ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Βασιλεύουσα, Νέα Ρώμη, Βυζάντιο, Επτάλοφος… Πόσες λέξεις – πόσα προσωνύμια κρύβονται μέσα στην έννοια της Πόλης! Της Κωνσταντινούπολης.

Τετάρτη 16 Ιουλίου 2014

Το ΦΕΚ με τη διάταξη για την προαγωγή των μαθητών Λυκείου

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η τροπολογία για την προαγωγή των μαθητών του Λυκείου , η οποία είναι ενταγμένη με το άρθρο 11  στο νομοσχέδιο «Τροποποίηση διατάξεων του Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ. (ν. 3526/2007) − Επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων και άλλες διατάξεις. Για να ανοίξετε το ΦΕΚ πατήστε εδώ

Άρθρο 11
1. Το έκτο και το έβδομο εδάφιο της παρ. 3 τού άρθρου 3 του ν. 4186/2013 (Α΄ 193) «Αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και λοιπές διατάξεις» αντικαθίστανται, αντιστοίχως, ως εξής:
«Απαραίτητη προϋπόθεση, για την προαγωγή του μαθητή αποτελεί: α) η επίτευξη γενικού βαθμού ίσου
ή ανώτερου του δέκα (10) και β) Μ.Ο. προφορικής και γραπτής βαθμολογίας σε καθένα από τα μαθήματα ης «Ελληνικής γλώσσας» και των «Μαθηματικών» τουλάχιστον δέκα (10) και Μ.Ο. προφορικής και γραπτής βαθμολογίας τουλάχιστον οκτώ (8) σε καθένα από τα υπόλοιπα μαθήματα. Όταν μαθητής δεν πληροί την προϋπόθεση α΄ του προηγούμενου εδαφίου επαναλαμβάνει τη φοίτηση. Όταν πληροί την προϋπόθεση α΄ και δεν πληροί την προϋπόθεση β΄ του προηγούμενου εδαφίου, κατά μάθημα ή μαθήματα, παραπέμπεται σε επανεξέταση στο μάθημα (ή στα μαθήματα) ή στον κλάδο
(ή στους κλάδους) τον οποίο υστέρησε και προάγεται ή επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω.
Όταν μαθητής έχει επιτύχει γενικό βαθμό ίσο ή ανώτερο του δέκα (10) και έχει επιτύχει βαθμό τουλάχιστον οκτώ (8) σε έναν ή δύο κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα» ή «Μαθηματικά» και ταυτόχρονα έχει επιτύχει Μ.Ο. κλάδων ίσο ή ανώτερο του δώδεκα και πέντε δέκατα (12,5), ο οποίος προκύπτει από την προφορική και ραπτή βαθμολογία στους κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα», «Μαθηματικά» και «Φυσικές επιστήμες», ο μαθητής δεν παραπέμπεται στους ανωτέρω κλάδους και προάγεται ή παραπέμπεται ή επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω.»
2. Η περίπτωση α΄ της παρ. 1 του άρθρου 32 του .δ. 60/2006 (Α΄ 65) «Αξιολόγηση των μαθητών του Ενιαίου Λυκείου», ως τροποποιήθηκε και ισχύει, αντικαθίσταται ως εξής:
«α. Για την προαγωγή και απόλυση των μαθητών στην Α΄ τάξη Ημερήσιου και στις Α΄ και Β΄ τάξεις Εσπερινού Γενικού Λυκείου απαιτείται: i) Γενικός βαθμός προαγωγής ίσος ή ανώτερος του δέκα (10) και ii) βαθμός ετήσιας επίδοσης σε καθένα από τα μαθήματα της «Ελληνικής Γλώσσας» και των «Μαθηματικών» τουλάχιστον δέκα (10) και βαθμός ετήσιας επίδοσης σε καθένα από τα υπόλοι
πα μαθήματα τουλάχιστον οκτώ (8). Όταν μαθητής δεν πληροί την προϋπόθεση i) επαναλαμβάνει τη φοίτηση.
Όταν μαθητής πληροί την προϋπόθεση i) και δεν πληροί την προϋπόθεση ii), παραπέμπεται σε επανεξέταση σε ειδική εξεταστική περίοδο του Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, στο μάθημα (ή στα μαθήματα) ή στον κλάδο (ή στους κλάδους) στον οποίο υστέρησε με τον τρόπο και τη διαδικασία των προαγωγικών εξετάσεων του Ιουνίου και προάγεται η επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω. Όταν μαθητής έχει επιτύχει γενικό βαθμό ίσο ή ανώτερο του δέκα (10) και έχει επιτύχει
βαθμό τουλάχιστον οκτώ (8) σε έναν ή δύο κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα» ή «Μαθηματικά» και ταυτόχρονα έχει επιτύχει Μ.Ο. κλάδων ίσο ή ανώτερο του δώδεκα και πέντε δέκατα (12,5), ο οποίος προκύπτει από την προφορική και γραπτή βαθμολογία στους κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα», «Μαθηματικά» και «Φυσικές επιστήμες», ο μαθητής δεν παραπέμπεται στους ανωτέρω κλάδους και προάγεται ή παραπέμπεται ή επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω.»
3. Το πέμπτο και έκτο εδάφιο της παρ. 4 του άρθρου 3 του ν. 4186/2013 αντικαθίστανται, αντιστοίχως, ως εξής:
«Απαραίτητη προϋπόθεση για την προαγωγή του μαθητή αποτελεί: α) η επίτευξη γενικού βαθμού ίσου ή
ανώτερου του δέκα (10) και β) Μ.Ο. προφορικής και γραπτής βαθμολογίας σε καθένα από τα μαθήματα της «Ελληνικής γλώσσας», των «Μαθηματικών» και σε καθένα από τα μαθήματα της ομάδας προσανατολισμού τουλάχιστον δέκα (10), καθώς και τουλάχιστον οκτώ (8) σε καθένα από τα υπόλοιπα μαθήματα. Όταν ο μαθητής δεν πληροί την προϋπόθεση α΄ του προηγούμενου εδαφίου επαναλαμβάνει τη φοίτηση. Όταν πληροί την προϋπόθεση α΄ και δεν πληροί την προϋπόθεση β΄ του προηγούμενου εδαφίου κατά μάθημα ή μαθήματα παραπέμπεται σε επανεξέταση στο μάθημα (ή στα μαθήματα)
ή στον κλάδο (ή στους κλάδους) στον οποίο υστέρησε και προάγεται ή επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω. Όταν μαθητής έχει επιτύχει γενικό βαθμό ίσο ή ανώτερο του δέκα (10) και έχει επιτύχει βαθμό τουλάχιστον οκτώ (8) σε έναν ή δύο κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα» ή «Μαθηματικά» και ταυτόχρονα έχει επιτύχει Μ.Ο. κλάδων ίσο ή ανώτερο του δώδεκα και πέντε δέκατα (12,5), ο οποίος προκύπτει από την προφορική και γραπτή βαθμολογία στους κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα», «Μαθηματικά» και «Φυσικές επιστήμες», ο μαθητής δεν παραπέμπεται στους ανωτέρω κλάδους και προάγεται ή παραπέμπεται ή επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω.»
4. Οι παράγραφοι 2Δ και 2Ε του άρθρου 34 του π.δ. 60/2006 αντικαθίστανται αντιστοίχως ως εξής:
«2Δ. Οι μαθητές Α΄ τάξης Ημερησίου και Α΄ και Β΄ τάξεων Εσπερινού Γενικού Λυκείου που εμπίπτουν στις διατάξεις της παρ. 1 και της περίπτωσης 2Α του παρόντος άρθρου και φοιτούν σε Ελληνικό Γενικό Λύκειο προάγονται κατά περίπτωση ως εξής: α) Κατά το πρώτο έτος της φοίτησής τους σε Ελληνικό Γενικό Λύκειο εφαρμόζονται οι διατάξεις της περίπτωσης α΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 32 του παρόντος προεδρικού διατάγματος, με παράλληλη μείωση του προβλεπόμενου Γενικού βαθμού προαγωγής και του βαθμού ετήσιας επίδοσης σε καθένα από τα μαθήματα κατά δύο (2)
μονάδες. β) Κατά το δεύτερο έτος της φοίτησής τους σε Ελληνικό Γενικό Λύκειο εφαρμόζονται οι διατάξεις της περίπτωσης α΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 32 του παρόντος προεδρικού διατάγματος, με παράλληλη μείωση του προβλεπόμενου Γενικού βαθμού προαγωγής και του βαθμού ετήσιας επίδοσης σε καθένα από τα μαθήματα κατά μία (1) μονάδα.
2Ε. Οι μαθητές Α΄ τάξης Ημερησίου και A΄ και Β΄ τάξεων Εσπερινού Γενικού Λυκείου που εμπίπτουν στις διατάξεις της παραγράφου 1 και της περίπτωσης 2Β του άρθρου αυτού και φοιτούν σε Ελληνικό Γενικό Λύκειο προάγονται ως εξής: Για τους μαθητές αυτούς εφαρμόζονται οι διατάξεις της περίπτωσης α΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 32 του παρόντος προεδρικού διατάγματος, με παράλληλη μείωση του προβλεπόμενου Γενικού βαθμού προαγωγής και του βαθμού ετήσιας επίδοσης σε καθένα από τα μαθήματα κατά μία (1) μονάδα.»
5. Η ισχύς των παραγράφων 1, 2 και 4 του παρόντος άρθρου άρχεται από το διδακτικό έτος 2013 – 2014.
Πηγή: ESOS

Δευτέρα 14 Ιουλίου 2014

Νομοτεχνική βελτίωση για την προαγωγή των μαθητών των Γενικών Λυκείων (ΓΕ.Λ)-ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

Σε συνέχεια της με αρ. πρωτ. 103738/Γ2/03-07-2014 εγκυκλίου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων με θέμα: «Νομοθετική Ρύθμιση για την αλλαγή στον τρόπο προαγωγής των μαθητών των Γενικών Λυκείων (ΓΕ.Λ)» επήλθε η κάτωθι νομοτεχνική βελτίωση η οποία σήμερα υπερψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.
Στο τέλος των παραγράφων 1, 2 και 3 της Προσθήκης-Τροπολογίας προστίθεται εδάφιο ως εξής: «Όταν μαθητής έχει επιτύχει γενικό βαθμό ίσο ή ανώτερο του δέκα (10) και έχει επιτύχει βαθμό τουλάχιστον οκτώ (8) σε έναν ή δύο κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα» ή «Μαθηματικά» και ταυτόχρονα έχει επιτύχει Μ.Ο. κλάδων ίσο ή ανώτερο του δώδεκα και πέντε δέκατα (12,5), ο οποίος προκύπτει από την προφορική και γραπτή βαθμολογία στους κλάδους των μαθημάτων «Ελληνική γλώσσα», «Μαθηματικά» και «Φυσικές επιστήμες», ο μαθητής δεν παραπέμπεται στους ανωτέρω κλάδους και προάγεται ή παραπέμπεται ή επαναλαμβάνει τη φοίτηση κατά τα οριζόμενα ως άνω.
Παρακαλούνται οι Διευθυντές των σχολικών μονάδων να ενημερώσουν τους μαθητές που εμπίπτουν στα οριζόμενα ανωτέρω.
Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

Πατήστε εδώ για να ανοίξετε το έγγραφο
 
Πηγή: ESOS

Κυριακή 13 Ιουλίου 2014

Οι ανωφελείς λόγοι και τα ωφέλιμα έργα

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότ.Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
 
Από το τέλος της προς Τίτον ποιμαντικής επιστολής είναι το αποστολικό ανάγνωσμα που διαβάζεται σήμερα Κυριακή των αγίων Πατέρων της 7ης Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Απόστολος γράφει στον μαθητή του, που είναι επίσκοπος Κρήτης τα εξής: «Παιδί μου, Τίτε, Αυτά τα λόγια είναι αληθινά και θέλω να τα βεβαιώνεις με την προσωπική σου μαρτυρία, ώστε όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα. Αυτά είναι τα καλά και τα χρήσιμα στους ανθρώπους.
Από το άλλο μέρος, να αποφεύγεις τις ανόητες αναζητήσεις για γενεαλογικούς καταλόγους, τις φιλονικίες και τις διαμάχες γύρω από τις διατάξεις του ιουδαϊκού νόμου, γιατί όλα αυτά είναι ανώφελα και μάταια.
Τον άνθρωπο που ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μια δυο φορές, κι αν δεν ακούσει άφησέ τον, με τη βεβαιότητα πως αυτός έχει πια διαστραφεί και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του.
'Οταν θα σου στείλω τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, έλα το συντομότερο να με συναντήσεις στη Νικόπολη, γιατί εκεί αποφάσισα να περάσω το χειμώνα. Τον Ζηνά τον νομικό και τον Απολλώ, να τους εφοδιάσεις πλουσιοπάροχα με ό,τι χρειάζονται για το ταξίδι τους, ώστε να μην τους λείψει τίποτα. Ας μαθαίνουν και οι δικοί μας να πρωτοστατούν σε καλά έργα, για ν' αντιμετωπίζουν τις επείγουσες υλικές ανάγκες, ώστε η ζωή τους να μην είναι άκαρπη.
Σε χαιρετούν όλοι όσοι είναι μαζί μου. Χαιρέτησε τους πιστούς που μας αγαπούν. Η χάρη να είναι μαζί με όλους σας. Αμήν».
  Το κύριο χαρακτηριστικό του χριστιανού, όπως αναδύεται από την περικοπή αυτή, είναι η καρποφορία, τα καλά έργα, ενώ οι διαμάχες και οι ανωφελείς και ανόητες συζητήσεις παρουσιάζονται σαν δείγμα αρρωστημένου χριστιανού. Έτσι ο Απόστολος μας δίνει μια θεολογική θεμελίωση της χριστιανικής πρακτικής ζωής και μας προσδιορίζει τη σημασία της αγαθοεργίας. Χριστιανός άκαρπος δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σαν έκφραση ούτε σαν πραγματικότητα, κι αν υπάρχει  αποτελεί φαινόμενο απογοητευτικό και δυσάρεστο, και πρέπει να μας εμβάλει σε ανησυχία σαν σύμπτωμα μιας παθογένειας του χριστιανού. Γιατί, πράγματι, η ακαρπία σημαίνει διάσπαση της κοινωνίας του χριστιανού με τον Θεό από τη μια μεριά και με τον συνάνθρωπό του από την άλλη, Δεν είναι μάλιστα στην προκείμενη περίπτωση παράξενο το ότι η απουσία ωφελίμων έργων συνοδεύεται από μια διάθεση ανωφελών συζητήσεων, θεολογικών διαμαχών και εκκλησιαστικής κριτικής.
  Τα καλά έργα φανερώνουν υγεία και φυσιολογική κατάσταση του χριστιανού που ζει έντονα την ιδιότητά του αυτή και βρίσκεται σε διαρκή κοινωνία με το Πνεύμα του Θεού, που ζει δηλ. εν Αγίω Πνεύματι.
  Εδώ μια και μιλάμε για τα καλά έργα, κι επειδή υπάρχει μια κάποια παρανόηση σε ορισμένους χριστιανούς, είναι απαραίτητη η ακόλουθη διευκρίνιση που συνάγεται από τη σωστή μελέτη της Καινής Διαθήκης. Ακούμε ή βλέπουμε πολλούς χριστιανούς να επιδίδονται πυρετωδώς στην επιτέλεση αγαθών έργων, λέγοντας ότι τα κάνουν αυτά για να σωθούν. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι τα καλά έργα δεν είναι η προϋπόθεση της σωτηρίας του ανθρώπου αλλά ο καρπός της. Δεν κάνει δηλ. ο χριστιανός καλά έργα για να σωθεί αλλά γιατί σώθηκε. Θα αποτελούσε υπερτίμηση της σπουδαιότητας του ανθρώπου αν σωζόταν με τα έργα του, όπως δίδασκε ο Μωσαϊκός Νόμος. Η σωτηρία του είναι έργο της αγάπης του Θεού, που αποκορύφωμά της είναι ο θάνατος του Υιού Του στον Σταυρό. Τα έργα του ανθρώπου δεν είναι παρά ο καρπός της ευγνωμοσύνης του γι’ αυτήν τη δωρεά. Ο χριστιανός που έχει επίγνωση της σωτηρίας του, είτε της τωρινής μέσα στην Εκκλησία, είτε της μελλοντικής στον νέο κόσμο της βασιλείας του Θεού, δεν μπορεί να μένει αργός και άκαρπος, αλλά πάντα βρίσκει τρόπους να  διοχετεύει προς τους άλλους αδελφούς το πλεόνασμα της αγάπης του, δείχνοντας έτσι την ευγνωμοσύνη του προς τον Σωτήρα Θεό.

Άνθρωποι όχι των άσκοπων συζητήσεων αλλά των καλών έργων, των έργων της αγάπης, ήταν και οι άγιοι Πατέρες όχι μόνο της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου, που τιμά σήμερα τη μνήμη τους η Εκκλησία μας, αλλά και όλοι οι άγιοι Πατέρες, που τους προβάλλει η Εκκλησία στους χριστιανούς, καλώντας τους να γίνουν όχι μόνο θαυμαστές αλλά και μιμητές των έργων τους.   

Πηγή: ΑΜΕΝ

Ευαγγέλιο της Κυριακής 13 Ιουλίου 2014 (Των Αγίων Πατέρων )

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα
(Μτθ. ε´ 14-19)
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· ῾Υμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. ᾿Αμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ῝Ος ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Απόδοση:
Εἶπε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του· «᾿Εσεῖς εἶστε τὸ φῶς γιὰ τὸν κόσμο· μιὰ πόλη χτισμένη ψηλὰ στὸ βουνό, δὲν μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ. Οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἀνάψουν τὸ λυχνάρι, δὲν τὸ βάζουν κάτω ἀπὸ τὸ δοχεῖο μὲ τὸ ὁποῖο μετροῦν τὸ σιτάρι, ἀλλὰ τὸ τοποθετοῦν στὸν λυχνοστάτη, γιὰ νὰ φωτίζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ. ῎Ετσι νὰ λάμψει καὶ τὸ δικό σας φῶς μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξολογήσουν τὸν οὐράνιο Πατέρα σας. Μὴ νομίσετε πὼς ἦρθα γιὰ νὰ καταργήσω τὸν νόμο ἢ τοὺς προφῆτες. Δὲν ἦρθα γιὰ νὰ τὰ καταργήσω, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ πραγματοποιήσω. Σᾶς βεβαιώνω πὼς ὅσο ὑπάρχει ὁ κόσμος, ἕως τὴ συντέλειά του, δὲν θὰ πάψει νὰ ἰσχύει οὔτε ἕνα γιῶτα ἢ μία ὀξεία ἀπὸ τὸν νόμο. ῞Οποιος, λοιπόν, καταργήσει ἀκόμα καὶ μία ἀπὸ τὶς πιὸ μικρὲς ἐντολὲς αὐτοῦ τοῦ νόμου καὶ διδάξει ἔτσι τοὺς ἄλλους, θὰ θεωρηθεῖ ἐλάχιστος στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὅποιος τὶς τηρήσει ὅλες καὶ διδάξει ἔτσι καὶ τοὺς ἄλλους, αὐτὸς θὰ θεωρηθεῖ
μεγάλος στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014

Ρύθμιση μαθητικών θεμάτων: Έναρξη διδακτικού έτους 2014-15- Εορτή Τριών Ιεραρχών

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η υπουργική απόφαση που ορίζει:
1.Για το σχολικό έτος 2014−2015 οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τα Νηπιαγωγεία, καθώς και η διδασκαλία των μαθημάτων για τα Δημοτικά, Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά, αρχίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2014.
2. Για το σχολικό έτος 2014−2015 η θρησκευτική εορτή των Τριών Ιεραρχών την 30η Ιανουαρίου 2015, δεν αποτελεί ημέρα αργίας για τα Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά, αλλά ορίζεται, για όλες τις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ως ημέρα εορτής, κατά την οποία γίνεται εκκλησιασμός και δραστηριότητες σχετικά με την προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα γράμματα.

Πηγή: ESOS

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2014

ΚΑΙΡΟΣ: Παρέμβαση στο Υπουργείο για ζητήματα των Θεολόγων



Χολαργός 10-7-2014

 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Στο πλαίσιο της δραστηριότητας  του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ-για την αναβάθμιση της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης» πάνω σε θέματα της τρέχουσας εκπαιδευτικής επικαιρότητας, κλιμάκιο του ΔΣ, αποτελούμενο από τους Α. Αργυρόπουλο (Πρόεδρο), Γ.Παπαδόπουλο (Γ. Γραμματέα) και Β. Ξυδιά(Μέλος) επισκέφτηκε σήμερα το Υπουργείο Παιδείας και συναντήθηκε διαδοχικά με τον διευθυντή του Γραφείου του Υπουργού κ. Τάσο Χριστάκη, τον Γ. Γραμματέα Θρησκευμάτων κ. Γ. Καλαντζή αλλά και αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες. Στη διάρκεια των συναντήσεων αυτών ετέθησαν όλα όσα απασχολούν την θεολογική εκπαιδευτική κοινότητα. Ιδιαιτέρως επισημάνθηκε το ζήτημα της περικοπής της μοναδικής ώρας διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στη Δ΄τάξη του εσπερινού Λυκείου ενώ προ της ενάρξεως του νέου σχολικού έτους ζητήθηκε η αναμόρφωση της υπουργικής εγκυκλίου για την απαλλαγή από το μάθημα με   στόχο τον σαφέστερο επανακαθορισμό των κριτηρίων για την χορήγησή της. Συζητήθηκε επιπλέον το θέμα της κάλυψης των κενών ιδιαίτερα στις νησιωτικές περιοχές της χώρας ενώ παρουσιάστηκαν οι θέσεις του συλλόγου για το νέο πρόγραμμα σπουδών Δημοτικού-Γυμνασίου. Για όλα τα θέματα αλλά και  την γενικότερη δράση του συλλόγου μας και με σκοπό την ενημέρωση του νέου υπουργού, τα μέλη του  ΔΣ κατέθεσαν σχετικό εμπεριστατωμένο υπόμνημα .

Εκ μέρους του Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                                      Ο Γ. Γραμματέας
                                                                         
 Α. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ                                Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Μιλτ.Κωνσταντίνου: Να διατηρήσουμε την Σχολή πρωτοποριακή εστία του διεκκλησιαστικού, διαθρησκειακού και διαπολιτισμικού διαλόγου

 
Oφείλουμε να διατηρήσουμε τη Σχολή μας όπως την παραλάβαμε από τους παλιούς μεγάλους Δασκάλους μας, ως ένα κέντρο εντρύφησης στη Θεολογία της Εκκλησίας και παραγωγής σύγχρονης θεολογικής σκέψης και διάχυσης των αποτελεσμάτων της για τη μόρφωση του κλήρου της πατρίδας μας και των εκπαιδευτικών της λειτουργών, αλλά και μια πρωτοποριακή εστία του διεκκλησιαστικού, διαθρησκειακού και διαπολιτισμικού διαλόγου" τονίζει στο Amen.gr ο νεος Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητής Παλαιάς Διαθήκης Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, στην πρώτη δήλωση του, μετά την χθεσινή εκλογή του.
O νέος Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες του προς όλους τους συναδέλφους του που τον εμπιστεύτηκαν και τους καλεί σε συνεργασία και συστράτευση, "ώστε να καταστήσουμε τη Σχολή αξιόπιστο και υπεύθυνο συνεργάτη της Εκκλησίας αλλά και φωτεινό οδοδείκτη εξόδου από τον γενικότερο αποπροσανατολισμό της κοινωνίας, διατυπώνοντας έναν νηφάλιο, επιστημονικά τεκμηριωμένο και εμπνευόμενο από την αλήθεια του Ευαγγελίου λόγο προς πάσα κατεύθυνση".
 
Για περισσότερα στο: ΑΜΕΝ

Χαράλαμπος Κωνσταντίνου, Ο ατομικισμός ως ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της συμπεριφοράς μας



Χαράλαμπος Κωνσταντίνου,
Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
και Αντιπρόεδρος της Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδος

Χωρίς αμφιβολία, οι κοινωνικές αξίες και οι κανόνες συνιστούν τον βασικό πυλώνα στις διαδικασίες της αγωγής και της κοινωνικοποίησης και, γενικά, στους θεσμούς κάθε κοινωνικού συστήματος.

Είναι γνωστό, τουλάχιστον, στους ειδικούς, ότι η κοινωνική συμβίωση προϋποθέτει έναν ελάχιστο βαθμό συναίνεσης ανάμεσα στα μέλη που απαρτίζουν το κοινωνικό σύστημα. Προϋποθέτει, δηλαδή, επίγνωση πώς πρέπει να συμπεριφέρεται κανείς σε κάθε περίσταση. Το συνεκτικό και ρυθμιστικό αυτόν ρόλο τον παίζουν, σε όλα τα κοινωνικά συστήματα, οι κοινωνικές αξίες, οι οποίες, συνεπικουρούμενες από τους κανόνες, προσδιορίζουν και προσανατολίζουν την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων, συμβάλλοντας έτσι στη συνέχιση και τη διάρκεια των σχέσεών τους. Με άλλα λόγια, οι κοινωνικές αξίες αποτελούν «ύψιστα κοινωνικά αγαθά», τα οποία η κάθε κοινωνική ομάδα, αλλά και το ίδιο το άτομο, ταξινομούν και ιεραρχούν με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με το πολιτισμικό και μορφωτικό τους επίπεδο, καθώς  και τις χωροχρονικές και λοιπές περιστάσεις.

Στον πυρήνα των αποκαλούμενων οικουμενικών αξιών ανήκουν η ζωή, η δημοκρατία, η ειρήνη, η ψυχική ηρεμία, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η παιδεία κ.ο.κ., οι οποίες χαρακτηρίζουν τις εκπαιδευτικές διαδικασίες και τους σκοπούς του σχολείου, τουλάχιστον σε θεωρητική βάση. Επομένως, ο ρόλος της αγωγής και της κοινωνικοποίησης στο θέμα αυτό αναδεικνύεται καθοριστικός για τη διαμόρφωση της κοινωνικής συμπεριφοράς του μαθητή και, συνολικά, της συγκρότησης της προσωπικότητάς του.

Αναμφίβολα, η ανθρώπινη συμπεριφορά και οι κοινωνικές σχέσεις βρίσκονται στην καρδιά της οικογενειακής ζωής, της σχολικής εκπαίδευσης και της κοινωνικής συμβίωσης. Εκεί αποκτούν οι άνθρωποι την κουλτούρα της συμπεριφοράς τους, μέσα από τις πρακτικές και τις εμπειρίες που βιώνουν καθημερινά, περισσότερο ως προϊόν καθημερινού βιώματος και λιγότερο ρητορικής διδασκαλίας και διακήρυξης.

Το σχολείο διακηρύσσει και διδάσκει τις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης στις εκπαιδευτικές του διαδικασίες. Ωστόσο, και σύμφωνα με τις έρευνες, στην πράξη μονοπωλούν το εκπαιδευτικό κέντρο βάρους οι ατομικές διαδικασίες μάθησης, εξέτασης και βαθμολόγησης, ενώ μειονεκτούν οι ομαδικές και συλλογικές διαδικασίες που προάγουν τη συνεργασία και την ομαδικότητα ανάμεσα στους μαθητές. Και αυτό φανερώνεται από το γεγονός ότι ο μαθητής ενεργεί και εξετάζεται ατομικά: ατομικά μαθαίνει, ατομικά γράφει, ατομικά επιλύει τις ασκήσεις, αναπτύσσει τις σκέψεις του και, γενικά, διαχειρίζεται όλες τις μαθησιακές διαδικασίες και, τελικά, ατομικά «λογοδοτεί» σε όλα. Με άλλα λόγια, ο μαθητής διαπαιδαγωγείται και κοινωνικοποιείται να δρα και να λειτουργεί με ατομικιστικό τρόπο. Οι εμπειρίες αυτές εκπαίδευσης και μάθησης συμπληρώνουν αυτές που ο μαθητής βιώνει, επίσης, καθημερινά στο οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο κυριαρχεί, κατά κανόνα, η υπερπροστατευτική αγωγή, με το παιδί να απολαμβάνει, χωρίς οριοθετημένους κανόνες, την ικανοποίηση των περισσότερων επιθυμιών του. Για παράδειγμα, του δίνεται η δυνατότητα να οδηγεί, χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας και εκπαίδευσης, ακόμη και δίτροχη μηχανή σε ηλικία μόλις 12 ετών, μια παραχώρηση με την οποία εξοικειώνεται «εγκαίρως» στην παραβατικότητα, έτσι, με την ενηλικίωσή του, να έχουν εδραιωθεί (sic) πρακτικές και νοοτροπίες παραβατικότητας ως αυτονόητες και φυσιολογικές πράξεις.

Επιπλέον, ζήτημα εμπειριών και νοοτροπιών είναι η συμπεριφορά, σύμφωνα με την οποία ο Έλληνας, συνήθως, έχει άποψη επί παντός του επιστητού, με μία απόλυτη ισχυρογνωμοσύνη. Επίσης, σπάνια κάνει λάθος (sic), γι’ αυτό και δεν χρειάζεται να ζητήσει συγγνώμη, η οποία, εξάλλου, εκλαμβάνεται από τον ίδιο και ως υποτιμητική ενέργεια. Χαρακτηριστικό γνώρισμα ατομικισμού αποτελεί η στάση του ότι το δίκιο είναι σχεδόν πάντα με το μέρος του και ότι οι οποιεσδήποτε ευθύνες πρέπει να αναζητηθούν στους άλλους, και με μία επιρρέπεια να ασκεί αβάσιμη κριτική σε όλους και σε όλα. Αυτή η συμπεριφορά αποτελεί, δυστυχώς, στέρεο γνώρισμά του, ενεργώντας χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες των πράξεών του. Γι’ αυτό και εκδηλώνεται με παρορμητισμό, επιθετικότητα και έλλειψη ορθολογικής διαχείρισης σε οποιαδήποτε προστριβή, οδηγούμενος με ευκολία σε αμετροέπειες και σε πλήγματα κατά της αξιοπρέπειας του άλλου.

Κλείνοντας, θα υποστηρίζαμε ότι η πολιτεία οφείλει να αναβαθμίσει το σχολείο ως προς τον παιδευτικό του ρόλο, αποδίδοντας την δέουσα παιδαγωγική σημασία στις εκπαιδευτικές του διαδικασίες και να περιορίσει αποφασιστικά τον γνωσιοκεντρικό, εξετασιοκεντρικό και βαθμοθηρικό του ρόλο, ο οποίος προάγεται και ενισχύεται από την εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική πολιτική. Επομένως, και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να αξιοποιούν τις δικές τους δυνατότητες στην κατεύθυνση προαγωγής και ενίσχυσης των διαδικασιών συλλογικότητας και συνεργασίας ανάμεσα στους μαθητές τους. Το παιδί και ο νέος είναι απαραίτητο να διαπαιδαγωγηθούν και κοινωνικοποιηθούν, τόσο στο οικογενειακό όσο και στο σχολικό περιβάλλον, με αξίες, στις οποίες κυρίαρχο ρόλο θα παίζουν πραγματικά η συλλογικότητα, η συνεργασία, ο σεβασμός στον άλλο, στο περιβάλλον και στο διαφορετικό. Αυτό συνεπάγεται, πρωτίστως, ότι και το ίδιο το σχολείο, το οποίο ασκεί πιο συστηματική αγωγή, πρέπει να αναβαθμίσει το ρόλο του στις παιδευτικές διαδικασίες που προάγουν και ενισχύουν την πληρότητα επικοινωνίας και πράξης και, τελικά, τη συγκρότηση της προσωπικότητας του μαθητή. Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να συμβάλλουν, βεβαίως, τα ΜΜΕ και το στενότερο και ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα.
 Πηγή: ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ»

γ.δ.καπετανακης: εισήγηση στο συνέδριο ΜΦΘΣ στη Σάμο 2/7/2010
 
Η Πανδώρα ήταν η απάντηση των θεών του Ολύμπου στην αρπαγή της φλόγας από τον Προμηθέα. Λαμπρή, όπως η Αφροδίτη και μοιάζοντας με θυγατέρα της Νύχτας υποτάσσει τον Επιμηθέα, παρά την προειδοποίηση του αδελφού του. «Η Πανδώρα είναι μια φωτιά που ο Δίας την έβαλε στα σπίτια και καίει τους ανθρώπους, χωρίς να χρειάζεται να ανάψει καμιά φλόγα. Φωτιά κλέφτης που απαντά στη φωτιά που εκλάπη, η Πανδώρα φέρνει τη δυστυχία στους ανθρώπους. Η Πανδώρα θέλει να ευχαριστηθεί, να αισθανθεί πλήρης. Δεν ικανοποιείται με το λίγο που υπάρχει…» (Vernant, 2007:36)
Οι Έλληνες, εκτός του μισογυνισμού που εκφράζει ο μύθος, απαλλάσσονται ανέξοδα από τα αίσχη τους, μεταθέτοντας την αρχή του κακού στους θεούς τους αλλά και σε βάρος των γυναικών τους. «Η γυναίκα έχει δύο όψεις. Η  Πανδώρα ενσαρκώνει τη γονιμότητα  που παράγει και την απληστία που καταστρέφει. Είναι η κοιλιά που καταβροχθίζει ό,τι ο άνδρας συνέλεξε με κόπο και με τίμημα τον μόχθο του, την εργασία του, την κούρασή του , αλλά αυτή η κοιλιά είναι επίσης η μόνη που μπορεί να παραγάγει ό,τι επιμηκύνει τη ζωή του ανθρώπου, ένα παιδί». (Vernant, 2007:41)
Αυτή η πορεία μεταξύ γονιμότητας και απληστίας χαρακτηρίζει την πορεία του δυτικού πολιτισμού, με όποια οικονομική θεωρία και αν τον κοιτάξουμε. Ο Επιμηθέας πρώτα ενεργεί και μετά καταλαβαίνει. Παρόμοια κι οι σύγχρονοι άνθρωποι, όπως καταλήγει ο Adam Smith στο βιβλίο – σταθμό, Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων : « δεν ελπίζουμε σε άλλα οφέλη παρά να  αναγνωριζόμαστε και να κερδίζουμε την προσοχή, τίποτε άλλο παρά να μας αντιμετωπίζουν με συμπάθεια και εύνοια. Πρόκειται για τη ματαιοδοξία μας, κι όχι τις ανέσεις ή την ευχαρίστησή μας.» (Cohen, 2010:185)
Την έννοια της συνεχούς πορείας του ανθρώπου μεταξύ γονιμότητας και απληστίας τη γνωρίζουν οι Ιουδαίοι με τον Αδάμ, την Εύα και τον απαγορευμένο καρπό ως απαρχή  της ιδιοκτησίας.  Τη  συναντούμε επίσης  και στη συμβίωση ως και  στην έξοδο των Ιουδαίων από την Αίγυπτο (1650 – 1300 π.Χ). Η ευημερία της Αιγύπτου δίνει τη δυνατότητα και στο τελευταίο κοινωνικό σώμα, τους δούλους Εβραίους να απαιτούν μέσω του Μωυσή και του Ααρών την απελευθέρωσή τους. Η άρνηση του Φαραώ Μανέφθα του Β΄ επέφερε τα δεινά της οικονομίας και τη φθίνουσα πορεία του κοινωνικού ιστού στην Αίγυπτο ως τιμωρία του Θεού των Ισραηλιτών. Αλλά και στη συνέχεια της ιστορικής πορείας του «περιούσιου λαού» ο Θεός τιμωρεί πότε το λαό του και πότε  τους αντιπάλους του.
Αξίζει να επισημάνουμε την περίπτωση του Ωσηέ, ως χαρακτηριστικό ατομικό παράδειγμα με κοινωνικές όμως προεκτάσεις: « Και θα καταπαύσω κάθε ευφροσύνη της, τις γιορτές της, τις νεομηνίες της, και τα Σάββατα της, και όλα τα πανηγύρια της. Και θα αφανίσω τις αμπέλους της, και τις συκιές της, για τις οποίες είπε: Αυτά είναι μισθώματά μου, που μου έδωσαν οι εραστές μου• Και θα τις κάνω δάσος, και τα θηρία τού χωραφιού θα τις κατατρώνε. Και θα στραφώ εναντίον της τις ημέρες των Βααλείμ, κατά τις οποίες θυμίαζε σ” αυτούς, και στολιζόταν με τα σκουλαρίκια της και τα περιδέραιά της, και πορευόταν πίσω από τους εραστές της, εμένα όμως με λησμόνησε, λέει ο Κύριος. Γι” αυτό, δες, εγώ θα την προσελκύσω και θα τη σύρω στην έρημο, και θα μιλήσω   στην καρδιά της ειρηνικά.» (Ωσηέ 2:11-14)
Και στους δυο πυλώνες του χριστιανισμού, την Ελληνική σκέψη και την Ιουδαϊκή παράδοση, η οικονομική και κοινωνική κρίση είναι θεϊκή παρέμβαση. Τις  δέκα πληγές του Φαραώ ακολουθεί ο δεκάλογος του Μωυσή και την ακμή των 12 φυλών η Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία. Η νίκη των Ελλήνων επί των Τρώων επισκιάζεται από το πολύχρονο ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Την κρίση του Θεού διαδέχεται η τιμωρία της αμαρτίας του ανθρώπου και θα μπορούσαμε να παραθέτουμε συνεχώς παρόμοια παραδείγματα.
Ο Θεός παραμένει  τιμωρός, για μεγάλο χρονικό διάστημα και στο Χριστιανισμό, παρά τις προσπάθειες  να καταδειχθεί η αγαπητική   φύση του Πατέρα. «Κάθε καλή παροχή και κάθε τέλειο δώρο προέρχεται και κατεβαίνει από πάνω, από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει διακύμανση ή εμφάνιση σκιάς εξαιτίας κάποιας αλλαγής στη θέση του! Από δική του βούληση μας έφερε στη ζωή με τη διδαχή της αλήθειας, για να είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, τα πρωτογεννήματα των δημιουργημάτων του. (Ιάκ 1:17-18)
Η προσπάθεια συστηματοποίησης του σχήματος της αμαρτίας οδηγεί το χριστιανισμό στην απαρίθμηση, ιεράρχηση και κατά προέκταση στην κατασκευή των κανόνων επιδιόρθωσης της. Προδρομικές εκφράσεις της διδασκαλίας των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων, «δηλαδή μια πρώτη προσπάθεια αρίθμησης των αμαρτημάτων, με όλα όσα αυτή συνεπάγεται, είναι οι κατάλογοι που καταρτίσθηκαν τον 4ο αι. από τον Ευάγριο Ποντικό και λίγο αργότερα από τον Ιωάννη Κασσιανό. Μάλιστα ο Ευάγριος αριθμεί οκτώ βαριά αμαρτήματα, οκτώ λογισμούς: λαιμαργία, πορνεία, φιλαργυρία, λύπη, οργή, ακηδία, κενοδοξία και υπερηφάνεια. Στην πορεία, με τη σύμπτυξη της κενοδοξίας με την υπερηφάνεια, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, προήλθαν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα». (Σταμούλης, 2006)
Ο  χώρος όμως που διογκώθηκε και συστηματοποιήθηκε  η θεωρία των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων είναι η Δύση της  ενωμένης ακόμη χριστιανοσύνης  και εισηγητής τους, τον 6ο αι., ο πάπας Ρώμης  Γρηγόριος ο Μέγας, ο επονομαζόμενος και Διάλογος. «Πρόκειται για τον πάπα που έθεσε στο κέντρο της θεολογίας του τη διδασκαλία για το ‘‘καθάρσιο πυρ’’, εγκαινιάζοντας με τον τρόπο αυτό τον σκοτεινό μεσαίωνα με τις φοβίες του για την κόλαση, που στηρίζεται στη νομική και άκρως ηθικιστική κατανόηση της σχέσης Θεού και ανθρώπου. Είναι μια σχέση που στηρίζεται στο σχήμα έγκλημα και τιμωρία. Η αμαρτία είναι έγκλημα του ανθρώπου το οποίο θίγει τη θεία δικαιοσύνη και το ξεπέρασμά της πραγματοποιείται διά της τιμωρίας». (Σταμούλης, 2006)
Εάν στη Δύση οι κατάλογοι των αμαρτημάτων, αλλά και η διάκριση σε βαρέα και ελαφρά αμαρτήματα, ερμηνεύτηκαν μέσα από το θεσμικό και δικαιικό της πλαίσιο, το οποίο θέτει στο κέντρο της ζωής του χριστιανού τον φόβο απέναντι στον κριτή Θεό και γεννά ψυχολογικά συμπλέγματα ενοχής, στην Ανατολή η ερμηνεία υπήρξε διαφορετική. Με βασικό οδηγό το γεγονός της υποκειμενικότητας, της ανάδειξης δηλαδή του ανθρώπινου προσώπου, που δεν περιορίζεται σε κλειστά συστήματα οποιασδήποτε απρόσωπης αντικειμενικότητας, σε απρόσωπους νόμους και κανόνες που αγνοούν το μυστήριο της διαφορετικότητας, οι πατέρες της Ανατολής αρνήθηκαν μετά μανίας να διακρίνουν τις αμαρτίες σε θανάσιμες και μη θανάσιμες και συνεπώς αρνήθηκαν και οποιαδήποτε αρίθμηση και ιεράρχησή  τους.
Έτσι, μόνη αμαρτία προς θάνατο απέμεινε η αμετανοησία, δηλαδή η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, «΄H με άλλα και καλύτερα λόγια, αυτά του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: η πληγή που οδηγεί στον θάνατο είναι η κάθε αμετανόητη και ανεξαγόρευτη αμαρτία, πέρα από οποιαδήποτε διάκριση μικρών ή μεγάλων, θανάσιμων ή μη θανάσιμων, σπουδαίων ή ασήμαντων. Είναι ξεκάθαρο, σε   μια τέτοια προοπτική κατανόησης της εκκλησιαστικής ζωής, ότι στο κέντρο της θεολογίας της Ανατολής, στα όρια ενός άκρως δημιουργικού πολιτισμού, βρίσκεται ο άνθρωπος, ο ασθενής και εξάπαντος όχι εγκληματίας άνθρωπος, που αναζητεί τη γιατρειά του, οπωσδήποτε όχι την τιμωρία του, από τον φιλάνθρωπο Θεό της αγάπης».( Σταμούλης, 2006)
Ποια είναι η απάντηση στον εφιάλτη της αμαρτίας; Γράφει ο Ντοστογιέφσκι: «είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τα πάντα και για όλους έναντι όλων, και εγώ περισσότερο υπεύθυνος απ’ όλους». Το δρών υποκείμενο της μετανεωτερικότητας, το πρόσωπο της ορθοδοξίας, τίθεται στην πρώτη γραμμή των ευθυνών του και ταυτόχρονα στο κέντρο της κοινότητας.  Σίγουρα, το να ασκηθεί ο άνθρωπος στην ολιγάρκεια, το να γίνει, όπως θα “λεγε ο Μάξιμος ο Ομολογητής «ολιγοδεΐας εραστής» είναι ένας παράγοντας για  να αφήσει χώρο στη δράση του Θεού ώστε από το «λίαν καλώς» να οδηγηθεί στο «άριστα». (Μπέγζος, 1999:37-38)
Όμως η ατομική σωτηρία δεν είναι αρκετή, ούτε ανεξάρτητη από την κοινότητα. «Αδιάκοπα ρηξικέλευθος, ο Χρυσόστομος, π.χ., παρατηρεί ότι η παρθενία, που θεωρείται ύψιστη αρετή, ούτε καθολική εντολή συνιστά, ούτε οδηγεί από μόνη της στον παράδεισο. Ο πλεονέκτης παρθένος θα βλέπει τον νυμφώνα απ” έξω! Η αλληλεγγύη, όμως, και καθολική εντολή συνιστά και στον παράδεισο οδηγεί, απλούστατα διότι από τη φύση της σημαίνει έγνοια για τον άλλον. Κι αυτή η έγνοια σημαίνει πολλά. Αν παράδεισος είναι η ζωή με τον Χριστό, ο τόπος όπου ο Χριστός μας έχει κλείσει ραντεβού μαζί του είναι -κατά ρητή δήλωσή του- το πρόσωπο του ξένου και του αδικημένου (Ματθ. 25:31-46)». (Παπαθανασίου, 2006). Τα λόγια του Χριστού ότι «όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας» (Ματθ. 6:21) μας θέτει προ των ευθυνών μας.
Την πορεία μεταξύ αύξησης και μείωσης, μεγέθυνσης και απομεγέθυνσης, γονιμότητας και κατανάλωσης, που καταδεικνύει και την τρεπτότητα του ανθρώπου αλλά και τους νόμους που παρεμβαίνουν στην κοινωνική δόμηση προσπάθησαν να καταγράψουν οι οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι. Βασικό μέλημά τους ήταν η συσχέτιση των υλικών αγαθών με τη πληθυσμιακή σύνθεση.
Στο «Δοκίμιο επί των αρχών του πληθυσμού»   ο οικονομολόγος  Τόμας Μάλθους υποστήριξε ότι ο ανθρώπινος πληθυσμός αυξάνεται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου, εν αντιθέσει με τα διαθέσιμα αγαθά, τα οποία αυξάνονται με ρυθμό αριθμητικής προόδου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος και οι λιμοί και οι επιδημίες έρχονται κάθε φορά για τη διακοπή της οικονομικής μεγέθυνσης. Κατά την άποψη του Μάλθους, o έλεγχος του μεγέθους του ανθρώπινου πληθυσμού ήταν απαραίτητος, προκειμένου να διατηρείται το ισοζύγιο ανάμεσα σ” αυτόν και τις διαθέσιμες ποσότητες φυσικών αγαθών.
«Ο νόμος του αιδεσιμότατου Μάλθους ακυρώνει τις συνήθεις κατηγοριοποιήσεις του καλού και του κακού. Για παράδειγμα, η ζωή στην Ταϊτή είναι παραδεισένια, αυτό όμως οφείλεται στα υψηλά επίπεδα παιδοκτονίας. Θανάτωναν αμέσως πάνω από τα δυο τρίτα  των νεογέννητων, πνίγοντας και στραγγαλίζοντας τα ή συντρίβοντας το λαιμό τους. Οτιδήποτε συμβάλλει στην αύξηση της θνησιμότητας προβάλλει ως κάτι καλό, καθώς μειώνει τον ανταγωνισμό και για τα διαθέσιμα εδάφη. Αντίστροφα, η δημόσια υγεία στρέφεται κατά των κοινωνιών που τη σέβονται…Πρόκειται για τη βασιλεία της ευημερίας του κακού.»( Cohen, 2010:15)
Την ανακύκληση των καλών και κακών εποχών θα συστηματοποιήσει ο Νικολάι Κοντριάτεφ στο έργο του «Τα μεγάλα κύματα της οικονομικής ζωής» (1925) που θα τον οδηγήσει στην εξορία από το Στάλιν αφού  αντέκειτο στη μαρξιστική θεωρία της παρακμιακής τάσης του καπιταλισμού. Παρατηρεί συγκεκριμένα: «η οικονομική δραστηριότητα υπακούει σε μια περιοδικότητα πενήντα ετών. Είκοσι πέντε χρόνια μεγέθυνσης ακολουθούνται κατά μέσο όρο από είκοσι πέντε χρόνια κρίσης που, με τη σειρά τους ακολουθούνται από 25 χρόνια μεγέθυνσης, κ.ο.κ.  Υποδεικνύει, έτσι, τρεις μεγάλους κύκλους μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση στα τέλη του 18ου αιώνα. Πιέζοντας κανείς λίγο τους αριθμούς καταλήγει στο εξής χρονολόγιο: 1789-1813:μεγέθυνση,  1814-1848 κρίση και τέλος πρώτου κύκλου. 1849-1873: μεγέθυνση, 1874-1898: κρίση και τέλος του δεύτερου κύκλου. 1899-1923 μεγέθυνση, 1924-1948:κρίση και τέλος του τρίτου κύκλου.» (Cohen, 2010:192)
Την εργασία του Κοντράτιεφ μπορούμε να την εφαρμόσουμε ως τις μέρες μας και να εστιάσουμε στην παρατήρησή του ότι οι πόλεμοι είναι περισσότεροι σε περιόδους ανάπτυξης, με αποκορύφωμα τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που χαρακτήρισαν τον 20ο αιώνα.  Μεταγενέστεροι ερευνητές (π.χ.Hirschman Al., Schumpeter J., Kennedy P., κ.ά.) παρατηρώντας τη χαλάρωση των δημοσιονομικών περιορισμών των κρατών που βρίσκονται στο στάδιο της μεγέθυνσης και το μέγεθος του πλούτου των πολιτών συμπέραναν ότι: « …επιθυμεί κανείς τη συλλογική ευτυχία σε περιόδους μεγέθυνσης, όταν τα αγαθά της ιδιωτικής κατανάλωσης είναι άφθονα και η ιδιωτική ευτυχία τείνει, προσωρινά, να ικανοποιείται. Αντίστροφα, όταν η οικονομική ανάπτυξη είναι ισχνή και τα καταναλωτικά αγαθά σπανίζουν, το συλλογικό γίνεται μια πολύ ακριβή πολυτέλεια, και εκτιμά κανείς περισσότερο τις ατομικές αξίες και τις μικρές απολαύσεις της οικογενειακής ζωής…» (Cohen, 2010:202)
Η ατομική και συλλογική ευτυχία είναι και ο ρυθμιστικός παράγοντας που ηθικοποιεί τον καπιταλισμό κατά το Max Weber. H απληστία είναι το κύριο γνώρισμα του καπιταλισμού, που όμως εξορθολογίζεται και ισορροπεί για το κοινό καλό, σύμφωνα με το έργο του «Η Προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» (1904). Ως άλλος Pangloss του Βολταίρου, θεωρεί ότι ο κόσμος είναι ο καλύτερος δυνατός, παρά της ατέλειές του, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες, τα οικονομικά ρίσκα και οι αμοιβές είναι μια σπειροειδής κίνηση ανάπτυξης. Η κρίση του 2007 στις ΗΠΑ καταβαράθρωσε αυτό το επιχείρημα: τα διευθυντικά στελέχη αμείβονταν, είχαν εισοδήματα καλύτερα, 100 δισεκατομμύρια, έναντι 4000 δισεκατομμυρίων ζημιάς που άφησαν στην κοινωνία.
Ποιός είναι λοιπόν ο ρυθμιστικός παράγοντας της ελεύθερης αγοράς; Κατά το Friedman η ίδια η αγορά αυτορυθμίζεται και οι κυβερνητικές ενέργειες λειτουργούν ως παράγοντες αποσταθεροποίησης. Ο  Keynes, από την άλλη, υποστηρίζει ότι το χαρακτηριστικό ρητό των κρίσεων : «ο καθένας για τον εαυτό του» πρέπει να αντικατασταθεί από το κοινό καλό και να εκφραστεί από την κρατική παρεμβατικότητα, που θα δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον ανάπτυξης κι εξόδου από την κρίση. (Cohen, 2010:307)

H ΠΕΘ προς τον Υφυπουργό Παιδείας κ. Αλέξανδρο Δερμεντζόπουλο για τα Θρησκευτικά στα Εσπερινά Γενικά Λύκεια




ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
Xαλκοκονδύλη 37 - 104 32 AΘHNA
Tηλ. 21052 24 180 FAX 21052 24 420
e-mail : petheol@gmail.com
Ἱστοχῶρος : www.petheol.gr
               


Αθήνα 7 Ιουλίου 2014
Αριθμ. Πρωτ.: 112 


Προς
Τον αξιότιμο κύριον
Αλέξανδρο Δερμεντζόπουλο,
Υφυπουργό Παιδείας & Θρησκευμάτων
Ανδρέα Παπανδρέου 37
15180 Μαρούσι
Αθήνα

  ΘΕΜΑ: Διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Εσπερινό Γενικό Λύκειο    


                 Αξιότιμε κύριε Υφυπουργέ, 


Το προεδρείο του ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, σας συγχαίρει εκ μέρους των Θεολόγων της Ελλάδος, για την ανάληψη των καθηκόντων σας σε ένα από τα σπουδαιότερα Υπουργεία της ελληνικής Κυβέρνησης και σας εύχεται καλή επιτυχία στο ομολογουμένως δύσκολο έργο σας και κάθε παρά Θεού ευλογία.
Με την ευκαιρία αυτή σας υποβάλουμε και το αίτημά μας για ένα πολύ σημαντικό για τον κλάδο μας θέμα. Με την υπ. αρίθμ. πρωτ. 99927/Γ2/27-06-2014 απόφασή σας καθορίστηκε το Ωρολόγιο Πρόγραμμα των μαθημάτων των Α΄, Β΄, Γ΄ και Δ΄ τάξεων του Εσπερινού Γενικού Λυκείου. Με την απόφαση αυτή καταργείται η μονόωρη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στη Δ΄ τάξη του Εσπερινού Γενικού Λυκείου. Έτσι επέρχεται περαιτέρω συρρίκνωση (κατά μία ώρα) της διδασκαλίας του θρησκευτικού μαθήματος.
Ενώ δηλαδή, στα Ημερήσια Γενικά Λύκεια το μάθημα των Θρησκευτικών διδάσκεται συνολικά για πέντε (5) ώρες (2 ώρες στην Α΄ τάξη, 2 ώρες στη Β΄ τάξη και 1 ώρα στη Γ΄ τάξη), στα Εσπερινά Γενικά Λύκεια, με τη νέα ρύθμιση, θα διδάσκεται συνολικά για τρεις (3) ώρες (1 ώρα σε καθεμία από τις Α΄, Β΄ και Γ΄).
Η προαναφερθείσα απόφασή σας θεωρούμε ότι υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο την παροχή της απαραίτητης θρησκευτικής παιδείας στους μαθητές των Εσπερινών Λυκείων σε μία εποχή που, λόγω της πολύπλευρης κρίσης που την διακρίνει, γίνεται ολοένα και πιο έκδηλη η ανάγκη πνευματικής οικοδομής των νέων της χώρας μας.
Παρακαλούμε λοιπόν, να επανεξετάσετε το ζήτημα αυτό, με την προσοχή και ευαισθησία που σας διακρίνει, προβαίνοντας στην απαραίτητη επαναφορά της μίας ώρας διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών και στην Δ΄ τάξη των Εσπερινών Γενικών Λυκείων. Άλλωστε υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος, καθώς η ισχύς της ανωτέρω απόφασής σας για την Δ΄ τάξη, θα αρχίσει από το σχολικό έτος 2015-2016. 

Με τιμή
Για το ΔΣ της ΠΕΘ

                              Ο Πρόεδρος                                                  Ο Γενικός Γραμματέας

                   Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                                     Παναγιώτης Τσαγκάρης
                     Δρ Θεολογίας Θεολόγος

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Χολαργός 9-7-2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος «ΚΑΙΡΟΣ-για την αναβάθμιση της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης» δια του ΔΣ του εκφράζει τα θερμά του συγχαρητήρια,  στον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αντιπρόεδρό του, κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, για την  πανηγυρική εκλογή  του στη θέση του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής, την οποία είναι βέβαιο ότι θα τιμήσει  εφόσον διαθέτει  τόσο το απαραίτητο  επιστημονικό κύρος όσο  και το ζητούμενο ακαδημαϊκό ήθος.


Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                                                                                      Ο Γ. Γραμματέας
Α. Αργυρόπουλος                                                                                            Γ. Παπαδόπουλος
 

Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Νέος Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ εξελέγη ο Καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

Η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη του νέου Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής πραγματοποιήθηκε σήμερα (Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014) με ηλεκτρονική ψηφοφορία (ηλεκτρονική κάλπη «Ζευς»), από τις 9:00 το πρωί και μέχρι τις 16:00 το απόγευμα. Δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο τα μέλη ΔΕΠ των δύο Τμημάτων. Υποψηφιότητα για τη θέση του Κοσμήτορα είχαν υποβάλλει ο Καθηγητής της Παλαιάς Διαθήκης κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου και ο Καθηγητής της Ιστορίας της Φιλοσοφίας κ. Λάμπρος Σιάσος. Και οι δύο προέρχονται από το Τμήμα Θεολογίας. Ο αριθμός των εγγεγραμμένων εκλογέων ανερχόταν σε εβδομήντα δύο. Ο αριθμός των ψηφισάντων ανέρχεται σε εβδομήντα. Ο αριθμός του συνόλου των ψήφων ανέρχεται σε 66 και 4 λευκά. Ο υποψήφιος κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου έλαβε 48 ψήφους, ήτοι ποσοστό 66,66% των εκλεκτόρων. Ο υποψήφιος κ. Λάμπρος Σιάσος έλαβε 18 ψήφους, ήτοι ποσοστό 25% των εκλεκτόρων. Κατόπιν τούτων η Τριμελής Επιτροπή διαπίστωσε ότι ο υποψήφιος κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία των εκλεκτόρων.

Ο Καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1952 και από το 1957 κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Είναι Καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο Καθηγητής Κωνσταντίνου είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Παλαιά Διαθήκη και στη Φιλολογία των Αρχαίων Ανατολικών Λαών, στο Tübingen της Γερμανίας. Είναι διδάκτορας του Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. Αναλυτικότερα: Διδάσκει (από το 1984) μαθήματα Εισαγωγής και Ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης και Βιβλικής Εβραϊκής Γλώσσας στο Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ. σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Συμμετείχε στο παρελθόν σε αρχαιολογικές έρευνες στην Ιορδανία και στο Ισραήλ/Παλαιστίνη ως μέλος γερμανικής αρχαιολογικής αποστολής. Συμμετέχει ως εισηγητής ή ως μέλος οργανωτικών επιτροπών σε πολλά διεθνή επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει διατελέσει:

• Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. κατά τα έτη 2000-2002 και 2004-2006.

• Μέλος του Ανωτάτου Επιστημονικού Συμβουλίου των Ανώτατων Εκκλησιαστικών Ακαδημιών.

• Ιδρυτικό μέλος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας.

• Υπεύθυνος του προγράμματος της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας για τη μετάφραση της Βίβλου στα νέα ελληνικά.

• Αξιωματούχος των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιριών (United Bible Societies) ως:

- Μέλος του Παγκόσμιου Διοικητικού Συμβουλίου

- Μέλος της Επιτροπής για την Προώθηση των Σχέσεων των Βιβλικών Εταιριών με τις Εκκλησίες και

- Πρόεδρος της Επιτροπής για τον Καθορισμό της Μεταφραστικής Πολιτικής.

• Επισκέπτης καθηγητής επί σειρά ετών της Θεολογικής Σχολής του Balamand του Λιβάνου.

• Μέλος της Εκδοτικής Επιτροπής της σειράς “Bibliotheca Biblica Series», που περιλαμβάνει μεταφράσεις κλασικών βιβλικών μονογραφιών στη ρωσική γλώσσα.

• Εκπρόσωπος σε διάφορα θεολογικά συνέδρια του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

• Οφφικιάλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τον τίτλο: «Άρχων Διδάσκαλος του Ευαγγελίου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας».

• Εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην International Commission of the Anglican-Orthodox Theological Dialogue (ICAOTD).

• Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής (Steering Committee) της ICAOTD.

• Μέλος της Συντακτικής Επιτροπής (Drafting Committee) της ICAOTD.

• Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας Βιβλικών Σπουδών.

• Σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην Προπαρασκευαστική Επιτροπή του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων – Λουθηρανών.

• Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς.

• Συμμετοχή στο Πρόγραμμα Συμπληρωματικής εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης (e-learning) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών: 725 – Εισαγωγή στην Ορθόδοξη Θεολογία και Ζωή.

• Αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Θεολογικού Συνδέσμου “ΚΑΙΡΟΣ”.

• Υπεύθυνος οργάνωσης Διεθνούς Σεμιναρίου Εκπαίδευσης Μεταφραστών της Βίβλου σε συνεργασία του Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. και του Γλωσσολογικού Ινστιτούτου “NIDA” Νέας Υόρκης.

Ενδεικτική Εργογραφία

«Ο Κύριος εβασίλευσεν». Η απόδοση του τίτλου “βασιλιάς” στον Γιαχβέ. Θεσσαλονίκη 1983 (Διδακτορική διατριβή).

Θυσία ειρηνική. Ιστορικο-θεολογική μελέτη. Θεσσαλονίκη 1988.

Πηγές της Ιστορίας της Παλαιστίνης. Θ” π.Χ. αιώνας. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1993.

«Ricapitolazione dell’ Ekonomia Divina e analogia spirituale come caracteristiche strutturali della prassi liturgica bizantina: Bibbia e Sacra Liturgia», στο Lo Spirito e la Chiesa, La dimensione ecclesiale della spiritualità, Atti del III Simposio Interchristiano, Venezia, 5-8 Settembre 1994, Edtioni Qiqajon /Comunità di Bose, σελ. 123-130.

«Die Orthodoxe Kirche Griechenlands und die Okumene mit den evangelischen Kirchen», στο Die evangelische Diaspora, Jahrbuch des Gustav-Adolf-Werks, 66 /1997, σελ. 54-60.

Ο προφήτης της δικαιοσύνης. Ερμηνευτική ανάλυση προφητειών από το βιβλίο του Αμώς, Παρατηρητής/Θεσσαλονίκη 1999.

«Old Testament Canon and Text in the Greek-speaking Orthodox Church», στο Simon Crisp & Manuel Jinbachian (ed.) Text, Theology & Translation (Essays in honour of Jan de Waard), UBS/London 2004, σελ. 89-107.

«Θεολογική έρευνα σε εποχή παγκοσμιοποίησης», στο Παντελής Καλαϊτζίδης-Νίκος Ντόντος (επ.) Ορθοδοξία & Νεοτερικότητα, Ίνδικτος/Αθήνα 2007, σελ. 471-481.

Παλαιά Διαθήκη, Αποκρυπτογραφώντας την πανανθρώπινη κληρονομιά, Εκδόσεις Αρμός/Αθήνα 2008.

The Old Testament. Deciphering the Common Heritage of Mankind, Alexander Press/Montreal 2010.

Ρήμα Κυρίου κραταιόν, Αφηγηματικά κείμενα από την Παλαιά Διαθήκη, Εκδόσεις Π. Πουρνάρα/Θεσσαλονίκη 22011.

«Sacrifice as an expression of man and God’s relationship». Paper presented at the annual meeting of the International Commission for Anglican-Orthodox Theological Dialogue in the Monastery of Agios Vasilios-Theological Academy «Resurrection of Christ»/Durres-Albania (17-21.9. 2011).

«Bible translation and national identity, the Greek case», International Journal for the Study of the Christian Church, 12:2/2012, 176-186.

«The Ecumenical Character of the Bible as a Challenge for the Biblical Studies in the Universities Today», στο Vassiliki Stathokosta (ed.) “Theological Studies and Ecumene-With reference to the participation of the Orthodox Church to Inter-Christian Dialogues and their future” (Paper presented at the International Conference of the Faculty of Theology of the University of Athens in the Inter-Orthodox Centre of the Church of Greece/Holy Monastery of Penteli-Athens 12-13.4.2012) pp. 43-51 (in Greek) & 145-152 (in English), Πεδίο/Αθήνα 2013.

«The institution of priesthood in the Holy Scripture». Paper presented at the 16th Session of the Lutheran-Orthodox Joint Commission Preparatory Committee in London (5-9.5.2012).

«Everything in the Scriptures is God’s Word (2Ti 3:16), An orthodox approach of the term “Inspiration of the Bible”». Paper presented at the International Conference: The Present and Future of the Biblical Studies in the Orthodox and Roman Catholic Churches, in Facoltà Teologica dell’ Italia Centrale/Florenz (6-7.6.2013).

«Human Person as Social Being». Paper presented at the annual meeting of the International Commission for Anglican-Orthodox Theological Dialogue in Novi Sad/Serbia (5-10.9.2013).

 
Δείτε το αναλυτικό βιογραφικό του νέου Κοσμήτορα στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Άρχισε και συνεχίζεται με επιτυχία το θερινό σχολείο που διοργανώνει για πρώτη φορά το Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ

Άρχισε πριν από δύο εβδομάδες και ολοκληρώνεται την προσεχή Παρασκευή το Summer School Course “Learning about Orthodox Theology-Past and Present”, το οποίο διοργανώνει το Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ για πρώτη φορά (δείτε το περιεχόμενο των μαθημάτων σε παλαιότερη ανάρτηση). Το αγγλόφωνο πρόγραμμα θερινών μαθημάτων του Τμήματος, το οποίο διεξάγεται κατά το χρονικό διάστημα 23 Ιουνίου-12 Ιουλίου του 2014 είναι πιλοτικό και οι συμμετέχοντες σε αυτό ελπίζουν να καταγραφεί ως πρωτοποριακό για τη Θεολογική Σχολή. Η επιστημονική επιτροπή του θερινού σχολείου απαρτίζεται από την Καθηγήτρια Δήμητρα Κούκουρα, τον Αναπληρωτή Καθηγητή Χρήστο Αραμπατζή και τον Λέκτορα Μόσχο Γκουτζιούδη. Σε αυτό συμμετέχουν 14 διδάσκοντες καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας και 8 φοιτητές από τη Ρώμη, την Εσθονία, τη Γερμανία, την Κίνα και αλλού, με έντονα ενδιαφέροντα. Τα μαθήματα γίνονται στο Εργαστήρι της Παιδαγωγικής (από 23/6 μέχρι 3/7 τις απογευματινές ώρες και στη συνέχεια μέχρι το τέλος τις πρωινές). Οι φοιτητές εκτός από τα μαθήματα έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν εκπαιδευτικές εκδρομές με ξενάγηση εντός και εκτός Θεσσαλονίκης σε χώρους με ιδιαίτερο πολιτιστικό ενδιαφέρον.
 

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ: Ολοκλήρωση εργασιών Συνεδρίου Ψαλτικής

Ολοκληρώθηκαν το βράδυ της Πέμπτης 3ης Ιουλίου οι εργασίες του 1ου Διεθνούς Διεπιστημονικού Μουσικολογικού Συνεδρίου με τίτλο «Η Ψαλτική Τέχνη ως αυτόνομη επιστήμη», που διοργανώθηκε από τον Τομέα Ψαλτικής Τέχνης και Μουσικολογίας της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Κλείνοντας τις εργασίες του Συνεδρίου, ο διευθυντής του Τομέα Κωνσταντίνος Χ. Καραγκούνης παρουσίασε τις βασικές κατευθύνσεις που αναπτύχθηκαν σε αυτό. Πέρα από τις προσεγγίσεις που αφορούσαν στη διαθεματικότητα και την αυτοδυναμία της μελέτης της Ψαλτικής (Κωνσταντίνος Χ. Καραγκούνης, Αγαμέμνων Τέντες, Βασιλική Γούση, Ιορδάνης Μπάνεβ), εντοπίστηκαν οι μουσικολογικές αναλυτικές προσεγγίσεις πάνω στη διαστηματική θεωρία και τη θεωρία της οκτωηχίας (Γιώργος Κωνσταντίνου, Αντριάν Σιρμπού) τη σημειογραφία (Γρηγόρης Στάθης, Χάρης Συμεωνίδης) και τη ρυθμολογία (Παναγιώτης Παναγιωτίδης, Δημήτρης Λέκκας) αλλά και οι ιστορικές μουσικολογικές προσεγγίσεις (Σβετλάνα Κουγιουμτζίεβα, Μαρία Αλεξάντρου, Χαρίλαος Καραγκούνης, Γιώργος Χατζηθεοδώρου). Συζητήθηκαν θέματα συγκριτικής μουσικολογίας (Μανταλίνα Χοτοράν, Μπασίρ Οστά, Αχιλλέας Τίγκας). Καταγράφηκαν οι θεολογικές προσεγγίσεις (Διονύσης Μπιλάλης Ανατολικιώτης, Μανώλης Γιαννόπουλος, π. Αλεξάντρελ Μπαρνέα, Κωνσταντίνος Βαγενάς, Ομάδα Μουσικής Παλαιογραφίας του Α.Π.Θ. υπό τη διεύθυνση της Μαρίας Αλεξάντρου), οι προσεγγίσεις της ψυχολογίας στην ψαλτική (Σπυριδούλα Κωσταρά, Αριάδνη Τσαλούχου) αλλά και οι προσεγγίσεις της νευρολογίας και της νευροφυσιολογίας (Σταύρος Μπαλογιάννης, Δημοσθένης Σπανουδάκης). Παρουσιάστηκε μια σειρά ερμηνευτικών θεμάτων (π. Νεκτάριος Πάρης, Ανδρέας Πετράκης, Κωνσταντίνος Σαΐτης) όπως και μια σειρά προσεγγίσεων από την πλευρά της εθνομουσικολογίας και της κοινωνικής ανθρωπολογίας (Γιάννης Πλεμμένος, Ντουσάνκα Γιελενκόβιτς Βίντοβιτς, Γκόρντανα Μπλαγκόγιεβιτς, Μαρίνα Μάρκοβιτς και Μπλάνκα Μπογκούνοβιτς, Αλεξάντρα Μπούντου), ενώ ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογικών μέσων για την ψαλτική και τις μεταβολές που αυτά συνεπάγονται (Μιλτιάδης Παππάς, Κωνσταντίνος Σιάχος, Κωστής Δρυγιανάκης). Συζητήθηκαν εκτενώς θέματα διδακτικής της ψαλτικής (Θωμάς Αποστολόπουλος, Μιχάλης Στρουμπάκης, Ανδρέας Γιακουμάκης, Αντώνης Μποτονάκης, Αντώνης Κωνσταντινίδης και Θανάσης Στογιαννίδης), θέματα ιεραποστολής (π. Γρηγόριος Έντουαρντς), θέματα φωνολογίας και φωνοϊατρικής (Δημοσθένης Φιστουρής, Γιάννης Σαμψάκης) αλλά και θέματα ηχητικού σχεδιασμού και ηχητικής επεξεργασίας (Σπύρος Σκόρτσης και η ομάδα του καθηγητή Γιώργου Κουρουπέτρογλου), ενώ μια προσέγγιση της ακουστικής οικολογίας στην ψαλτική παρουσίασε η Ιρίνα Τσουντίνοβα. Θέματα ιστορικών προσεγγίσεων στην ψαλτική μέσα από άλλες πηγές παρουσίασαν η Ιβάνα Πέρκοβιτς και ο π. Μάριους Τεπελέα, ενώ θέματα διατήρησης και συντήρησης του αρχειακού υλικού παρουσίασε ο Χρήστος Καρύδης. Κλείνοντας, ο Κωνσταντίνος Καραγκούνης τόνισε ότι στόχος του Τομέα είναι να γίνει το Συνέδριο αυτό ετήσιο, με μια ανάλογα ανοιχτή θεματική.

Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού και με την ευγενική υποστήριξη του Δήμου Βόλου. Παρευρέθηκαν σε αυτό 56 επιστήμονες από 8 χώρες, ενώ 3 ομιλίες πραγματοποιήθηκαν με ζωντανή σύνδεση μέσω διαδικτύου.
Ο Τομέας Ψαλτικής ευχαριστεί όλους όσους εργάστηκαν για την πραγματοποίηση του Συνεδρίου, η συντριπτική πλειοψηφία των ο-ποίων εργάστηκε εθελοντικά και αμισθί.
 
    Για να δείτε τα βίντεο από τις συνεδρίες ολόκληρου του Συνεδρίου, επισκεφτείτε το κανάλι της Ι.Μητροπόλεως στο youtube, πατώντας εδώ
 

Ορθοδοξία & ανθρώπινα δικαιώματα: η έννοια της Ορθοδοξίας (Α’)

του Παναγιώτη Πολυχρονόπουλου
 
Η ορθοδοξία αποτελεί την αποκεκαλυμμένη αλήθεια του Θεού, δια του Ιησού Χριστού, όπως αυτή βιώνεται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ξεκινώντας από την άμεση πρόσληψη, που αποκτά όποιος έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την Ορθοδοξία μπορούμε να διατυπώσουμε μια σειρά από περιγραφικούς ορισμούς.
 
 
Η Ορθοδοξία είναι λατρεία, είναι λειτουργία, στα κείμενα της οποίας, αλλά και στα δρώμενα, «αδιαλείπτως τελεσιουργείται το θείο δράμα»[1]. Τα λειτουργικά κείμενα και οι εικόνες αποτελούν τα «απαράμιλλα μνημεία της τέχνης»[2] επί των οποίων έχει αποτυπωθεί και εξακολουθεί να αποτυπώνεται ο πλούτος της βιβλικής και εκκλησιαστικής εμπειρίας του γεγονότος της σωτηρίας.
Ορθοδοξία είναι τα δόγματα της εκκλησίας, τα οποία, εκτός από τις αποφάσεις των οικουμενικών συνόδων, αποτυπώνονται με ακρίβεια στα βιβλικά και λειτουργικά κείμενα, στα έργα (ομιλίες, επιστολές κλπ) των Πατέρων, σε θεολογικά υπομνήματα και ερμηνευτικά έργα.[3]
Ορθοδοξία είναι η αρχιτεκτονική και η ναοδομία, η ζωγραφική, τα ανάγλυφα, τα ψηφιδωτά, η μικροτεχνία και όλες οι μορφές της τέχνης που χρησιμοποιήθηκαν για να εκφράσουν τον άρρηκτο και δυναμικό δεσμό «ουράνιας και επίγειας πραγματικότητας, νοητής και αισθητής διάστασης» [4] που πραγματώνεται μέσα στην Εκκλησία.
Ορθοδοξία είναι ακόμη τα ήθη και τα έθιμα της παράδοσης, αλλά και των τοπικών παραδόσεων, τα συναξάρια και πλήθος άλλα πολιτιστικά στοιχεία.
Ορθοδοξία είναι η δημιουργική διαλεκτική της Εκκλησίας με κάθε ανθρώπινο πολιτισμό, του παρελθόντος του παρόντος ή του μέλλοντος, μέσα στον οποίο σαρκώνεται κάθε φορά ο Θεός της Ορθόδοξης Παράδοσης.[5]
Η δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί την αποκρυσταλλωμένη διατύπωση της πίστεως και του βιώματος της Εκκλησίας για το Θεό,[6] μας εισάγει στην Ορθόδοξη θεογνωσία:
Ο Θεός, απρόσιτος ως προς την ουσία Του, φανερώνεται στον άνθρωπο μέσω του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, το οποίο «οικονομεί» τη σωτηρία του ανθρώπου. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός θέτοντας τα «όρια» της θεογνωσίας λέγει: «Ἀπερίγραπτον μὲν οὖν μόνον ἐστὶ τὸ θεῖον ἄναρχον ὂν καὶ ἀτελεύτητον καὶ πάντα περιέχον καὶ μηδεμιᾷ καταλήψει περιεχόμενον· μόνον γάρ ἐστιν ἀκατάληπτον καὶ ἀόριστον, ὑπ᾿ οὐδενὸς γινωσκόμενον, αὐτὸ δὲ μόνον ἑαυτοῦ θεωρητικόν.» (Ι. Δαμασκηνός)[7]
Η ορθόδοξη θεολογία αποδέχεται την αποκάλυψη του Θεού μέσω του μυστηρίου της Θείας Οικονομίας. Η Θεία Οικονομία αποκαλύπτεται μέσα από την εκ του μη όντος Δημιουργία του κόσμου, στην κατ’ εικόνα και ομοίωση δημιουργία του ανθρώπου και το μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως. Οι τρεις αυτοί σταθμοί της Θείας Οικονομίας αποτελούν και τις αφετηρίες της ορθόδοξης ανθρωπολογίας. Σημαντικές επίσης έννοιες, που συνεξετάζονται με τη ορθόδοξη ανθρωπολογία αποτελούν η πτώση, η αμαρτία και οι αλλαγές στο ανθρώπινο γένος, τις οποίες επέφεραν. Η ορθόδοξη ανθρωπολογία έχει έντονο δογματικό και θεολογικό περιεχόμενο. Συνδέεται στενά με τα τρία βασικά δόγματα της Εκκλησίας: Το Τριαδικό, το Χριστολογικό και το περί Αγίου Πνεύματος. Επίσης έχει εξ αρχής σωτηριολογικό περιεχόμενο. Δομείται με σκοπό την σωτηρία του ανθρώπου, δηλαδή την εσχατολογική του ακεραιότητα και τελειότητα, η οποία συμπίπτει με τη Θέωση, το καθ’ Ομοίωσιν και τον Αγιασμό.
Η έννοια της δημιουργίας του ανθρώπου «κατ’ εικόνα Θεού» (Γεν. 5:1) στην ορθόδοξη (ανατολική) θεολογία διαφέρει σημαντικά από την αντίστοιχη δυτική προσέγγιση. Σύμφωνα με τον αρχιεπίσκοπο Τιράνων Αναστάσιο, η δυτική θεολογική σκέψη τονίζει περισσότερο «τον νου, τη νόηση και τη θέληση» ως χαρακτηριστικά της θείας εικόνας. Διαμετρικά αντίθετα κινούμενη η ανατολική θεολογική παράδοση βλέπει στη θεία εικόνα την ελευθερία και την αγάπη, τα στοιχεία, που συνέχουν την Τριαδική κοινωνία των προσώπων. [8] «Η αγάπη και η ελευθερία συνιστούν τις δύο όψεις του ίδιου θεϊκού δώρου, που το περιεχόμενό τους βρίσκεται στην ‘κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού’ δημιουργία του».[9] Ο Θεός που είναι Αγάπη και Ελευθερία χαρίζει στον άνθρωπο την ύπαρξη ως αγάπη και ελευθερία. Εξαρτάται από τον άνθρωπο αν θα αποδεχτεί τη δωρεά του Θεού και να φτάσει στον τελικό προορισμό του που είναι «να υψωθεί από το επίπεδο του κτίσματος στο χώρο της ζωής του Θεού».[10]
Σκοπός του «κατ’ εικόνα» είναι το «καθ’ ομοίωσιν» Αυτού (Ιακ. 3:9), η δυνατότητα της «θέωσης» του ανθρώπου. Η αστοχία της «πτώσης» οδήγησε τον άνθρωπο μακριά από τον σκοπό του. Ο άνθρωπος με το προπατορικό αμάρτημα το οποίο προκάλεσε τη διάσπαση του νου και της καρδιάς (του κέντρου της ανθρώπινης ύπαρξης), απώλεσε τη δυνατότητα γνώσης του Θεού. Για την ανάκτηση της ικανότητας της γνώσης του Θεού απαιτείται η επανένωση του διασπασμένου ανθρώπου η οποία επιτυγχάνεται με τη μετάνοια και την κάθαρση από τα πάθη του[11]. Παρά ταύτα ο άνθρωπος και με την πτώση του αποδεικνύει την ελευθερία με την οποία έχει προικισθεί από το Θεό της Αγάπης.

[1] Νίκου Α. Ματσούκα, Δογματική και Συμβολική Θεολογία Γ, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2005, σ.25
[2] Ό.π.
[3] Ό.π., σ.26
[4] Ό.π., σ.31
[5] Σταύρου Γιαγκάζογλου, «Ο διάλογος θεολογίας και πολιτισμού βασική συνιστώσα της σύγχρονης θρησκευτικής αγωγής και παιδείας», http://www.pi-schools.gr/lessons/religious/analekta/dialogos_theologias_politismou.doc (ανάκτηση 4/4/2013)
[6] Η δογματική της Εκκλησίας δεν είναι δυνατό να περικλείει τη γνώση για τον απερινόητο Θεό.
[7] Ιωάννου Δαμασκηνού, «Έκθεσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως», http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/iwannhs_damaskhnos_ekdosis_akribhs.htm (ανάκτηση 3/3/2013)
[8] Αναστάσιος, ό.π., σ.79
[9] Κώστας Γρηγοριάδης, «Ο υπαρξιακός χαρακτήρας της αλλοτριώσεως του ανθρώπου στον άγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο». Σύναξη 59 (1996), σ.36
[10] Ό.π., σ.35
[11] Νικόλαος Γ. Κόιος, Θεολογία και εμπειρία κατά τον Γέροντα Σωφρόνιο (1896-1993), εκδ. Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, 2007, σ.48
 
Πηγή: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Σάββατο 5 Ιουλίου 2014

Ευαγγέλιο της Κυριακής 6 Ιουλίου 2014 (Κυριακή Δ´ Ματθαίου)

Τ
ο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα(Μτθ. η´ 5-13)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσελθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ᾿Εγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ,
καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. Καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ᾿Ακούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ῞Υπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. Καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

Απόδοση:
Εκεῖνο τὸν καιρό, μόλις μπῆκε ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν Καπερναούμ, τὸν πλησίασε ἕνας ἑκατόνταρχος καὶ τὸν παρακαλοῦσε μ᾿ αὐτὰ τὰ λόγια· «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι, παράλυτος, καὶ ὑποφέρει φοβερά». ῾Ο ᾿Ιησοῦς τοῦ λέει· «᾿Εγὼ θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω». ῾Ο ἑκατόνταρχος τοῦ ἀποκρίθηκε· «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου· πὲς ὅμως μόνον ἕνα λόγο, καὶ θὰ γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου. Εἶμαι κι ἐγὼ ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία, καὶ ἔχω στρατιῶτες στὴ διοίκησή μου· λέω στὸν ἕνα “πήγαινε” καὶ πηγαίνει, καὶ στὸν ἄλλο “ἔλα” καὶ ἔρχεται, καὶ στὸν δοῦλο μου “κάνε αὐτὸ” καὶ τὸ κάνει». ῞Οταν τὸν ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ᾿ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς ᾿Ισραηλίτες δὲν βρῆκα. Καὶ σᾶς λέω πὼς θά ᾿ρθουν πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολὴ καὶ δύση καὶ θὰ καθίσουν μαζὶ μὲ τὸν ᾿Αβραάμ, τὸν ᾿Ισαὰκ καὶ τὸν ᾿Ιακὼβ στὸ τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας θὰ πεταχτοῦν ἔξω στὸ σκοτάδι· ἐκεῖ θὰ κλαῖνε, καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους». ῞Υστερα εἶπε στὸν ἑκατόνταρχο ὁ ᾿Ιησοῦς· «Πήγαινε, κι ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ πίστεψες». Καὶ γιατρεύτηκε ὁ δοῦλος ἐκείνη τὴν ὥρα.

ΤΟ 3ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Δίκτυο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν Ποιμαντική Διακονία στόν Χῶρο τῆς Ὑγείας
3ο Διεθνές Συνέδριο - Ρόδος, 8-12 Ὀκτωβρίου 2014
Θέμα:  «Τό Τραῦμα»
Δέν ὑπάρχει καμία ἀμφιβολία ὅτι ζοῦμε μία ἀπό τίς πιό δύσκολες καί περίπλοκες περιόδους τῆς πρόσφατης ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ἡ ἀπογοήτευση ἀπό τό παρελθόν, τό ἀδιέξοδο πού παρουσιάζεται στό σήμερα, ἡ ἀμφιβολία καί ὁ φόβος γιά τό μέλλον –μέχρι τό σημεῖο τῆς ἀπόγνωσης γιά ἀρκετούς– ἔχουν κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἀμφισβητήσει τήν ἴδια του τήν ὑπόσταση. Δυστυχῶς, ἀντί νά βρεῖ μιά λύση γιά τίς καταστάσεις πού ἔφεραν τήν κοινωνία καί τόν ἴδιο σέ αὐτό τό ἀδιέξοδο, ἐκφράζει τόν βαθύ του ὑπαρξιακό πόνο μέσα ἀπό τόν θυμό καί τήν ἀγανάκτηση. Ἔτσι, ἄν καί εἶναι βαθιά πληγωμένος, δέν μπορεῖ νά κλείσει τά τραύματα καί τά πολλαπλασιάζει. 
Πρόσφατα, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος τόνισε ὅτι ὅλοι μας ἔχουμε κληθεῖ νά διακονήσουμε τό «μέγα τραῦμα» καί τό «μέγα θαῦμα», τόν ἄνθρωπο. Ἔτσι, στή δύσκολη ἐποχή πού ζοῦμε, χρειάζεται νά κατανοήσουμε τούς λόγους καί τούς τρόπους πού ὁ συνάνθρωπός μας ἔχει πληγωθεῖ, φτάνοντας σέ ἀπόγνωση. Εἶναι σημαντικό νά ἐμβαθύνουμε σέ αὐτό, γιατί μόνο ἔτσι μποροῦμε νά τόν προσεγγίσουμε, νά τόν κατανοήσουμε καί νά τόν διακονήσουμε, ὥστε νά συμβάλουμε, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, στήν ἐπούλωση τῶν τραυμάτων του.
Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μέ τήν εὐλογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἀποφάσισε νά πραγματοποιηθεῖ τό 3ο Διεθνές Συνέδριο τοῦ Δικτύου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν Ποιμαντική Διακονία στόν Χῶρο τῆς Ὑγείας μέ θέμα «Τό Τραῦμα». Οἱ προσκεκλημένοι θά κληθοῦν νά ἐξετάσουν τή θεολογική καί ἰατρο-επιστημονική ἔννοια τοῦ ὅρου «τραῦμα», πῶς οἱ ἄνθρωποι τραυματίζονται στά διάφορα στάδια τῆς ζωῆς τους, ἰδιαίτερα ἀπό σωματικές ἀρρώστιες, ἀπό κακοποίηση, ἀπό φυσικές καταστροφές καί ἐθνικές συμφορές, ἀλλά καί πῶς μποροῦν νά ἀντιμετωπίσουν αὐτά τά τραύματα μέ τόν πιό κατάλληλο τρόπο.
Τό Τρίτο αὐτό Συνέδριο θά διεξαχθεῖ μεταξύ 8ης-12ης Ὀκτωβρίου 2014 στή Ρόδο. Προσκεκλημένοι θά εἶναι ἐκπρόσωποι τῶν Μητροπόλεων πού ἀνήκουν πνευματικά καί διοικητικά στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἁπανταχοῦ τῆς Γῆς, τῶν ἄλλων Πατριαρχείων, τῶν ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῶν Ὀρθοδόξων Θεολογικῶν Σχολῶν καί Ἐκκλησιαστικῶν Ἀκαδημιῶν τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἰατροί καί νοσηλευτές, καθώς καί ἄλλοι σχετιζόμενοι μέ τή διακονία καί τή φροντίδα τοῦ ἀσθενοῦς στόν εὐαίσθητο τομέα τῆς Ὑγείας.

Πηγή: http://www.patriarchate.org/pastoralhealthcare/conferences/2014/2014description?lang=el

Κάλλιστος Γουέαρ: Ο κορυφαίος θεολόγος της Ορθοδοξίας ομιλεί στον «Ε.Κ.»

από τον Εθνικό Κήρυκα, του Θεόδωρου Καλμούκου

ΒΟΣΤΩΝΗ. Ο Μητροπολίτης Κάλλιστος Γουέαρ από την Οξφόρδη της Μεγάλης Βρετανίας είναι από τους πλέον κορυφαίους Ορθόδοξους συγγραφείς και θεολόγους της εποχής μας. Γνώρισε την Ορθοδοξία στην ηλικία των 17 ετών στο Λονδίνο όταν εντελώς τυχαία μπήκε σε μία Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία έτυχε να τελεί ιερή αγρυπνία και αμέσως κάτι σκίρτησε μέσα στην καρδιά του και είπε καθ’ εαυτόν «αυτό είναι το σπίτι μου, εδώ ανήκω», όπως είπε χαρακτηριστικά σε πρόσφατη συνέντευξή του στον «Εθνικό Κήρυκα» στη Βοστώνη όπου μίλησε σε συνέδριο.Η λατρεία, η μυστική παράδοση και ιδιαίτερα η προσευχή τον προσέλκυσαν. Επί έξι χρόνια αναζήτησε, έμαθε, διάβασε, πληροφορήθηκε και μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία, κι από τότε είναι η πλέον γνώριμη και έγκυρη φωνή της Ορθοδοξίας στη Δύση.Οταν τον ρωτήσαμε «ποιες κατά τη γνώμη σας είναι μερικές από τις πιο σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία;», είπε ότι «είμαστε διαιρεμένοι σε τόσες πολλές διαφορετικές δικαιοδοσίες, έχουμε τόσους πολλούς Ορθόδοξους Επισκόπους στην ίδια πόλη και εάν μπορούσαμε να είμαστε πιο στενά συνδεδεμένοι θα είχαμε μεγαλύτερη επιρροή».Στην επισήμανση ότι «ομιλείτε για το θέμα της Διασποράς και ποιος κατά τη γνώμη σας θα ήταν ένας πρακτικός τρόπος επίλυσής του;», είπε, χαμογελώντας, πως, «εάν είχα μία και ξεκάθαρη απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση τότε θα μπορούσατε να με κάνετε αμέσως Πατριάρχη της Δύσης» και συμπλήρωσε «δεν νομίζω πως αυτή τη στιγμή υπάρχει μία ολοκληρωμένη λύση. Αλλά το πρώτο βήμα έχει γίνει με τις Συνελεύσεις των επισκόπων, οι οποίες πρέπει να αναπτυχθούν, να τους δοθεί μεγαλύτερη εξουσία κι αυτό νομίζω ότι είναι το καλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή».Στην επισήμανση ότι οι Επισκοπικές Συνελεύσεις δεν είναι Σύνοδοι και αν θα πρέπει να γίνεται η διάκριση, είπε «ναι, επί του παρόντος έχομε αυτές τις διορθόδοξες Συνελεύσεις αλλά με την κανονική έννοια του όρου δεν είναι Σύνοδοι, αλλά πρέπει να εργασθούμε προς την κατεύθυνση αυτή».Αναφορικά με τη διακονία των γυναικών στην Εκκλησία, όταν τον ρωτήσαμε αν νομίζει ότι είναι πρακτικό να επιστρέψουμε στην αρχαία παράδοση της Εκκλησίας που υπήρχαν οι Διακόνισσες, ο Μητροπολίτης Κάλλιστος είπε «σίγουρα θα καλωσόριζα την αναβίωση του βαθμού των Διακονισσών ο οποίος επίσημα δεν καταργήθηκε ποτέ.Η βασική τους λειτουργία στην πρώτη Εκκλησία ήταν να βοηθούν στο βάπτισμα των ενηλίκων προσήλυτων γυναικών κι όταν εξασθένησε το βάπτισμα των ενηλίκων οι Διακόνισσες βαθμηδόν εξαφανίσθηκαν. Αλλά εάν αναβιώσουμε τον Βαθμό των Διακονισσών σήμερα θα μπορούσαμε να τις δώσουμε καινούργιες και διαφορετικές υπηρεσίες. Μπορούν να βοηθούν στο διδακτικό έργο της Εκκλησίας ή να ομιλούν και να κηρύττουν στις εκκλησίες».Στην ερώτηση «μπορούμε να μιλούμε για χειροτονία των Διακονισσών αφού η ‘χειροτονία’ τους γινόταν μέσα στο Ιερό Βήμα κατά την ώρα τέλεσης της Θείας Ευχαριστίας;», ο Μητροπολίτης και καθηγητής της Οξφόρδης Κάλλιστος Γουέαρ, είπε πως «νομίζω ότι θα πρέπει να ξαναμελετήσουμε το όλο θέμα των Διακονισσών διότι δεν θεωρούντο το ίδιο αναγκαστικά παντού στην πρώτη Εκκλησία». Τόνισε, πως «ναι, σε μερικά μέρη στη Χριστιανική Ανατολή λάμβαναν χειροτονία η οποία ήταν πολύ όμοια με εκείνη του Διακόνου οπότε αυτό θα σήμαινε ότι θα μπορούσαμε σίγουρα να τις θεωρούσαμε ως χειροτονημένα πρόσωπα. Από την άλλη μεριά, στη Δύση δεν νομίζω ότι θεωρούντο το ίδιο, δηλαδή δεν θεωρούντο χειροτονημένα πρόσωπα» και συμπλήρωσε πως «αυτό που χρειάζεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα είναι μία λεπτομερής συζήτηση της σημασίας της διακονίας των Διακονισσών και το πώς θα καταλάβουμε αυτόν τον ρόλο δεν είναι η ερώτηση της αναβίωσης του βαθμού των Διακονισσών, αλλά τι είναι αυτό που αναβιώνουμε».Ο Μητροπολίτης Κάλλιστος είπε επίσης πως «πρέπει να ανανεώσουμε τον βαθμό του Διακόνου για τους άντρες γιατί για τους περισσότερους άντρες που χειροτονούνται Διάκονοι είναι απλώς ένα σκαλί για την Ιεροσύνη. Νομίζω λοιπόν ότι θα πρέπει να δούμε λεπτομερώς τον ρόλο του Διακονικού για αμφοτέρους τους άντρες και τις γυναίκες στην Εκκλησία σήμερα».Στην ερώτηση «τι απέγινε τελικά η Οικουμενική Κίνηση, μήπως πέθανε;», είπε, πως «δεν νομίζω ότι πέθανε, αλλά κουράστηκε. Από την άλλη μεριά, ο Χριστός στο τελευταίο Δείπνο προσευχήθηκε για την ενότητα των Αποστόλων Του και είναι αναμφίβολα η προσευχή του Χριστού πως πρέπει να είμαστε όλοι ένα. Κι έτσι όταν επιδιδόμαστε σε συνομιλίες για την ενότητα, ενεργούμε υπακούοντες στον Χριστό κι αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουμε κανέναν συμβιβασμό. Πρέπει να παραμείνουμε πιστοί στην πληρότητα της Ορθόδοξης Πίστης, αλλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε αυτή την πίστη με τους άλλους. Οχι μόνο να τους πούμε τι πιστεύουμε, αλλά να τους ακούσουμε κιόλας και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι είναι τα προβλήματά τους και τι οι ελπίδες τους».Οταν τον ρωτήσαμε «τι σας προσέλκυσε στην Ορθοδοξία;», είπε, πως «το πρώτο πράγμα ήταν η Ορθόδοξη λατρεία. Η πρώτη μου επαφή με την Ορθοδοξία έγινε όταν ήμουν 17 ετών μέσα σ’ έναν ρωσικό ναό στο Λονδίνο όπου έτυχε να έχουν αγρυπνία. Αμέσως αισθάνθηκα ότι κάτι μου μίλησε στην καρδιά μου, πως τούτο είναι το σπίτι μου. Περίμενα έξι χρόνια προτού γίνω Ορθόδοξος. Εκείνη την εποχή οι Ορθόδοξοι στην Αγγλία ήταν οι παλαιοί μετανάστες από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Ρωσία και οι Ορθόδοξοι κληρικοί συνήθως έλεγαν πως δεν είμαστε Εκκλησία για τους Αγγλους, είμαστε για να φροντίζουμε τους Ελληνες και τους Ρώσους, αλλά βαθμηδόν με αποδέχθηκαν». Είπε ακόμα, πως «ήταν αυτό το αίσθημα που με κυρίευσε τη στιγμή εκείνη της ιερής αγρυπνίας και αργότερα το διακήρυξα πως η λατρεία της Εκκλησίας είναι ο ουρανός στη γη».Οταν τον ρωτήσαμε «τι σημαίνει ο Ελληνισμός για σας;», είπε, «κατ’ αρχήν η παράδοση του προχριστιανικού Ελληνισμού που είναι η παράδοση των Ελλήνων φιλοσόφων. Αγαπώ ιδιαίτερα τον Πλάτωνα και την ελληνική ποίηση. Αλλά αυτή η παράδοση κατόπιν υιοθετήθηκε από τους Ελληνες Πατέρες οι οποίοι βάφτισαν τον Ελληνισμό και τον έκαναν βαθιά Χριστιανικό και έτσι εκτιμώ τον Χριστιανικό Ελληνισμό. Σπούδασα τον ειδωλολατρικό Ελληνισμό στο πανεπιστήμιο όταν έκανα Κλασσικές Σπουδές, αλλά κατόπιν όταν πήγα στη Θεολογία είδα ότι μέσα στον Χριστιανισμό έχομε την εκπλήρωση και το αποκορύφωμα του Ελληνισμού».Στην ερώτηση τι είναι θάνατος, είπε, «με την θεατή έννοια είναι ο χωρισμός σώματος και ψυχής κι αυτό είναι κάτι αντίθετο με την πρόθεση του Θεού. Είναι το αποτέλεσμα της πτώσης, γι’ αυτό ως Χριστιανοί προσβλέπουμε πέρα από τον θάνατο στην ανάσταση των νεκρών εν τη εσχάτη ημέρα. Ετσι ο θάνατος δεν πρέπει να θεωρείται ως ένα τέλος, αλλά ως μία αρχή» και συμπλήρωσε πως «ο θάνατος είναι η αρχή μία πλουσιότερης και πληρέστερης ζωής με τον Χριστό».Οταν τον ρωτήσαμε «φοβάστε τον θάνατο;», απάντησε: «φυσικά και φοβάμαι τον θάνατο είναι ανθρώπινο να φοβάσαι τον θάνατο και καταλαβαίνομε τόσο λίγα γύρω από αυτόν. Φοβόμαστε το άγνωστο και φοβάμαι τον θάνατο διότι γνωρίζω ότι είμαι αμαρτωλός άνθρωπος και δεν είμαι έτοιμος να εισέλθω στην παρουσία του Χριστού. Αλλά συνάμα προσδοκώ τον θάνατο με ελπίδα. Πιστεύω ότι η συνάφειά μας με τον Χριστό έπειτα από αυτή τη ζωή θα συνεχιστεί με πλουσιότερη και πληρέστερη μορφή».Στην ερώτηση τι είναι κόλαση και τι ο παράδεισος, είπε πως «όταν ομιλούμε για τιμωρία εν τη εσχάτη ημέρα δεν είναι ο Θεός που τιμωρεί. Εχουμε δημιουργηθεί κατ’ εικόνα Θεού. Βρίσκομε τη χαρά και την ανθρώπινη πληρότητά μας αγαπώντας τον Θεό και αγαπώντας τους συνανθρώπους μας. Αλλά ο Θεός δεν μας βιάζει. Οταν μιλούμε για κόλαση αυτό σημαίνει άρνηση του Θεού, δεν μας βάζει ο Θεός στην κόλαση αλλά εμείς βάζουμε τους εαυτούς μας αρνούμενοι να αγαπούμε τον Θεό. Παράδεισος είναι να αγαπούμε τον Θεό»