τά κατωτέρω, λίαν σημαντικά: Οἱ δύο πλούσιοι εἰς τήν καρδίαν, Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, περιπατοῦν ἐν ἀγάπῃ. Ἡ ἀγάπη περιλαμβάνει καί τήν Ἀλήθειαν, ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, ἡ ὁποία εἶναι φῶς, ἀλήθεια, ταπείνωσις, σωτηρία, αἰώνιος ζωή. Δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχῃ εἰς τόν πιστόν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί νά μήν ὑπάρχη ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι τό περιεχόμενον καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης. Σφάλλουν, νομίζω, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦν καί κρίνουν τούς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι δῆθεν ὁμιλοῦν μόνον διά τήν ἀγάπην, ἀποφεύγουν δέ νά ὁμιλήσουν διά τήν ἀλήθειαν. Τοῦτο, πολλάκις, γίνεται, διά τόν ἁπλούστατον λόγον ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι καί ἀλήθεια. Εἶναι Αὐτός ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εἶναι Ἀγάπη, ἡ ὁποία ἔσωσε τήν ἀνθρωπότητα. 
Χάρις εἰς τά χαρισματικά αὐτά δῶρα, ὁ Πάπας καταδεικνύει τάς εἰλικρινείς διαθέσεις του: Πλησιάζει μέ τήν ἀνυπόκριτον καρδίαν του τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί ζητεῖ ἀπό Αὐτόν τήν εὐλογίαν Του: «Santità εὐλόγησε ἐμέ καί τήν ἐκκλησίαν μου». Μετά τό φίλημα τῆς χειρός τοῦ Πατριάρχου εἰς τά Ἱεροσόλυμα ἔρχεται ὁ Πάπας τώρα, εἰς τήν Καθέδραν τοῦ Πατριάρχου, εἰς τήν Πόλιν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Παναγίας, νά ἀποκαλύψῃ μίαν νέαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν: τόν βαθύτατον Αὐτοῦ σεβασμόν πρός τόν Πατριάρχην, τήν ἀναγνώρισιν τῆς Ἀποστολικῆς Αὐτοῦ Διαδοχῆς, ἀλλά καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐτοῦ ἀξίας. Τό «φίλημα» ἀπό τόν Πάπα τῆς σεπτῆς δεξιᾶς τοῦ Πατριάρχου, καθώς καί ἡ ἀδελφική παράκλησις τοῦ Πάπα ὅπως «εὐλογήσῃ Αὐτόν» ὁ Πατριάρχης, τό «φίλημα τῆς κεφαλῆς» τοῦ Πάπα ἀπό τόν Πατριάρχην, γεγονότα γενόμενα διά πρώτην φοράν, ἐκπλήσσουν καί συγκινοῦν, δίδουν ἐλπίδα καί ἐμπιστοσύνην εἰς τήν πορείαν τῆς συμπορεύσεως πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 
Τό Φανάριον γίνεται καί πάλιν ἐνδοξότατον, εἰς τούς φοβερούς καιρούς τῆς κρίσεως καί τῆς σημερινῆς τραγωδίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πλήρης ἐλπίδος, ἐνδυναμούμενος ἀπό τήν Ἄνωθεν ἐνίσχυσιν, συγκεκινημένος, προσβλέπει μέ θαυμασμόν πρός τήν Κορυφήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἀπολαμβάνει τήν τιμήν καί τήν δόξαν τοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας αἴτιος ἀληθινός εἶναι ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ μέγας ρυθμιστής τῆς Πανορθοδόξου ἑνότητος, ὁ Πατριάρχης τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ διαλόγου, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τήν Καθέδραν Του Κέντρον Θεολογικοῦ Διαλόγου, Κέντρον Θεολογικῶν Συναντήσεων καί Ἐκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων, Κέντρον Πολιτιστικῶν καί Διπλωματικῶν ἐπισκέψεων. 
Ὁ Πάπας καί ὁ Πατριάρχης δέν φοβοῦνται, συνδέονται μέ τόν σύνδεσμον τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, καί ἀγωνίζονται διά τήν δημιουργίαν «Γεφυρῶν», διά τό κρέμισμα τῶν τειχῶν καί τήν ἀπομάκρυνσιν τῆς ἐσωστρεφείας καί τοῦ αὐτισμοῦ, ἀλλά καί διά τήν προώθησιν τοῦ διαλόγου μέ τό Ἰσλάμ, «ἐπί τῇ βάσει ἀμοιβαίου σεβασμοῦ καί φιλίας»: «Μουσουλμάνοι καί Χριστιανοί καλοῦνται νά ἐργασθοῦν ἀπό κοινοῦ χάριν τῆς δικαιοσύνης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀξιοπρεπείας καί τῶν δικαιωμάτων κάθε προσώπου, ἰδιαιτέρως εἰς τάς περιοχάς ἐκείνας, ὅπου ἄλλοτε ζοῦσαν ἐπί αἰῶνας μέ εἰρηνικήν συνύπαρξιν, καί ἤδη ὑφίστανται ἀπό κοινοῦ τήν τραγικότητα τῆς φρίκης τοῦ πολέμου ... ὡς Χριστιανοί Ἡγέται καλοῦμεν ὅλους τούς θρησκευτικούς ἡγέτας νά ἐπιδιώξουν καί ἐνισχύσουν τόν διαθρησκειακόν διάλογον καί νά καταβάλουν κάθε προσπάθειαν διά τήν οἰκοδόμησιν ἑνός πολιτισμοῦ εἰρήνης καί ἀλληλεγγύης μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί λαῶν. Ἐνθυμούμεθα, ἐπίσης, ὅλους τούς λαούς, οἱ ὁποίοι δοκιμάζονται ἀπό τά δεινά τοῦ πολέμου. Ἰδιαιτέρως προσευχόμεθα διά τήν εἰρήνην εἰς τήν Οὐκρανίαν, χώραν μέ ἀρχαίαν Χριστιανικήν παράδοσιν, καί ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρός ὅλα τά ἐμπλεκόμενα μέρη νά ἀκολουθήσουν τήν ὁδόν τοῦ διαλόγου καί τοῦ σεβασμοῦ τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου πρός τόν σκοπόν τοῦ τερματισμοῦ τῶν συγκρούσεων, ὁ ὁποῖος θά ἐπιτρέψῃ εἰς ὅλους τούς Οὐκρανούς νά ζήσουν μέ ἀρμονίαν». 
Εἶναι μεγίστης ἀξίας ἡ «Δήλωσις» τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, διά τήν εἰλικρινῆ της ὑπόστασιν, διά τήν καρδιακήν της ἀποφασιστικότητα, διά τάς σεβασμίους προθέσεις καί διαθέσεις της, ἡ δέ «μνήμη τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν τήν καλήν ἀγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τόν κόσμον διά τοῦ κηρύγματος καί τῆς μαρτυρίας τοῦ μαρτυρίου των, ἐνισχύει ἐντός ἡμῶν τήν ἐπιθυμίαν νά συνεχίσωμεν τήν κοινήν ἡμῶν πορείαν πρός τήν ὑπέρβασιν, ἐν ἀγάπῃ καί άληθείᾳ, τῶν ἐμποδίων, τά ὁποῖα μᾶς διαιροῦν». Καί διά τούς Δύο ἡ προσευχή ἀποτελεῖ μεγίστην δύναμιν, διό καί προσεύχονται καί ζητοῦν ἀπό τούς πιστούς νά ἐνώσουν τάς προσευχάς των μέ τάς ἰδικάς των «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰωάν. 17,21). Οἱ καιροί, ἐπαλαμβάνουν, «ἀπαιτοῦν τήν ἀλληλεγγύην ὅλων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως», ἡ δέ «... τρομερή κατάστασις τῶν Χριστιανῶν ὅλων ὅσοι ὑποφέρουν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καλεῖ ὄχι μόνον εἰς συνεχῆ προσευχήν, ἀλλά καί εἰς τήν κατάλληλον ἀνταπόκρισιν ἐκ μέρους τῆς διεθνοῦς Κοινότητος». Ἀμφότεροι ἀναμιμνήσκονται τῆς ἱστορικῆς Συναντήσεως τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου μετά τοῦ Πάπα Παύλου ΣΤ΄ καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης δέν παραλείπει νά ὑπογραμμίσῃ ὅλως ἰδιαιτέρως ὅτι «πρό πεντήκοντα ἐτῶν συναντήσεως ἐκείνων ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἤλλαξε κατεύθυνσιν, αἱ παράλληλοι καί ἐνίοτε συγκρουόμεναι πορεῖαι τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν συνηντήθησαν εἰις τό κοινόν ὅραμα τῆς ἐπανευρέσεως τῆς ἀπολεσθείσης ἑνότητος αὐτῶν, ἡ ψυγεῖσα ἀγάπη ἀνεζωπυρώθη καί ἐχαλυβδώθη ἡ θέλησις ἡμῶν ὅπως πράξωμεν πᾶν τό καθ’ ἡμᾶς ἵνα ἐκ νέου ἀνατείλῃ ἡ ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καί τῷ κοινῷ ποτηρίῳ κοινωνία ἡμῶν». Ἀπό τότε «ἤνοιξε ἡ ὁδός πρός Ἐμμαούς, ὁδός πιθανῶς μακρά καί ἐνίοτε δύσβατος, πλήν ἀνεπίστροφος, ἀοράτως τοῦ Κυρίου συμπορευομένου μεθ’ ἡμῶν, ἄχρις οὖ Οὗτος ἀποκαλυφθῇ ἡμῖν «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Λουκ. 24,35). Καί συνεχίζει ἐξόχως ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς τήν ὁμιλίαν Αὐτοῦ κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν, (30.11.2014), νά λέγῃ ὅτι ἡ πίστις αὐτή, τήν ὁποίαν «διεφυλάξαμεν κοινήν ἐν τῇ ἀνατολῇ καί ἐν τῇ δύσει ἐπί μίαν Χιλιετίαν, καλούμεθα καί πάλιν νά θέσωμεν ὡς βάσιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν, ὥστε «σύμψυχοι, τό ἕν φρονοῦντες», (Φιλ. 2,2-3), νά χωρίσωμεν μετά τοῦ Παύλου ἐπί τά πρόσσω, «τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι» (Φιλ. 3,14). Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη ὅπως «τείνωμεν ἀπό κοινοῦ τήν χεῖρα πρός τόν σύγχρονον ἄνθρωπον, τήν χεῖρα Τοῦ μόνου δυναμένου νά τόν σώσῃ διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως», διακηρύττει μέ ἀγάπην καί εἰρήνην ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης.

Για περισσότερα στο: ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Πολύβιος Στράντζαλης, Πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου της ενδοσχολικής βίας: Αναφορά στο θεσμικό πλαίσιο των ΠΟΔΠ και των ΟΔΠ

Η Εισήγηση αυτή παρουσιάστηκε στην Επιμορφωτική ημερίδα της Περιφερειακής Ομάδας Δράσεων Πρόληψης και Αντιμετώπισης Σχολικής βίας και Εκφοβισμού (ΠΟΔΠ) της ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης για τα μέλη Ομάδων Πρόληψης (ΟΔΠ) των σχολικών μονάδων που έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 2014 στην αίθουσα "Λίτσα Φωκίδη" του Δήμου Πυλαίας - Χορτιάτη.


Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

του Νίκου Παύλου

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται - για μία ακόμη φορά- σχετικά με τα Ωρολόγια Προγράμματα του Γυμνασίου και του Λυκείου, καθώς και για τη Δομή του Νέου Γενικού και Τεχνικού Λυκείου, έχει αρχίσει και πάλι ένας ενδιαφέρον διάλογος για το μάθημα των Θρησκευτικών και τη θέση που μπορεί να έχει σε ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα. Επίκεντρό του είναι τα μορφωτικά αγαθά που μπορεί να παρέχει στο νέο άνθρωπο και ποια πρέπει να είναι αυτά. Ταυτόχρονα ο προβληματισμός αφορά και τη μορφή του μαθήματος, αν δηλαδή θα είναι, με τη σημερινή μορφή του, υποχρεωτικό ή προαιρετικό. Στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, όπως είναι γνωστό, υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία μαθημάτων. Προφανώς όλα αυτά χρησιμεύουν για να μπορέσουν να διαμορφώσουν το χαρακτήρα του νέου ανθρώπου και να τον βοηθήσουν να γίνει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα, όπως άλλωστε τονίζεται και στο νόμο 1566/85 που καθορίζει τις αρχές της εκπαίδευσης στον τόπο μας. Για την πραγματοποίηση αυτών των στόχων ο μαθητής αποκτάει γνώσεις και καλλιεργεί δεξιότητες που θεωρούνται πως θα του φανούν χρήσιμες στη μετέπειτα ζωή του και θα τον βοηθήσουν να ερμηνεύσει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Σκέπτομαι πως θα μπορούσε να επιτευχτεί αυτό, τη στιγμή που ο νέος άνθρωπος θα στερούνταν ενός βασικού εργαλείου που είναι η γνωριμία με παραδόσεις σαν την Ορθοδοξία, οι οποίες διαμόρφωσαν την ταυτότητά του, και με το θρησκευτικό φαινόμενο, το οποίο αποτελεί βασικό συστατικό πολλών εκδηλώσεων της σημερινής πραγματικότητας Το θρησκευτικό φαινόμενο, όπως είναι γνωστό, αποτελεί το κέντρο και είναι η κινητήρια δύναμη πολλών εκδηλώσεων (θετικών ή αρνητικών) του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι δηλαδή βασικό συστατικό της ανθρώπινης συμπεριφοράς και του πολιτισμού και απαιτείται η διερεύνησή του, καθώς και η κατανόησή του για να ερμηνευθεί ορθά η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζουν (και θα ζήσουν) οι μαθητές . Μία εκπαίδευση λοιπόν που δε θα δώσει σημασία στην παρουσίασή του θα είναι ελλιπής ή στρεβλή, και θα έχει στερήσει απαραίτητες γνώσεις από τους νέους ανθρώπους. Για να γίνουν περισσότερο κατανοητά τα παραπάνω ας φανταστούμε ένα σχολείο στο οποίο δε θα υπήρχε το θρησκευτικό μάθημα. Σε αυτό λοιπόν ο μαθητής θα αγνοούσε, εκτός των άλλων, και σημαντικά ζητήματα που αφορούν αυτό που ονομάζουμε «δυτικό πολιτισμό». Για παράδειγμα δε θα είχε την ευκαιρία να ακούσει την αφήγηση της Δημιουργίας, όπως την περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη, που αποτελεί ένα από τα θεμέλιά του, και είναι βασικό κείμενο αφετηρίας αφού έδωσε το έναυσμα για να μπορέσουν διανοητές να εξηγήσουν την αρχή της ζωής (θεωρία εξέλιξης, Bing Bang), ενώ βοήθησε τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει την ανάγκη του σεβασμού της ζωής και να ευαισθητοποιηθεί. Ακόμη και στις περιπτώσεις που αποτέλεσε επίκεντρο διαμάχης έγινε αιτία να γνωρίσει άνθιση η κριτική σκέψη. Η γνώση της λοιπόν είναι το ίδιο σημαντική με τη γνώση του πυθαγορείου θεωρήματος, της Magna Charta, των φιλοσοφικών αντιλήψεων του Πλάτωνα, της ρωμαϊκής νομικής συμβολής, των νόμων της Φυσικής, της Χημείας κοκ. Ας ξεκαθαριστεί όμως και τι είναι απαραίτητο να παρέχει ένα θρησκευτικό μάθημα, καθώς και ο τρόπος που θα παρουσιάζεται το θρησκευτικό φαινόμενο. Θα γίνεται λοιπόν λόγος για τις εκδηλώσεις του στην Παταγονία και την Αλάσκα, παραδείγματος χάριν, (χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε θα υπάρχει αναφορά και για τα θρησκευτικές ιδέες σε αυτές τις γωνίες του πλανήτη μας) ή θα δίνεται βαρύτητα στις εκφάνσεις της θρησκευτικότητας που γνωρίζει η ελληνική και η ευρωπαϊκή κοινωνία; Το δεύτερο φαίνεται να προσεγγίζει περισσότερο τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες των μαθητών, οπότε θα είναι δύσκολο να μην υπερισχύει η παρουσίαση του χριστιανισμού, και ειδικότερα της Ορθοδοξίας, κατά κύριο λόγο, σε ένα θρησκευτικό μάθημα του ελληνικού σχολείου. Το μάθημα λοιπόν των Θρησκευτικών φαίνεται να δίνει πολλά μορφωτικά αγαθά και να συμβάλλει με θετικό τρόπο, στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου. Είναι ανάγκη λοιπόν αν αναβαθμιστεί, και ενδεχομένως να αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας του. Για παράδειγμα στη Γ΄ Γυμνασίου θα μπορούσε να υπάρχει, εκτός από τη σημερινή ύλη, και η διδασκαλία ενός ανθολογίου κειμένων με θρησκευτικό χαρακτήρα που βοήθησαν στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Επομένως μαθήματα σαν τα Θρησκευτικά έχουν βασικό ρόλο σε ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, αφού βοηθούν τους μαθητές μας να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζουν, και δίνουν εργαλεία γνώσης σημαντικών πνευματικών και κοινωνικών παραμέτρων που καθορίζουν ακόμη και λεπτομέρειες της ζωής μας! 

Δημόσια Εκπαίδευση: Τίς πταίει;

Μπαμπινιώτης Γεώργιος


Βιώνουμε τα τελευταία χρόνια μια συνεχή υποβάθμιση τής Δημόσιας Εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της. Κύρια αιτία η οικονομική κρίση. Βασική αιτία βιαστικά, άστοχα και ανεπεξέργαστα νομοθετήματα. Καθοριστική αιτία στρεβλώσεις στη συμπεριφορά όλων των παραγόντων τής Παιδείας μας. Λανθάνουσα αιτία η απαιδευσία προσώπων στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Πρώτιστη αιτία η κομματική εκμετάλλευση τής Εκπαίδευσης με επικεφαλής μερικούς άμαθους μαθητές, ακάτεχους φοιτητές και άσοφους δασκάλους.

Κι όλα αυτά με θλιβερό και απροστάτευτο θύμα τη Δημόσια Εκπαίδευση όλων των βαθμίδων. Μια εκπαίδευση μονίμως υποχρηματοδοτούμενη, συχνά και με πολιτικής σκοπιμότητας αλόγιστες δαπάνες (πρβλ. την ίδρυση πλήθους αχρείαστων πανεπιστημιακών τμημάτων στη θέση ανάλογων μεταπτυχιακών προγραμμάτων). Μια εκπαίδευση αναξιολόγητη ή πρόχειρα έως βεβιασμένα αξιολογούμενη με «πρωτότυπες» διαδικασίες. 

Μια εκπαίδευση με ελάχιστη έως ανύπαρκτη προβλεψιμότητα ως προς την επιτέλεση των καθοριστικών λειτουργιών της: διδασκαλία και άσκηση μαθητών/φοιτητών με κάλυψη τής προβλεπόμενης ύλης, αντικειμενική αξιολόγηση διδασκόντων και διδασκομένων σε σχέση με την επίτευξη των στόχων, συνεργασία για την αντιμετώπιση εκπαιδευτικών προβλημάτων, διορθωτικές παρεμβάσεις και βελτίωση τής ποιότητας τού εκπαιδευτικού έργου κ.λπ. Μια εκπαίδευση που είτε με την έλλειψη τού απαιτούμενου διδακτικού προσωπικού είτε με την έλλειψη υποδομών και ελέγχου ως προς το επιτελούμενο έργο είτε με επαναλαμβανόμενες χρονοβόρες, ψυχοφθόρες και αναποτελεσματικές καταλήψεις γεννά δυσθυμία, σύγχυση, απογοήτευση και αγανάκτηση σε διδάσκοντες, διδασκομένους, γονείς και πολίτες τής κοινωνίας. 

Μια εκπαίδευση που η σύγκριση με το επίπεδο τής Δημόσιας Εκπαίδευσης των χωρών τής Ευρώπης - και μεγάλου μέρους τής ιδιωτικής εκπαίδευσης στην ίδια τη χώρα μας - την αδικεί, την εκθέτει και την μειώνει στα μάτια τής κοινής γνώμης, που δεν γνωρίζει πάντοτε τα πραγματικά δεδομένα και τα αίτια τής κατάστασης. Ο Ελληνας πολίτης γνωρίζει ότι το σχολείο των παιδιών του έχει προβλήματα, ότι υποχρεώνεται να συμπληρώνει με δικά του χρήματα (ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα κ.ά.) αυτά που θα έπρεπε να προσφέρει το δημόσιο σχολείο, όπως γνωρίζει πικρά ότι ο μακρός αγώνας του να φοιτήσει το παιδί του σ' ένα Πανεπιστήμιο δεν δικαιώνεται από την κατάσταση που τείνει να επικρατήσει στην Ανώτατη Εκπαίδευση. 


Η απογοήτευση μάλιστα μαθητών/φοιτητών και γονέων, η πικρία και η αγανάκτησή τους μεγαλώνουν όταν διαπιστώνουν ότι σε όλες τις βαθμίδες τής Δημόσιας Εκπαίδευσης (σχολεία, πανεπιστήμια) υπάρχει και ένα εξαιρετικό δυναμικό διδασκόντων που καθόλου δεν υστερεί έναντι των συναδέλφων τους των προηγμένων χωρών (ο γράφων έχει προσωπική πείρα από τις χιλιάδες των φοιτητών και των συναδέλφων του στη μακρά εκπαιδευτική του σταδιοδρομία), στο οποίο άλλωστε οφείλεται ό,τι καλό, ποιοτικό και αισιόδοξο επιτελείται στη Δημόσια Εκπαίδευση, παρά την παθογένεια που αδρομερώς περιγράψαμε.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γεννάται το ερώτημα «τίς πταίει;». Πού οφείλεται η κακοδαιμονία τής Δημόσιας Εκπαίδευσης και πώς αντιμετωπίζεται; Οφείλεται, κυρίως, σε μια συνολική αντίληψη των πολιτικών μας κομμάτων - ιδίως αυτών που έχουν κυβερνήσει τη χώρα - ότι ο πολιτισμός και η Παιδεία είναι ήσσονος σημασίας τομείς, γι' αυτό και απουσιάζουν παντελώς από τις πολιτικές συζητήσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κονδύλια για τον πολιτισμό στην Ελλάδα είναι τα μικρότερα στον προϋπολογισμό, ενώ και η Εκπαίδευση εν σχέσει προς τις πραγματικές της ανάγκες μονίμως υποχρηματοδοτείται, με αποκορύφωμα την τραγική κατάσταση που επικρατεί σήμερα. 

Αυτό σημαίνει ότι Πολιτισμός και Παιδεία, οι δύο κύριοι πόλοι στους οποίους μπορεί να στηριχθεί ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα η ανάπτυξη αυτής τής χώρας, είναι υποβαθμισμένοι στη συνείδηση των κυβερνώντων αλλά και τού πολιτικού κόσμου γενικότερα. Αποτέλεσμα: το μόνο πεδίο στο οποίο θα έπρεπε να υπάρξει μια συμφωνία των κομμάτων για βασικά ζητήματα και κοινή υπερκομματική πολιτική έχει μεταβληθεί σε πεδίο συγκρούσεων για εντυπωσιασμό ή και αποπροσανατολισμό τής κοινής γνώμης και άγρας ψήφων. 


Μια κοινή πολιτική για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, προγράμματα διδασκαλίας, υποδομές, έμφαση σε μια αναβαθμισμένη επαγγελματική εκπαίδευση, τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ - με ένα σύστημα πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο και πιο ουσιαστικό -, γενική αξιολόγηση των πάντων και σημαντική μισθολογική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Ετσι η Δημόσια Εκπαίδευσή μας - παρά το καλό δυναμικό και τις δυνατότητες που έχει - υποβαθμίζεται, αδρανοποιείται, φθίνει και στοχοποιείται ως χώρος απαιδευσίας και ανομίας. 

Απουσιάζουν αισθητά από την Εκπαίδευση μια συνεχής, επίσημη, έγκυρη ενημέρωση και συναφής διάλογος για τα μεγάλα εκπαιδευτικά ζητήματα (μαθητές και γονείς λ.χ. είναι ανενημέρωτοι για το τι προσφέρει η «τράπεζα θεμάτων» και ποιους σημαντικούς σκοπούς εξυπηρετεί). Λείπουν πάνω απ' όλα η απαραίτητη πνευματική ηρεμία, η ουσιαστική συνεργασία δασκάλων με μαθητές και η αγάπη των μαθητών για το σχολείο τους και των φοιτητών για το πανεπιστήμιό τους. Οι καταλήψεις -απαράδεκτες για κάθε χώρο πνευματικής συνάντησης μαθητή και δασκάλου και κάθε έννοια μάθησης και επιστήμης - είναι τελικά ένα επιφαινόμενο τού μείζονος προβλήματος που σημειώσαμε: τής ασυνεννοησίας των κομμάτων, τής άγνοιας και σύγχυσης περί τα εκπαιδευτικά, καθώς και τής απουσίας ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ των βασικών παραγόντων τής εκπαίδευσης για αυτό που θα έπρεπε να είναι «το μέγιστον μέλημα» όλων.

Μήπως έχει φθάσει η ώρα ο νέος Πρόεδρος τής Δημοκρατίας να συγκαλέσει τους αρχηγούς όλων των κομμάτων να συζητήσουν για πρώτη φορά και να συμφωνήσουν για το κατ' εξοχήν εθνικό θέμα που είναι η Δημόσια Παιδεία στη χώρα μας;

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=659280

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η Επιμορφωτική ημερίδα της Περιφερειακής Ομάδας Δράσεων Πρόληψης και Αντιμετώπισης Σχολικής βίας και Εκφοβισμού (ΠΟΔΠ) της ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης για τα μέλη Ομάδων Πρόληψης (ΟΔΠ) των σχολικών μονάδων



Στις 16 Δεκεμβρίου 2014 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η Επιμορφωτική ημερίδα της Περιφερειακής Ομάδας Δράσεων Πρόληψης και Αντιμετώπισης Σχολικής βίας και Εκφοβισμού (ΠΟΔΠ) της ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης για τα μέλη Ομάδων Πρόληψης (ΟΔΠ) των σχολικών μονάδων. Την επιμορφωτική ημερίδα που έλαβε χώρα στην αίθουσα "Λίτσα Φωκίδη" του Δήμου Πυλαίας - Χορτιάτη παρακολούθησαν πάνω από 100 εκπαιδευτικοί.

Χαιρετισμό απηύθυναν ο Δήμαρχος

Πυλαίας - Χορτιάτη κ. Ιγνάτιος Καϊτεζίδης και η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας κ. Ανατολή Κωνσταντινίδου, ο Περιφερειακός Διευθυντής Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης Κ. Μακεδονίας κ. Γεώργιος Καρατάσιος, Προϊσταμένη Επιστημονικής και Παιδαγωγικής καθοδήγησης Δ.Ε. κ. Ευαγγελία Ψυχογυιού και ο κ. Αλέξανδρος Κόπτσης.


Στο επιμορφωτικό σεμινάριο εισηγήσεις παρουσίασαν τα μέλη ΠΟΔΠ της ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης:

Πολύβιος Στράντζαλης, Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ01: 
«Πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας». Αναφορά στο θεσμικό πλαίσιο των ΠΟΔΠ – ΟΔΠ 

Θεοδώρα Χασεκίδου-Μάρκου, Σχολική Σύμβουλος ΠΕ02: 
«Εκφοβίζω, υπομένεις, ανέχεσαι...». Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και ο ρόλος του σχολείου 


Γεωργία Βιτσιλάκη, Κλινική Ψυχολόγος (Dipl. Psych.), Εκπαιδευτικός, πρώην στέλεχος ΣΣΝ Ανατολικής Θεσ/νίκης: 
«Βία και σχολείο: κατανοώ, προλαμβάνω, αντιμετωπίζω». Διαχείριση διαπροσωπικών σχέσεων και συγκρούσεων στο επίπεδο της τάξης και του σχολείου.Αναφορά στις Αρχές και τις Διαδικασίες διαχείρισης περιστατικών βίας. 



Ελσα Σιμουλίδου, Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης: 
«Βιωματικές παρεμβάσεις για τη διαχείριση της ενδοσχολικής βίας: Ενδεικτικά παραδείγματα» 

Ιωάννα Ντέρη, Υπεύθυνη Γραφείου Αγωγής Υγείας Δ.Δ.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης: 
«Η πρόληψη φαινομένων εκδήλωσης επιθετικής συμπεριφοράς στο σχολικό χώρο μέσα από το σχεδιασμό και την υλοποίηση Προγραμμάτων Αγωγής Υγείας». 





Ιωάννης Αδαμόπουλος, Σχολικός ΣύμβουλοςΠΕ13:
Κώστας Ηλιάδης ΠΕ19 Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κ. Μακεδονίας:

«Παρατήρηση, Εντοπισμός, Χαρακτηρισμός και Καταγραφή περιστατικών Ενδοσχολικής Βίας».
Πλοήγηση στην Ιστοσελίδα της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης κεντρικής Μακεδονίας, Επιλογή του Παρατηρητηρίου, Αναφορά στην Φόρμα καταγραφής

Νανά Μιμιλίδου, Σχολική Σύμβουλος ΠΕ10, 
Κοινωνικές και Νομικές συνιστώσες της αναγκαιότητας πρόληψης και αντιμετώπισης του φαινομένου της Ενδοσχολικής βίας








ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ Ι. ΧΑΤΖΗΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ, ΦΟΡΗΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΒΗΜΟΘΥΡΑ ΑΠΟ ΝΑΟΥΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ



Το βιβλίο πραγματεύεται τριάντα δύο εικόνες και δύο βημόθυρα από ναούς της Αχρίδος, κατά κύριο λόγο από το ναό της Παναγίας Περιβλέπτου. Πρόκειται για αδιάψευστους μάρτυρες της ελληνικής παρουσίας στην πόλη, που έχουν καταστεί πλέον κτήμα του οικουμενικού πολιτισμού και προστατεύονται τώρα με περισσή φροντίδα. Όλες αποτελούν πραγματικά καλλιτεχνήματα, στα οποία οι αγιογράφοι γνώριζαν και τι θα αγιογραφήσουν. «Η τέχνη, χωρίς την επιστήμη, τη γνώση, δεν είναι τίποτε». «Ars sine scientia nihil», έλεγε ο Jean Mignot.
Οι σχολιαζόμενες εικόνες και τα βημόθυρα τοποθετούνται κατά χρονολογική σειρά και διαιρούνται σε τέσσερις περιόδους. Η πρώτη διαρκεί από τα μέσα του 11ου αι. έως τα τέλη του 13ου αι. Η δεύτερη αρχίζει με την άφιξη των Θεσσαλονικέων Μιχαήλ Αστραπά και Ευτυχίου στην Αχρίδα και τελειώνει με την κατάκτηση της περιοχής από τους Σέρβους, το 1334. Η τρίτη περιλαμβάνει την περίοδο της σερβικής κυριαρχίας, μέχρι το 1395, όταν η περιοχή κατελήφθη από τους Οθωμανούς. Η τέταρτη περίοδος είναι η της οθωμανικής κυριαρχίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΠεριεχόμεναΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Α' ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ 11ΟΥ ΑΙ. ΕΩΣ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 13ΟΥ ΑΙ.
1. Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
2. ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
3. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
4. Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ
5. Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ
6. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ
7. Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
8. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ
9. Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
10. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ
Β' ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΑΣΤΡΑΠΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΟΥ ΕΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΕΡΒΩΝ
1. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ
2. Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
3. Η ΕΙΣ ΑΔΟΥ ΚΑΘΟΔΟΣ
4. Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ
5. Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ("ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΠΙ ΣΤΑΥΡΟΥ")
6. Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
7. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟΣ
8. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΨΥΧΟΣΩΣΤΡΙΑ
9. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ
10. ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΨΥΧΟΣΩΣΤΗΣ
11. Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
12. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ
13. Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΕ ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ
Γ' ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
1. Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
2. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΨΥΧΟΣΩΣΤΡΙΑ
3. Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
4. ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
5. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ - Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΒΗΜΟΘΥΡΩΝ
6. Ο ΟΣΙΟΣ ΝΑΟΥΜ ΑΧΡΙΔΟΣ
7. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΒΗΜΟΘΥΡΑ
8. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ
9. Ο ΟΣΙΟΣ ΝΑΟΥΜ ΑΧΡΙΔΟΣ
10. Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Δ' Η ΟΘΩΜΑΝΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ - "Η ΠΑΝΤΩΝ ΧΑΡΑ"
ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Α' 1. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
Α' 2. ΘΥΡΑΘΕΝ
Β' ΝΕΟΤΕΡΗ
Β' 1. Ελληνική
Β' 2. Ξένη
ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ