"Χριστός Ανέστη" στον Αξό της Καππαδοκίας ύστερα από 90 χρόνια

Καππαδοκία, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα,

ΠΗΓΗ : Ιστότοπος http://megali-ekklisia.blogspot.gr/

Στην Αγιοτόκο Καππαδοκία βρίσκεται από το Σάββατο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος πραγματοποιώντας την καθιερωμένη ετήσια προσκυνηματική επίσκεψη του στην ποτισμένη με το αίμα των Αγίων και των μαρτύρων της Ορθοδοξίας και του Γένους μας μικρασιατική γη. Το Σάββατο το απόγευμα χοροστάτησε στην Ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό της Αγίας Μακρίνας Αξού που μαρτυρεί το παρελθόν του τόπου, το βυζαντινό αλλά και εκείνο που ακολούθησε, της συνύπαρξης ανθρώπων διαφορετικής πίστης σε έναν τόπο που ο χριστιανισμός δημιούργησε πολιτισμό και μέσα στα χώματά του "φιλοξενεί" αμέτρητους κεκοιμημένους αδελφούς. Στον Ιερό Ναό της Αγίας Μακρίνας ακούστηκε και πάλι, ύστερα από 90 χρόνια σιωπής, το "Χριστός Ανέστη".

"Ευρισκόμεθα εις την Αξόν της Καππαδοκίας, εις τον χώρον τούτον της καθ  ἡμᾶς Ανατολής, όπου αι έννοιαι και τα βιώματα  Ορθόδοξος  πίστις,  θρύλος,  παράδοσις,  γνώσις,  δέησις, διδασκαλία, εξομολόγησις, επιστήμη, δημιουργία,  και περιληπτικώς ζωη μαρτυρούν και αποκαλύπτουν", σημείωσε στην ομιλία του, μετά τον εσπερινό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

 

 

"Ο Ιερός αυτός Ναός της Αγίας Μακρίνης, με τις σκοτεινιασμένες από τον χρόνον και την εγκατάλειψιν αγιογραφίες Αγίων και Μαρτύρων της πίστεώς μας, στέκεται όρθιος και μαρτυρεί. Έργον κάποιου ανώνυμου ασφαλώς αγιογράφου αι τοιχογραφίαι εδώ και εις ολόκληρον την Καππαδοκίαν, αποτελούν μίαν "ζωγραφιάν", βγαλμένην μέσα από το σεντούκι του χρόνου", τόνισε και σε άλλο σημείο της ομιλίας του επεσήμανε: "Μία "ζωγραφιά", λοιπόν, η Αξός της καθ  ἡμας Ανατολής. Μία χώρα ρωμηοσύνης και ονείρου. Μία περιοχή δημιουργίας. Ένας τόπος άγιος ο οποίος μας καλεί "να λύσωμεν τον ιμάντα των υποδημάτων μας" και να προσέλθωμεν απλώς, δια να ιδούμε, ευρισκόμενοι επί την ηλίου δύσιν, "φως ιλαρόν, αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου μάκαρος". Και  είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησίς μας να ψάλλωμεν όλοι μαζί απόψε το "Χριστός Ανέστη" και να αναπέμπωμεν σιωπηλήν προσευχήν και μοναδικήν ακολουθίαν, μετά 90 ολόκληρα χρόνια, εις τον ερειπωμένον αυτόν Ιερόν Ναόν της Αγίας Μακρίνης, ο οποίος όμως ίσταται όρθιος και περίβλεπτος εις "μαρτύριον ζωής". Αλλά μήπως εσταμάτησε ποτέ η νοερά δοξολογία των αψύχων και των εμψύχων, των βράχων και της κτίσεως όλης, των πατέρων και αδελφών μας οι οποίοι έζησαν εις τα λαξευτά υπόγεια του πρώτου χωριού της Αξού μέχρι να μεταφερθούν εις το σημερινόν, έργον των χειρών των; Η δοξολογία συνεχίζεται... η παρουσία αέναος... το θαύμα επαναλαμβάνεται αισθητώς και αναισθήτως από τον σύγχρονον άνθρωπον, τον εντόπιον, και κυρίως από τον προσκυνητήν. Είναι όμως θαύμα και η απλή ακόμη προσευχητική παρουσία εις χώρους ημετέρους".

Απευθυνόμενος στους καταγόμενους από την Καππαδοκία προσκυνητές από την Ελλάδα και αλλού και συνοδεύουν στο Πατριαρχικό προσκύνημα ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπενθύμισε το χρέος όλων.  "Χρέος και ευθύνη όλων μας είναι να ενισχύσωμεν την προσπάθειαν αυτήν, την αναζωογόνησιν δηλαδή της πνευματικής παραδόσεως της Καππαδοκίας και την εμπειρίαν του χριστιανικού τούτου πολιτισμού, του μεγαλουργήσαντος επί δύο και πλέον χιλιετίας".

 

 

 
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνοδεύουν οι Μητροπολίτες Προικοννήσου Ιωσήφ, Ικονίου Θεόληπτος και Μπουένος Άιρες Ταράσιος ενώ μεταξύ των προσκυνητών είναι ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μάξιμος Χαρακόπουλος και η Γενική Γραμματέας Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, κυρία Λίνα Μενδόνη.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στον Ι.Ν.Μακρίνας

Ιερώτατοι και αγαπητοί εν Χριστώ Αναστάντι αδελφοί,

Εξοχώτατοι κύριε Υπουργέ και κύριοι Βουλευταί,

Εντιμολογιώτατοι Άρχοντες οφφικιάλιοι,

 Πατέρες, Αδελφοί και Τεκνα της  Εκκλησίας, ευλογημένοι προσκυνηταί της Αγιοτόκου ταύτης γης της Αξού της Καππαδοκίας,

Χριστός Ανέστη!

 Ευρισκόμεθα εις την Αξόν της Καππαδοκίας, εις τον χώρον τούτον της καθ  ἡμᾶς Ανατολής, όπου αι έννοιαι και τα βιώματα  Ορθόδοξος  πίστις,  θρύλος,  παράδοσις,  γνώσις,  δέησις, διδασκαλία, εξομολόγησις, επιστήμη, δημιουργία,  και περιληπτικώς ζωη μαρτυρούν και αποκαλύπτουν. 

Ο Ιερός αυτός Ναός της Αγίας Μακρίνης, με τις σκοτεινιασμένες από τον χρόνον και την εγκατάλειψιν αγιογραφίες Αγίων και Μαρτύρων της πίστεώς μας, στέκεται όρθιος και μαρτυρεί. Έργον κάποιου ανώνυμου ασφαλώς αγιογράφου αι τοιχογραφίαι εδώ και εις ολόκληρον την Καππαδοκίαν, αποτελούν μίαν "ζωγραφιάν", βγαλμένην μέσα από το σεντούκι του χρόνου. Εις την "ζωγραφιάν" αυτήν  ημείς θα εβλέπαμε με τα πήλινα πεπερασμένα μάτια μας, εάν ημπορούσαμε, τινάζοντας έστω  προς στιγμήν τον κουρνιαχτόν του αμφιβληστροειδούς μας και "πλουτίζοντάς τον" με ολίγον θεϊκόν φως, θα εβλέπαμε, λέγομεν, "τα επέκεινα" της ζωγραφιάς: το εσωτερικόν του μυστηρίου, τα φωτοστέφανα αλλά και τα αγκάθινα στεφάνια, και το ανώνυμον, όπως ανώνυμη άλλωστε είναι και η επίγειος ζωη μας, έστω και αν προσπαθούμε να την κάνουμε επώνυμον με "τρόπους" και "λόγους" και με "έργα" ανθρώπινα, βιάζοντας πολλές φορές την ελευθερίαν με την οποίαν μας επροίκισεν ο Θεός. Θα εβλέπαμε, λοιπόν, το μυστήριον, τον στέφανον και το ανώνυμον της ζωής μας. Και γνωρίζομεν έτσι εις μίαν ζωγραφιάν, εις μίαν αγιογραφίαν, του "μυστηρίου την δύναμιν", την δυναμικήν της ζωής, την δόξαν της αληθείας. "Δοξης αεί φρόντιζε της αιωνίου• η γαρ παρούσα ψεύδεται καθ  ἡμέραν" (Γρηγορίου του Θεολόγου, Έπη Θεολογικά, Ποίημα ΛΒ´ , Γνώμαι δίστιχοι, P.G. 37,924). 

Μία "ζωγραφιά", λοιπόν, η Αξός της καθ  ἡμας Ανατολής. Μία χώρα ρωμηοσύνης και ονείρου. Μία περιοχή δημιουργίας. Ένας τόπος άγιος ο οποίος μας καλεί "να λύσωμεν τον ιμάντα των υποδημάτων μας" και να προσέλθωμεν απλώς, δια να ιδούμε, ευρισκόμενοι επί την ηλίου δύσιν, "φως ιλαρόν, αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου μάκαρος". Και  είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησίς μας να ψάλλωμεν όλοι μαζί απόψε το "Χριστός Ανέστη" και να αναπέμπωμεν σιωπηλήν προσευχήν και μοναδικήν ακολουθίαν, μετά 90 ολόκληρα χρόνια, εις τον ερειπωμένον αυτόν Ιερόν Ναόν της Αγίας Μακρίνης, ο οποίος όμως ίσταται όρθιος και περίβλεπτος εις "μαρτύριον ζωής". Αλλά μήπως εσταμάτησε ποτέ η νοερά δοξολογία των αψύχων και των εμψύχων, των βράχων και της κτίσεως όλης, των πατέρων και αδελφών μας οι οποίοι έζησαν εις τα λαξευτά υπόγεια του πρώτου χωριού της Αξού μέχρι να μεταφερθούν εις το σημερινόν, έργον των χειρών των; Η δοξολογία συνεχίζεται... η παρουσία αέναος... το θαύμα επαναλαμβάνεται αισθητώς και αναισθήτως από τον σύγχρονον άνθρωπον, τον εντόπιον, και κυρίως από τον προσκυνητήν. Είναι όμως θαύμα και η απλή ακόμη προσευχητική παρουσία εις χώρους ημετέρους.

 Χαιρόμεθα, λοιπόν, μαζί σας, αδελφοί και τέκνα, που διαλογιζόμεθα εντός του Ναού τούτου των πατέρων μας και προσευχόμεθα σιωπηλώς, με καρδιές χαρούμενες, με μάτια δακρυσμένα, μαζί με τις παραστάσεις της Ζωγραφιάς, προσευχόμεθα εις Εκείνον που είναι ως αληθώς "Μεγας και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων" Του και γινόμεθα "υμνωδοί άπαυστοι της Θεότητός" Του με μια μόνον παράκλησιν να δεχθή την αίνεσιν "και ημών των πηλίνων και γηγενών και την ικεσίαν ως εύσπλαγχνος".  

Συμπροσευχόμεθα, με τούς παρόντας προσκυνητάς από όλην την Κρήτην, με απογόνους των Αξενών, οι οποίοι ζουν εκεί εις την άλλην χώραν των Αγίων και των ηρώων, οι πρόγονοι των οποίων είχον εγκατασταθή το πρώτον εις την Νεαν Αξόν Γιαννιτσών, αλλά και εις τα υπόλοιπα μέρη της Μακεδονίας, της Θράκης και της Ηπείρου. Χαιρόμεθα με τούς εκπροσώπους των Συλλόγων Μικρασιατών Κρήτης, Πολιτιστικού Φιλισίων, Πολιτιστικού Καλού Χωριού Μονοφατσίου, Φιλων Περιβάλλοντος Φαραγγιανών, Αδελφότητος Αξενών Θεσσαλονίκης, Πολιτιστικού Συλλόγου Αξού Γιαννιτσών. Και αξιολογούμεν το γεγονός ως επανασυνάντησιν και ως αέναον ιερουργίαν του μυστηρίου της ανθρωπίνης ψυχής. Του μυστηρίου του "Ίδε ο άνθρωπος!", ως αναγράφεται και εις υπέρθυρον επιγραφήν οίκου ευπατρίδου Καππαδόκου: "Άνθρωπε! ει μεν φίλος πέφυκας είσελθε χαίρων• ει δε εχθρός και επίβουλος πόρρω της πύλης ταύτης• Σημερον εμού, αύριον ετέρου και ουδέποτε ουδενός. Εν έτει 1853". Αυτό είναι το μυστήριον της επανασυναντήσεως, το να κατέχης κάτι και συγχρόνως να το θεωρής ξένον και να ομολογής με συντριβήν ότι τίποτε δεν είναι ιδικόν μας, ούτε και αυτό το σώμα, το οποίον ανήκει εις την γην, ούτε η ψυχή, η οποία ανήκει εις τον "των αοράτων Κτίστην".

 Γνωρίζομεν επίσης την χαράν την ιδικήν σας, των απογόνων των Αξιωτών δια το σημαντικόν τούτο γεγονός της επανασυναντήσεως Πατριάρχου Οικουμενικού και μελών της κληρουχίας αυτού εις τας εδώ πατρογονικάς εστίας. Τι και "αν δεν ανάβει το καντήλι και αν δεν καίει το λιβάνι", κατά τον ποιητήν; Αρκεί που συνεχίζει "το φως της Αναστάσεως να λάμπη και να φωτίζη" αόρατα και τρανταχτά, "παύον δεινών ημών επαναστάσεις, πάσης θλίψεως απαλλάττον ημάς".

 Άλλωστε, η Αξός, εκ των πλέον σημαντικών κέντρων της Νοτίου Καππαδοκίας, απετέλει, μαζί με το Μιστί, τα Φλογητά, την Μαλακοπήν και την Δηλαν, φάρον της Ορθοδόξου Πιστεως εις την ιστορικήν αυτήν περιοχήν μέχρι το έτος 1924, όταν περιστάσεις και περιπτώσεις του βίου, ανθρώπινοι αδυναμίαι και ακαταστασία ψυχής και σκότος νοός, επέβαλαν την εγκατάλειψιν των ιερών και οσίων και την μεταφύτευσιν του Δενδρου, αλλαχού, όχι όμως της Ριζης, η οποία παραμένει εδώ και προβληματίζει και τρέφει και ζωογονεί το δέντρον όπου και αν μετεφυτεύθη, έστω και αν απέκτησεν ιδικές του ρίζες,  ποτέ τόσο σταθερές σαν τις πρώτες.

 Αισθανόμεθα καθήκον ιερόν, της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και ιδικόν σας, ως γόνων ευλαβών Καππαδοκών, την διατήρησιν ζώσης της μνήμης της ηρωοτόκου και Αγιοτόκου Καππαδοκικής γης και μέσω της επαφής προς τον τόπον να συνεχίσωμεν την επικοινωνίαν με την ψυχήν των προαπελθόντων Καππαδοκών, εις τούς οποίους "πνεύμα διήλθε και ουχ υπάρχει και ουδείς ανθρώπων επιγινώσκει τον τόπον αυτού" (πρβλ. Ψαλμ. 102, 16), εκεί που αναμένει την τελικήν θείαν κρίσιν κατά τα επί γης έργα.  Και ευχόμεθα όλα τα πνεύματα των προαπελθόντων πατέρων μας να αναπαύωνται "εις την κατάπαυσιν του Κυρίου", εις το ανέσπερον φως της Αναστάσεως, που πηγάζει από τον θεοδόχον Ταφον Του. Και αν όμως δεν γνωρίζωμεν που είναι το πνεύμα, βιώνομεν ότι Χριστός Ανέστη και αληθώς μαρτυρείται εις όσα δια της Χαριτος του Θεού κατέλιπε και ενταύθα το καππαδοκικόν πνεύμα προς ευρύτερον παραδειγματισμόν.

Χρέος και ευθύνη όλων μας είναι να ενισχύσωμεν την προσπάθειαν αυτήν, την αναζωογόνησιν δηλαδή της πνευματικής παραδόσεως της Καππαδοκίας και την εμπειρίαν του χριστιανικού τούτου πολιτισμού, του μεγαλουργήσαντος επί δύο και πλέον χιλιετίας.

Ως ο τυφλός εκ γενετής, αναζητούμεν και ημείς εις τούς τόπους τούτους το φως εκείνο της ζωής, τον οποίον εφώτιζε τόσους αιώνας τούς πιστούς της Αξού να έχουν ως μοναδικόν προορισμόν εις την ζωήν των, Εκείνον, "τον κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα, σταυρωθέντα, παθόντα και ταφέντα και αναστάντα εκ νεκρών..., δι' Ου τα πάντα εγένετο", και ο Οποίος είναι ο μόνος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας, ο χορηγός του φωτός.

Είναι αληθώς μεγάλη ευλογία η λατρευτική αυτή σύναξίς μας. Διότι τελείται εις τον Ναόν μιας χαρακτηριστικής πνευματικής μορφής της Καππαδοκίας, της Οσίας Μακρίνης, η οποία εσφράγισε δια του βίου της τον γυναικείον Ορθόδοξον Μοναχισμόν και υπήρξεν υπόδειγμα αγίας γυναικός. Ήτο η προστάτρια των προγόνων σας και η ευλάβεια και καταφυγή προς την Αγίαν είχε κεντρικήν θέσιν εις την ζωήν των. Εις το όνομά της εσεμνύνοντο πολλαί εξ αυτών και μετά τον Κυριον και την Παναγίαν Μητέρα Του εκείνην επεκαλούντο εις εύκαιρον βοήθειαν. Το εκτός του Ιερού τούτου Ναού βαθύ φρέαρ του Αγιάσματός της προσέφερεν αενάως την ίασιν εις πλήθος ασθενούντων, χριστιανών και μη, ως μία άλλη αληθής κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Διατί; Απλώς, διότι "δι  ἀσκήσεως και ηθών τελειότητος εχρημάτισε νύμφη του Σωτήρος Χριστού περίδοξος" (Απολυτίκιον). Η Αγία και οι τέσσαρες αδελφοί της, ο Μεγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος Νυσσης, ο Άγιος Ναυκράτιος και ο Άγιος Πετρος Σεβαστείας, συνετέλεσαν σημαντικώς εις την ανάδειξιν της Καππαδοκίας ως θερμοκηπίου ανθήσεως της χριστιανικής πίστεως και μαρτυρίας.

Η διατήρησις, λοιπόν, ασβέστου της μνήμης της γενετείρας των μακαρίων και δια την φιλευσέβειαν διακρινομένων προγόνων σας, με την πολυποίκιλον δραστηριότητα των Συλλόγων σας απανταχού της γης, και μάλιστα εις την ευλογημένην Ελλάδα, αποτελεί και χρέος ευγνωμοσύνης προς εκείνους, αλλά και χρέος ωφελείας  προς τούς σημερινούς και τούς επερχομένους μέχρι της συντελείας του αιώνος απογόνους των. Η καλή γνώσις της ιστορικής πορείας και της Ριζης μας είναι η  ασφαλιστική δικλείς δια την καρποφορίαν του μεταφυτευθέντος Δενδρου δια της μιμήσεως αξιεπαίνων πράξεων και της αποφυγής επιμέμπτων λαθών. Συγχρόνως, η άρδευσις της πορείας του βίου με τον πλούτον της πατρογονικής παραδόσεως συντελεί καταλυτικώς εις την κοινωνικήν εξισορρόπησιν και αποτελεί την βάσιν δια την χάραξιν περαιτέρω ορθών πρωτοβουλιών και ενεργειών.

Αδελφοί και Πατέρες,

Υμνούντες απόψε Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα Θεόν, εδώ εις την Αγίαν Μακρίναν της Αξού, είναι βαθυτάτη και συγκλονιστική η συγκίνησίς μας από τον παλμόν των καρδιών σας, τον οποίον αισθανόμεθα να αντηχή εις την ιδικήν μας καρδίαν. Από όλας τας χαράς, τας οποίας δύναται να αισθανθή ο άνθρωπος, η πλέον πλουσία, η περισσότερον πλήρης, η χαροποιούσα την όλην ύπαρξιν περισσότερον από κάθε άλλην, είναι η χαρά της καρδιακής κοινωνίας, της ταυτότητος των αισθημάτων, της εκπομπής και λήψεως εις την ιδίαν συχνότητα της αμοιβαίας αγάπης και τιμής, του σεβασμού και της εκτιμήσεως του ενός προς τον άλλον.

 Ήδη από της αρχαιοτάτης εποχής οι κατοικήσαντες  εις τον ευλογημένον αυτόν τόπον, παλαίοντες μεταξύ του καλού και του κακού, είχον διαγνώσει την υπερτέραν και αυτής της ζωής χαράν της φιλίας και της συγκροτούσης τον κόσμον φιλότητος. Διο και απεδέχθησαν προθύμως και διέσωσαν και διέδωσαν, με τους λόγους και τα έργα τους, με τα συγγράμματά τους, το χριστιανικόν κήρυγμα της αγάπης και της ειρήνης και της συνυπάρξεως και συνεργασίας με όλους τούς λαούς και απέρριψαν ως κίβδηλα τα κηρύγματα του μίσους και της βιαίας επικρατήσεως. Και εγίνοντο με την χάριν του Θεού φωτοδόται και εκπολιτισταί, και ως μικρά ζύμη επέδρων ευεργετικώς επί των ανθρωπίνων κοινωνιών, ως μαρτυρεί η ιστορία. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον καυχάται δια τους Καππαδόκας, τους μικρούς μεν εις αριθμόν αλλά μεγάλους εις αισθήματα.  Καυχάται δια τους αειμνήστους Καππαδόκας αλλά και δια σας, τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, τους απογόνους αυτών, δια την σταθεράν προσήλωσίν σας εις τας ευαγγελικάς αρχάς της αγάπης και της αδελφωσύνης προς όλους, ανεξαρτήτως πίστεως και εθνικότητος, διότι η στάσις σας αυτή είναι η μόνη η οποία δικαιώνει την ανθρωπίνην ιδιότητα.

 Η αγάπη μαλακώνει τας σκληράς καρδίας, συναδελφώνει τούς εχθρούς, ευρίσκει διεξόδους εις τα αδιέξοδα, φωτίζει τα σκότη των καρδιών, δίδει αξίαν εις την ζωήν, επιτυγχάνει τα ακατόρθωτα. Εκεί όπου η ισχύς αποτυγχάνει να επιβάλη το θέλημά της και προκαλεί το σφίγξιμον των χειρών εις γρόνθους, η αγάπη θερμαίνει την ατμόσφαιραν και μεταβάλλει τούς σφιγμένους γρόνθους εις ανοικτάς αγκάλας.

 Η Μητηρ Εκκλησία αγάλλεται και χαίρει έχουσα τοιαύτα τέκνα. Αυτής της Μητρός σας Εκκλησίας της Κωνσταντινου-πόλεως τον θερμόν ασπασμόν και την ευχήν μεταφέρομεν εις υμάς τους ευλαβείς προσκυνητάς και αποστέλλομεν από εδώ προς πάντας τους όπου γης Καππαδόκας, από του πρεσβυτέρου μέχρι του τελευταίου παιδιού.

 Είναι ευχή ευπρόσδεκτος εις τον Θεόν, διότι προέρχεται από καρδιά όντως μητρική, καρδιά που ξεχειλίζει από αγάπην και ασπάζεται περιπαθώς τούς πάντας μέσα εις ένα αγκάλιασμα οικουμενικόν.

 Και ακόμα, η ευχή την οποίαν σας μεταφέρομεν από την βασιλίδα των πόλεων, είναι ευχή μητέρας πονεμένης, Εκκλησίας που βαστάζει εν τω σώματι αυτής τα στίγματα του Κυρίου, που φέρει τον ονειδισμόν του Χριστού, που χρειάζεται την αγάπην και την προσευχήν όλων σας. Ανοίξατε, λοιπόν, διάπλατα τας καρδίας σας προς την Μητέρα σας Εκκλησίαν και στηρίξατέ την, δια να συνεχίση την μαρτυρίαν και την αποστολήν της -αποστολήν χρήσιμον εις όλους, όντως οικουμενικήν. 

 Και δεχθήτε ως αντίδωρον την ευλογίαν της του Θεού Σοφίας και της του Θεού Ειρήνης, καθώς επίσης και το φως το ανέσπερον και αναστάσιμον, το οποίον αιώνες τώρα μας έρχεται από την χώραν των ζώντων.

 Σας ομιλούμεν, λοιπόν, απόψε, εις τον χώρον αυτόν, μετά 90 χρόνια σιωπής, ο Πατριάρχης σας, δι  ὁρατῶν και αοράτων και λέγομεν επιγραμματικώς προς εαυτούς και αλλήλους:

 Ο Χριστός εν τω μέσω ημών! Η χάρις και η αγάπη Αυτού μετά πάντων. Χριστός Ανέστη! 

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο: http://symboulostheologon.blogspot.gr/2013/06/90.html

 



 

Μεταθέσεις Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Για να δείτε τα ονόματα των εκπαιδευτικών που πήραν μετάθεση πατήστε http://www.esos.gr/article/eidisis-defterovathmia-ekpaidefsi/metateseis-ekpaideytikon-deyterobathmias-ola-onomata

Πηγή: http://www.esos.gr
 

Διεθνές Διαθρησκειακό Συμπόσιο με θέμα: Ορθόδοξη προσέγγιση για μια θεολογία των θρησκειών και επετειακή εκδήλωση του κέντρου Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου»

Το Διεθνές Διαθρησκειακό Συμπόσιο θα διεξαχθεί την Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Ιουνίου του 2013 στη Θεσσαλονίκη. Τις εργασίες του Συμποσίου θα τιμήσει με την παρουσία του ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος. Οι συνεδρίες της Παρασκευής θα πραγματοποιηθούν στην αίθουσα συνεδριάσεων του πρώτου ορόφου της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και του Σαββάτου στην Ι. Μονή Αγίας Θεοδώρας το πρωί και στην αίθουσα της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης το απόγευμα. Το Συμπόσιο συνδιοργανώνουν το Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ, η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης των ΗΠΑ και το Κέντρο Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου». Τα θέματα που θα εισηγηθούν οι ομιλητές αφορούν βιβλικά παραδείγματα από την ιουδαϊκή και τη χριστιανική παράδοση, τη θεολογία της απελευθέρωσης και το διαθρησκειακό διάλογο, τη διδασκαλία περί σπερματικού λόγου, την πολιτική, την εκκλησιαστική ιστορία, το παράδειγμα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, τη ρωμαιοκαθολική θεολογία, την πατερική παράδοση, την παγκόσμια χριστιανική ιεραποστολή, την περίπτωση του πατριάρχη Αθηναγόρα και το ζήτημα της παγκόσμιας ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα του Συμποσίου παρακάτω:

Αναλυτικό Πρόγραμμα

 

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ:
Πέτρος Βασιλειάδης, Ομότιμος Καθηγητής του ΑΠΘ
π. Εμμανουήλ Κλάψης, Καθηγητής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης
Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος Κατερέλος, Καθηγητής του ΕΚΠΑ
Γεώργιος Μαρτζέλος, Καθηγητής του ΑΠΘ
Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής του ΑΠΘ
Αγγελική Ζιάκα, Επίκουρη Καθηγήτρια του ΑΠΘ

Υπεύθυνος Τύπου:
Μόσχος Γκουτζιούδης, Λέκτορας του ΑΠΘ

Γραμματεία:
Νικόλαος Δημητριάδης, Δρ.Θ.
Δημήτριος Νικηφόρου, M.Th.
Γεώργιος Κουκουτσίδης
Ευάγγελος Αναστασίου, Ε.Ε.ΔΙ.Π. Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Βασιλική Μητροπούλου, Υποδείγματα Συγγραφής Εργασιών και Βιβλιογραφίας, εκδόσεις Μέθεξις, Θεσσαλονίκη

Ο συνήθης τρόπος καθημερινής άμεσης επικοινωνίας μεταξύ μας είναι ο προφορικός λόγος. Από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να μαθαίνει να μιλά, αρχίζει να επικοινωνεί με το άμεσο περιβάλλον του. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του θα περάσει τον περισσότερο χρόνο μιλώντας και επικοινωνώντας με τους γύρω του. Αντίθετα με τον προφορικό λόγο, που απαιτεί άμεση επικοινωνία και αλληλεπίδραση με άλλο πρόσωπο/α, ο γραπτός λόγος είναι μια μοναχική δραστηριότητα, χωρίς τη δυνατότητα άμεσης ανατροφοδότησης. Ο συγγραφέας, πρέπει λοιπόν να διασφαλίσει τη μετάδοση του μηνύματος, και την  κατανόησή του από τον αναγνώστη. Στο βιβλίο αυτό περιέχονται με κατανοητό τρόπο υποδείγματα συγγραφής εργασιών και βιβλιογραφίας.

 

 

 

 

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Εισαγωγή       5
2.1         Συγγραφή μιας Εργασίας   9
2.2         Είδη Εργασιών  15
2.2.1      Περιγραφική     15
2.2.2      Αναλυτική          18

2.2.3      Επιχειρηματολογική (ή Μορφή δοκιμίου ή Φιλολογική Ανασκόπηση)       20

3.            Παραπομπές – Βιβλιογραφία     23
3.1         Παραπομπές     25
3.2         Παραδείγματα 27
3.3.1      Πρότυπο σύστημα παραπομπών ΑΡΑ    31
3.3.2      Πρότυπο σύστη μα παραπομπών Harvard      37
3.3         Βιβλιογραφία   41
3.4         Παραδείγματα Βιβλιογραφίας  43
3.4.1      Βιβλίο   43
3.4.2      Άρθρο   49
3.4.3      Έγγραφο στο διαδίκτυο               55
3.4.4      Νομοθεσία Ευρωπαϊκής Ένωσης             57
3.4.5      Κυβερνητικές Εκδόσεις   57
3.4.6      Διδακτορική Διατριβή   58
3.4.7      Εγχειρίδιο          60
3.4.8      Εγκυκλοπαίδειες, Λεξικά             60
3.4.9      CD-ROM              61
3.4.10   Σημειώσεις από διάλεξη και Παρουσίαση στο διαδίκτυο          62
3.4.11   Κριτική βιβλίου σε περιοδικό    63
3.4.12   Συλλογές             63
3.4.13   Εικόνες/Φωτογραφίες από το διαδίκτυο    64
4.            Βιβλιογραφία   67
Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

«Διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου»

Του καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ π. Βασίλειου Καλλιακμάνη

 

α) Εκτός από το στενό κύκλο των δώδεκα μαθητών, οι οποίοι πυρπολούμενοι από το πυρ της θείας αγάπης μετάγγισαν το κήρυγμα της Αναστάσεως «εις πάντα τα έθνη», υπήρξε και ο ευρύτερος κύκλος των εβδομήκοντα αποστόλων, τους οποίους απέστειλε ο Χριστός στο κήρυγμα. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και ο Απόστολος Βαρνάβας, που τιμάται από την Εκκλησία στις 11 Ιουνίου. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς διασώζει στις Πράξεις των Αποστόλων αρκετές πληροφορίες για τη δράση του Βαρνάβα και τη σχέση του με τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος ήταν αρχικά διώκτης των χριστιανών.

β) Η μεταστροφή του Σαύλου μετά το συγκλονιστικό όραμα στο δρόμο προς τη Δαμασκό, η βάπτισή του από τον Ανανία και η ένταξή του στην Εκκλησία δεν έπειθαν τους χριστιανούς για τις αγνές του προθέσεις. Φοβόντουσαν τον Σαύλο και γνώριζαν ότι ήταν διώκτης τους, αφού είχε λάβει μέρος στο λιθοβολισμό του Στεφάνου. Οπότε ήταν δύσπιστοι και δεν ήταν εύκολο να δεχθούν ότι μπορεί να έγινε μαθητής του Κυρίου Ιησού.

γ) Τους φόβους και τις επιφυλάξεις των χριστιανών απέναντι στον Σαύλο, που μετονομάστηκε ύστερα Παύλος, ανέλαβε να διασκεδάσει ο Βαρνάβας, ο οποίος σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες τον γνώριζε από πριν, αφού μαθήτευαν από κοινού στον κύκλο του διδασκάλου Γαμαλιήλ. ΄Ετσι ο Βαρνάβας γίνεται συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Παύλο και τους χριστιανούς αλλά και τους άλλους Αποστόλους που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα (βλ. Πράξ. 9,1 κ.ε.).
δ) Ο Βαρνάβας, εκτός από το ότι συνέβαλε στην οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στον Παύλο και τους λοιπούς αποστόλους, έγινε και άμεσος συνεργάτης του. Τους συναντούμε στην Αντιόχεια, όπου για έναν χρόνο συμμετέχουν και διδάσκουν στις συνάξεις της Εκκλησίας. Όταν αναγγέλθηκε μεγάλη πείνα σε όλη την οικουμένη, οι χριστιανοί της Αντιόχειας συγκέντρωσαν οικονομική βοήθεια και την έστειλαν «διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου» (βλ. Πράξ. 11,30) στους πρεσβυτέρους των Ιεροσολύμων.
ε) Η φιλαδελφία που αναπτύσσεται στον κύκλο του Αποστόλου Παύλου αλλά και στο πλαίσιο της κοινότητας των Ιεροσολύμων απηχεί το βίωμα της έμπρακτης αγάπης προς τον πλησίον, που αποτελεί κορυφαία εντολή του αποστολικού κηρύγματος. Είναι γνωστή στους χρόνους αυτούς η «λογία», η συγκέντρωση οικονομικών βοηθημάτων για τους χριστιανούς των Ιεροσολύμων. Έτσι και στην περίπτωση αυτή από την Αντιόχεια «διά χειρός» των δύο Αποστόλων μεταφέρεται βοήθεια στα Ιεροσόλυμα. 
στ) Η φράση «διά χειρός» που αναφέρεται και στους δύο Αποστόλους δείχνει το πνεύμα ενότητας, συνεργασίας και εμπιστοσύνης που υπήρχε ανάμεσά τους. Φανερώνει όμως και κάτι άλλο. Εκείνος που κινητοποιεί το ανθρώπινο χέρι, για να προσφέρει και να συνδράμει φιλάδελφα τους αναγκεμένους συνανθρώπους, είναι ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός της αγάπης. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στη βυζαντινή αγιογραφία, όπου ο αυθεντικός αγιογράφος υπογράφει το έργο με συστολή, όχι προβάλλοντας το όνομά του αλλά δανείζοντας το χέρι του στη θεία έμπνευση. Το χέρι που προσφέρεται για συμφιλίωση, διακονία της αγάπης και ιστόρηση ιερών προσώπων γίνεται «χέρι θεϊκό».
ζ) Κι ενώ οι δύο Απόστολοι επισκέπτονται και διδάσκουν στην Κύπρο αλλά και σε διάφορες πόλεις της Μικράς Ασίας, προκύπτει ζωηρή διαφωνία σχετικά με το συνοδό τους Μάρκο, ο οποίος τους είχε προηγουμένως εγκαταλείψει. Η διχογνωμία ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αποφασίζουν να χωρίσουν τους δρόμους τους. Ο Βαρνάβας παραλαμβάνοντας τον Μάρκο φθάνει στην Κύπρο, όπου μαρτύρησε, ενώ ο Παύλος παίρνοντας ως συνοδό τον Σίλα και στη συνέχεια τον Τιμόθεο φθάνει στην Τρωάδα κι από εκεί στη Μακεδονία (βλ. Πράξ. 15,36 κ.ε). Θα ήταν άραγε υπερβολή να λεχθεί ότι ακόμη και μέσα από έναν ανθρώπινο «παροξυσμό» αποκαλύπτεται το «χέρι του Θεού» και μεταφέρεται στην Ευρώπη το ευαγγελικό μήνυμα;

 Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/105456/

ΒΕΡΟΙΑ: «Το μάθημα των θρησκευτικών στο δημόσιο σχολείο: ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές»

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013,στο «Παύλειο» Πολιτιστικό Κέντρο Βέροιας η Επιστημονική Ημερίδα εκπαιδευτικών Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης-ΠΕ01που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολή μας σε συνεργασία με τις Δ/νσεις Α/θμιας & Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας και τη Σχολική Σύμβουλο Θεολόγων κ. Μαρία Συργιάννη με θέμα:«Το μάθημα των θρησκευτικών στο δημόσιοσχολείο:ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές».Κήρυξη έναρξης των εργασιών της Ημερίδας έγινε από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονα. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν οι προγραμματισμένες εισηγήσεις από τους: Σταύρο Γιαγκάζογλου, Σύμβουλο Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων, Παναγιώτη Υφαντή Επικ. Καθηγητή Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. και Παναγιώτη Ταμβάκη Δρ. Θεολογίας- Σχολικό Σύμβουλο Α/θμιας Εκπ/σης. Ακολούθησε ουσιαστικός διάλογος .Στην ημερίδα έδωσαν το παρών ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ κ.Χαράλαμπος Ατματζίδης,οι Σχολικοί Σύμβουλοι Θεολόγων,κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος και κ. Ελένη Μιχαλοπούλου,ο Σχολικός Σύμβουλος της Πρωτοβάθμιας κ. Κουτσουπιάς Φώτιος,ο Αρχιμ. Γεώργιος Χρυσοστόμου, Πρωτοσύγκελλος Ι.Μ. Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας,ο κ. Ευθύμιος Φλιτούρης, Δ/ντής Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας,ο κ.Διονύσιος Διαμαντόπουλος, Δ/ντής Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας ,ο κ. Αθανάσιος Παπαδόπουλος, Εκπαιδευτικός, Πρόεδρος της Ένωσης Θεολόγων Ν. Ημαθίας και δεκάδες εκπαιδευτικοί και ιερείς.

 

 

 

 

 



Πηγή: http://e-theologia.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9.html

Συνέδριο της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών για τις Βιβλικές Σπουδές στη Φλωρεντία

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου σε συνεργασία με την Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή της Φλωρεντίας διοργανώνει στις 6-7 Ιουνίου στην πόλη της Φλωρεντίας, Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Το παρόν και το μέλλον των Βιβλικών σπουδών στην Ορθόδοξη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Ομιλητές στο Συνέδριο θα είναι οι: Καθ. Ιωάννης Φωτόπουλος (Saint Mary’s College, Notre Dame, ΗΠΑ), Το παρόν και το μέλλον των βιβλικών σπουδών στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Καθ. L. Mazzinghi (Καθολική Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας και Ποντιφικό Βιβλικό Ινστιτούτο, Ρώμη), Η θέση των Βιβλικών σπουδών στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά την Διάταξη Dei Verbum της Β΄ Βατικανής Συνόδου, Καθ. Χρήστος Καρακόλης (Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών), Πατερική παράδοση, Ορθόδοξη θεολογία και η σημασία της Αγίας Γραφής στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Καθ. Roberto Filippini (Theological Studium, Camaiore), Αγία Γραφή και Παράδοση στο Ρωμαιοκαολικισμό, Καθ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Η θεοπνευστία της Βίβλου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Δρ. Alessandro Biancalani (Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας), Η διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας περί θεοπνευστίας, Καθ. Κωνσταντίνος Ζάρρας (Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών), Ιουδαίοι, Ιουδαϊκές σπουδές και ιουδαιοφοβία στη σύγχρονη Ελλάδα, Καθ. Stefano Tarocchi (Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας), Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης στη Ρωμαιοκαθολική παράδοση, Λέκτωρ Αικατερίνη Τσαλαμπούνη (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Ο κανόνας της Καινής Διαθήκης στην Ορθόδοξη παράδοση, Καθ. Gérard Rossé (Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Sophia, Loppiano), Οι ερμηνευτικές μέθοδοι της βιβλικής εξήγησης στο Ρωμαιοκαθολικισμό, και Καθ. Πέτρος Βασιλειάδης (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Η λειτουργική χρήση των σύγχρονων μεταφράσεων στη σύγχρονη ελληνόφωνη Ορθοδοξία.

Στο συνέδριο θα απευθύνουν χαιρετισμό ο Καρδινάλιος Giuseppe Betori, Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας, ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής της Φλωρεντίας Καθηγητής Stefano Tarocchi και ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, ενώ τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο θα εκπροσωπήσει και θα απευθύνει εκ μέρους του χαιρετισμό στο συνέδριο ο π. Χρίστος Χαχαμίδης, Δρ. Θεολογίας, κληρικός της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος, μέλος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών.
 

Ένας άγιος επίσκοπος και σοφός επιστήμονας

Του καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ π. Βασίλειου Καλλιακμάνη

α) Σε κάθε εποχή ο μεγαλόδωρος και οικτίρμων Θεός δεν αφήνει απαράκλητο το κορυφαίο πλάσμα του, τον άνθρωπο. Φανερώνει αγίους, οι οποίοι μπορεί να περιφρονήθηκαν και να διώχθηκαν από τις παρερχόμενες αρχές και εξουσίες του κόσμου τούτου, στάθηκαν όμως όρθιοι, ισχυροποιώντας το ρωμαλέο φρόνημα της χριστιανικής πίστεως.
Το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο της Εκκλησίας στην ανθρωπότητα δεν είναι τόσο οι υλικές παροχές και το προνοιακό της έργο, όσο οι άγιοί της.
β) Ο αδαπάνητος πλούτος της είναι η σύναξη όλων των αγίων, των «απ’ αιώνος Θεώ ευαρεστησάντων», οι οποίοι «ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου» (Αποκ. 7,14). Η περιουσία της είναι τα πιστά τέκνα της, τα οποία μπορεί να γεύτηκαν τον θάνατο, αλλά ξαναγεννήθηκαν στην ανέσπερη ζωή της αναστάσεως, τη ζωή του Παραδείσου. Εκεί ο μεγαλοδύναμος και ελεήμων Θεός «εξαλείφει παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι· ότι τα πρώτα απήλθον»· «Ιδού γέγονεν καινά τα πάντα» (Βλ. Αποκ. 21,4-5· Β΄ Κορ. 5,17).
γ) Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως - Κριμαίας Λουκάς Βόινο-Γιασενέτσκι (1877-1961), που κόσμησε την Εκκλησία του Χριστού στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, ανήκει στη χορεία αυτή των αγίων, που πίστεψαν βαθιά στον Θεό και διακόνησαν με αυταπάρνηση τον συνάνθρωπο. Αναδείχθηκε άγιος ποιμένας, πρωτοποριακός ιατρός και ευσυνείδητος επιστήμονας, συνδυάζοντας άριστα χριστιανική πίστη και επιστημονική γνώση, ποιμαντική διακονία και χειρουργική επιστήμη.
δ) Ιδού τι γράφει στην αυτοβιογραφία του: «Γνωρίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που διερωτώνται πώς κατόρθωσα, αφού απέκτησα την φήμην ενός σοφού και μεγάλου χειρουργού, να εγκαταλείψω την επιστήμην και την χειρουργικήν και να γίνω κήρυξ του ευαγγελίου του Χριστού. Εκείνοι που κάμνουν τοιαύτας σκέψεις, διαπράττουν μέγα σφάλμα, σκεπτόμενοι ότι είναι αδύνατον να συνδυασθούν η επιστήμη και η θρησκεία. Μια παρόμοια γνώμη, είναι εξολοκλήρου εσφαλμένη».
ε) «Η ιστορία της επιστήμης διδάσκει ότι και αυτοί ακόμη οι μεγαλοφυείς σοφοί ως ο Γαλιλαίος, ο Νεύτων, ο Κοπέρνικος, ο Παστέρ, ο μεγάλος φυσιολόγος Παυλώφ, ήσαν βαθέως θρησκευτικοί άνθρωποι. Και γνωρίζω ότι μεταξύ των καθηγητών, των συγχρόνων μας, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν και ζητούν την ευλογίαν μου». Και σε μια επιστολή του γράφει: «Όλη η χαρά μου και όλη η ζωή μου είναι να υπηρετώ τον Κύριο, τον οποίο πιστεύω, μολονότι δεν σκοπεύω να αφήσω την ιατρική δραστηριότητά μου και την επιστημονική μου έρευνα».
στ) Η βαθιά χριστιανική πίστη και η συνέπεια κόστισαν στον Άγιο Λουκά πάνω από δέκα χρόνια εξορίας, κακουχίες, διώξεις, εξευτελισμούς, στερήσεις και ταπεινώσεις, στις οποίες τον υπέβαλαν μικρόψυχοι άνθρωποι του κομμουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης, παρά το επιστημονικό κύρος και την αναντίρρητη κοινωνική προσφορά του. Ωστόσο, η ιστορία τον δικαίωσε, αφού ο λαός τον τίμησε ως άνθρωπο του Θεού ενόσω ζούσε, αλλά και με την αθρόα προσέλευση στην κηδεία του παρά τις κρατικές απαγορεύσεις. Έτσι, το 1995 η Εκκλησία της Ουκρανίας και το 1996 το Πατριαρχείο της Ρωσίας τον αναγνώρισαν ως άγιο και τον ενέταξαν στο αγιολόγιό τους.
ζ) Η προσφορά του Αγίου Λουκά, επισκόπου Συμφερουπόλεως - Κριμαίας, όχι μόνο προς την αθεϊστική κοινωνία της εποχής του αλλά και προς την υλιστική δυτική κοινωνία υπήρξε μεγίστη. Αψηφώντας διώξεις, εξορίες, απειλές και πλήθος άλλων εμποδίων τίμησε την επιστήμη, την ιεροσύνη και το βάπτισμά του. Παράλληλα, τίμησε το ανθρώπινο γένος, διασώζοντας το «κατ’ εικόνα Θεού» πλασμένο πρόσωπο και αποκαλύπτοντας το «καθ’ ομοίωσιν», που αποτελεί αδιάκοπο στόχο κάθε χριστιανού.

Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/105123/

Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα “ΜΝΗΜΕΙΑΚΟ ΑΠΟΘΕΜΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ (Μονές, Ναοί, Εκπαιδευτήρια, Οικισμοί, κ.ά.)”, 7-8 Ιουνίου 2013 στη Θεσσαλονίκη

ΚΑΙΡΟΣ: Οι καταιγιστικές εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης απαιτούν επαγρύπνηση, ετοιμότητα και συσπείρωση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι καταιγιστικές εξελίξεις στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης (ωράριο εκπαιδευτικών, αλλαγή τρόπου μεταθέσεων, διαχείριση πλεονάζοντος προσωπικού, προσλήψεις αναπληρωτών και μονίμων) μαζί με την «μυστικοπάθεια» που χαρακτηρίζουν τις προθέσεις του υπουργείου για το «νέο σχολείο», το «νέο λύκειο», τα νέα αναλυτικά προγράμματα πρωτοβάθμιας & δευτεροβάθμιας και σε πιλοτική εφαρμογή ευρισκόμενα, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του έργου τους,  και  σε συνδυασμό με την ήδη εφαρμοσμένη πολιτική δραστικής μείωσης των αποδοχών στο χώρο μας, καθιστούν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η χρονιά που έρχεται απαιτεί επαγρύπνηση και μόνιμη αγωνιστική διάθεση, που μπορεί να εκφραστεί ποικιλότροπα.

Η θεολογική εκπαιδευτική κοινότητα δέχτηκε κατά το τρέχον σχολικό έτος καίριο πλήγμα  με τον μη διορισμό μονίμων θεολόγων καθηγητών και με τις ελάχιστες προσλήψεις αναπληρωτών. Πέραν αυτών, τα προβλήματα του κλάδου μας,  δηλαδή η παρατεινόμενη σύγχυση από την ασάφεια των εγκυκλίων για απαλλαγή από το μάθημα,  η φημολογούμενη μείωση των ωρών του μαθήματος στο «νέο λύκειο», όσο και η πολεμική από διάφορους κύκλους κατά των ελάχιστων αναθέσεων που με κόπο και αγώνες έχει κατοχυρώσει η θεολογική κοινότητα τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργούν επιπλέον δυσθυμία και αβεβαιότητα σε εκατοντάδες συναδέλφους μας.

Ο σύλλογός μας ασφαλώς παρακολουθεί συνεχώς την επικαιρότητα και θα ενεργήσει  υπεύθυνα και άμεσα για την διαφύλαξη κεκτημένων και διεκδίκηση ικανοποίησης  αιτημάτων, που στηρίζονται στη λογική αλλά  και στην αρχή της ισονομίας και της ισοπολιτείας, όπως άλλωστε το έπραξε  το καλοκαίρι του 2012 με την άμεση αντίδρασή του, ασκώντας αυστηρή κριτική στην επιλογή του υπουργείου για τον αποκλεισμό της ειδικότητάς μας από τους μόνιμους διορισμούς.

Η επιτυχημένη συλλογική δράση απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση, ετοιμότητα, συσπείρωση και σίγουρα ενιαία δια-συλλογική γραμμή, για κοινά και αδιαπραγμάτευτα κλαδικά ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο στα εργασιακά δικαιώματα αλλά και στην επαρκή διακονία του μαθήματός μας στο ελληνικό σχολείο.

                                                                               Το  Δ.Σ

 

"Η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία" - Ομιλία στις Αφέτες

Την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013, στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στους Αφέτες Πηλίου, τελέστηκε ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, με τη συμμετοχή της Βολιώτικης Χορωδίας.

    Μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας, ο Εκπολιτιστικός, Επιμορφωτικός - Εξωραϊστικός Σύλλογος Γυναικών: ‘Οι αφέντρες των Αφετών’ σε συνεργασία με την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου πραγματοποίησαν εκδήλωση στο πλαίσιο των πολιτιστικών - επιμορφωτικών δράσεων «Τα Αφέτεια 2013», με ομιλήτρια την εκπαιδευτικό, Δρ. Θεολογίας Α.Π.Θ. και Διδάσκουσα στο Ε.Α.Π., κ. Ελένη Κασσελούρη Χατζηβασιλειάδη με θέμα: «Η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία». Την ομιλήτρια παρουσίασε στο ακροατήριο η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Λίτσα Παρισάκη. Η ομιλήτρια αφορμώντας από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας για το διάλογο της Σαμαρείτιδος με τον Ιησού τόνισε: «Η γυναίκα που σήμερα θυμάται και τιμά η εκκλησία μας, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του ρόλου που διαδραμάτισαν οι γυναίκες στη ζωή της. Η Σαμαρείτιδα είναι μια γυναίκα με θάρρος, ανοιχτή στο να ακούσει και να δεχθεί, έτοιμη να μετανοήσει, να πιστέψει αλλά και να μοιραστεί την αλήθεια που ανακαλύπτει και κατανοεί… Το βιβλικό κείμενο είναι δυναμικό και ιδιαίτερα γοητευτικό. Ο Ιησούς γνωρίζει τα πάντα για το παρελθόν της γυναίκας και ανοίγει μαζί της μια σημαντική θεολογική συζήτηση για το πού πρέπει να λατρεύεται ο αληθινός Θεός. Η γυναίκα, όχι μόνο δεν ντρέπεται να μπει στη συζήτηση, αλλά με τις ερωτήσεις και τα σχόλιά της, σιγά-σιγά συνειδητοποιεί ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας. Δεν κρατά την αλήθεια αυτή για τον εαυτό της, αλλά τρέχει να ανακοινώσει στους συμπολίτες της, ότι Τον γνώρισε και ότι είναι προφήτης. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η Μεσσιανικότητα και η προφητική ιδιότητα του Ιησού αναγνωρίζονται από μια γυναίκα, η οποία μάλιστα αμφισβητείται.

Όπως αναφέρεται στο τέλος της διήγησης, οι κάτοικοι δεν πίστεψαν γιατί τους το είπε η γυναίκα, αλλά γιατί άκουσαν τον προφητικό λόγο του Ιησού όταν έτρεξαν κοντά του. Στην παράδοση της πρώτης εκκλησίας η γυναίκα από τη Σαμάρεια και την πόλη Συχάρ αναφέρεται ως το πρώτο πρόσωπο (όχι μόνο η πρώτη γυναίκα ιεραπόστολος) το οποίο κηρύσσει το ευαγγέλιο. Αυτή η ιστορία για μια γυναίκα, της οποίας το όνομα στην ορθόδοξη παράδοση είναι Φωτεινή, μας υπενθυμίζει πολλούς από τους κεντρικούς άξονες της διδασκαλίας του Ιησού όπως η μετάνοια, η αγάπη, η πίστη στο Θεό, η μαθητεία. Μέχρι τότε ο Μωσαϊκός Νόμος διαμόρφωσε μια λατρεία με χαρακτήρα περισσότερο τυπικό και τοπικιστικό. Η αντίληψη περί λατρείας που στεκόταν στο γράμμα του Νόμου και συνίστατο στην επίμονη εφαρμογή των λατρευτικών κανόνων θεωρήθηκε από τον Ιησού ως μη ολοκληρωμένη. Το καινούργιο και αποφασιστικό που προτείνει ο Ιησούς για τη λατρεία είναι ότι αυτή καλείται να γίνει «εν πνεύματι και αληθεία» (Ιω. 4,24). Σύμφωνα με τα λόγια του, αυτό σημαίνει ότι η αληθινή λατρεία οφείλει να αποτελεί εμπειρία μνήμης και απουσία λήθης και παράλληλα να υπερβαίνει το χώρο και το χρόνο και τις διακρίσεις που ο χρόνος και ο χώρος εξ ορισμού δημιουργούν. Η ευαγγελική διήγηση, επίσης, δηλώνει, ότι παρόλο που μπορεί να μοιάζει παράξενο, για λόγους κοινωνικούς και πολιτισμικούς, οι γυναίκες τελικά γίνονται συνομιλήτριες του Ιησού στη δημόσια σφαίρα σε θεολογικά θέματα και θέματα πίστης, και είναι ικανές να αφήσουν τα πάντα πίσω τους για χάρη του ευαγγελίου».
Στη συνέχεια η ομιλήτρια αναφέρθηκε στις γυναίκες των ευαγγελίων, στη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου για τη γυναίκα και για τη σημαντική συμβολή των γυναικών σε κάθε πτυχή της ζωής της εκκλησίας. «Σήμερα που οι συνέπειες της κρίσης γίνονται όλο και πιο εμφανείς» τόνισε σε άλλο σημείο, «οι γυναίκες συνεχίζουν το πολύτιμο έργο τους στην εκκλησία. Γίνονται η ανοικτή αγκαλιά που αγκαλιάζει τον φτωχό, τον αδύναμο και τον αδικημένο. Αν και οι ίδιες αποτελούν τα βασικότερα θύματα της ανεργίας, της άνισης κατανομής του πλούτου, της βίας, της κακομεταχείρισης τόσο στο πλαίσιο της εργασίας όσο και στο πλαίσιο της οικογένειας, είναι οι ίδιες γυναίκες, που με αρωγό την πίστη τους, προσφέρουν ανακούφιση στους συνανθρώπους τους. Κάποτε, όπως πολύ σωστά υποστηρίζει η καθηγήτρια κοινωνικής εργασίας και μέλος της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Γυναικείων Θεμάτων κ. Χριστίνα Βάγια, θα πρέπει να γίνει μια συστηματική έρευνα για το εθελοντικό έργο των γυναικών στην εκκλησία». Τέλος η κ. Κασσελούρη επεσήμανε ότι: «είναι ανάγκη πλέον σήμερα, όταν οι ρόλοι των δύο φύλων έχουν αλλάξει στο κοινωνικό και οικογενειακό πλαίσιο, οι θεολόγοι και η ποιμαίνουσα Εκκλησία να καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατό να μιλούν και να συμβουλεύουν το νέο άνθρωπο, που καλείται να συνδυάσει την επαγγελματική του πορεία με τις οικογενειακές υποχρεώσεις, με όρους και σχήματα του παρελθόντος. Θα πρέπει να επικαιροποιήσουν το λόγο, τις μεθόδους και τις προσεγγίσεις τους, ώστε η όποια ανάλυση λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο του μαθήματος των θρησκευτικών και της κατήχησης να συμβάλει προς την κατεύθυνση της άμβλυνσης των στερεοτύπων και της δημιουργίας σχέσεων αγάπης, σεβασμού και ισοτιμίας. Μόνο έτσι δεν θα εγκλωβίζονται τα πρόσωπα, εξαιτίας του φύλου τους, σε σχήματα και σχέσεις ενοχής και αυταρχισμού. Εξάλλου, η Ορθόδοξη παράδοση είναι πλούσια σε κείμενα που αναφέρονται στο σεβασμό του ενός συζύγου προς τον άλλο, και ιδιαίτερα του άνδρα προς τη σύζυγο, τον κομβικό ρόλο που ο πατέρας οφείλει να παίξει στην ανατροφή των παιδιών και στη δόμηση της προσωπικότητάς τους, στο σεβασμό της προσωπικότητας όλων των μελών της οικογένειας, από το νεώτερο έως το μεγαλύτερο».
 Τόσο την Θ. Λειτουργία όσο και την εκδήλωση παρακολούθησαν εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, μέλη τοπικών συλλόγων και οργανώσεων, ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, εκπαιδευτικοί και πλήθος πιστών. Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.κ. Ιγνάτιος, ο οποίος ευχαρίστησε την ομιλήτρια και τον Σύλλογο Γυναικών για την πρωτοβουλία, τονίζοντας ότι χωρίς την πολύτιμη και αναντικατάστατη γυναικεία αρωγή και αφοσίωση στο έργο τη εκκλησίας θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν οι δράσεις και το έργο της προς τον κόσμο και τον άνθρωπο. 

 Στην εκδήλωση εκτός από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο παρευρέθηκαν πλήθος κληρικών της Μητροπόλεώς μας, καθώς και ο Δήμαρχος Νοτίου Πηλίου κ. Φορτούνας, ο Αντιδήμαρχος Ν. Πηλίου κ. Παπαβασιλείου, ο Αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας κ. Καλτσογιάννης, ο Περιφερειακός Σύμβουλος κ. Κολυνδρίνης, η Βουλευτής Μαγνησίας κ. Χρυσοβελώνη, ο πρόεδρος ενώσεως αναπήρων & θυμάτων πολέμου κ. Κουτσός, ο τ. Αντιδήμαρχος Ν. Πηλίου κ. Αλεξίου, η πρόεδρος του 1ου Σοροπτιμιστικού Συλλόγου κ. Κύρκου - Νικολοπούλου με μέλη του ΔΣ καθώς και ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινωνίας κ. Μαμούχας, η πρόεδρος & ιδρύτρια του Συλλόγου «Αφέντρες των Αφετών» κ. Παρισάκη, η αντιπρόεδρος κ. Παπαδοπούλου, η γραμματέας κ. Θεοδωροπούλου, η ταμίας κ. Παπαλοπούλου και μέλη του Οδηγισμού.  

ΙΘ΄ ΠΑΥΛΕΙΑ: Επιστημονική Ημερίδα για τα Θρησκευτικά

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΒΕΡΟΙΑΣ  ΝΑΟΥΣΗΣ & ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ

 

ΙΘ΄ ΠΑΥΛΕΙΑ

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013

6^Η  Επιστημονική Ημερίδα

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 Α/ΘΜΙΑΣ & Β/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ-ΠΕ01

ΝΟΜΟΥ   ΗΜΑΘΙΑΣ

 

«Το μάθημα των θρησκευτικών

στο δημόσιο σχολείο:

ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές»

 

ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013

«ΠΑΥΛΕΙΟ» ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΕΡΟΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΒΕΡΟΙΑΣ,  ΝΑΟΥΣΗΣ & ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ

ΙΘ΄ ΠΑΥΛΕΙΑ

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Έχουμε την τιμή να σας προσκαλέσουμε στην

Επιστημονική Ημερίδα

εκπαιδευτικών Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης-ΠΕ01

που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολή μας

σε συνεργασία με τις Δ/νσεις Α/θμιας & Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας

και τη Σχολική Σύμβουλο Θεολόγων

κ. Μαρία Συργιάννη

με θέμα:

«Το μάθημα των θρησκευτικών

στο δημόσιο σχολείο:

ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές»

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί  την    

Παρασκευή 7  Ιουνίου 2013,

στο  «Παύλειο» Πολιτιστικό Κέντρο Βέροιας.

Θα χορηγηθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Η παρουσία σας θα μας δώσει μεγάλη χαρά.

Με πατρικές ευχές

Ο Μητροπολίτης

† Ο Βεροίας, Ναούσης & Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

07.30 – 09.30    Όρθρος -Θεία Λειτουργία

Ιερός Ναός Παναγίας Περιβλέπτου (μνημείο 14^ου αι.- οδός Μπιζανίου)

                            09.30 – 10.00    Καφές- «Παύλειο» Πολιτιστικό Κέντρο

10.00 – 10.30    Παραλαβή φακέλων –Εναρκτήρια Συνεδρίαση

Προεδρία: Αρχιμανδρίτης κ. Γεώργιος Χρυσοστόμου,

Πρωτοσύγκελλος Ι. Μ. Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας,

Καθηγητής Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσ/νίκης

Χαιρετισμοί-Προσφωνήσεις

Κήρυξη έναρξης των  εργασιών  της Ημερίδας από

τον Σεβασμιότατο  Μητροπολίτη  κ.  Παντελεήμονα.

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Π                      Προεδρία: Ευθύμιος Φλιτούρης, Δ/ντής Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας

10.30 – 11.00    Α΄ εισήγηση : Σταύρος Γιαγκάζογλου,

                                                      Σύμβουλος Υπουργείου Παιδείας &Θρησκευμάτων,

Υπεύθυνος Γραφείου Έρευνας, Σχεδιασμού &Εφαρμογών Α΄του Ι.Ε.Π.

11.00 – 11.30   Β΄ εισήγηση : Παναγιώτης Υφαντής

 Επικ. Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.

 

11.30 – 12.00     Συζήτηση επί των εισηγήσεων  

12:00 – 12:30    Διάλειμμα

Β΄ ΜΕΡΟΣ

                            Προεδρία: Διονύσιος Διαμαντόπουλος,  Δ/ντής Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Ημαθίας

12.30 – 12.45   Γ΄ εισήγηση : Παναγιώτης Ταμβάκης

Δρ. Θεολογίας- Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπ/σης

12.45 – 13.00    Δ΄ εισήγηση : Μαρία Συργιάννη

Δρ. Θεολογίας- Σχολική Σύμβουλος Θεολόγων

 

13.00 – 13.30    Συζήτηση επί των εισηγήσεων

13.30 – 14.00    Λήξη - Παραλαβή βεβαιώσεων συμμετοχής

 

Ο διάλογος για το μάθημα των Θρησκευτικών στο σύγχρονο σχολείο: ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές

«Επιμορφωτική συνάντηση θεολόγων Π.Δ.Ε.Δυτικής Μακεδονίας»
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Χριστός Ανέστη!!

Σας προσκαλώ στην επιμορφωτική μας συνάντηση την
6η Ιουνίου 2013, ημέρα Πέμπτη και ώρα 18:00

 

Η Συνάντηση οργανώνεται σε συνεργασία με το τοπικό παράρτημα του «Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου, ΚΑΙΡΟΣ για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης», θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του 4ου ΓΕΛ Κοζάνης σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

 18:00-18:15 Ενημέρωση από το Σχολικό Σύμβουλο για τρέχοντα ζητήματα
18:15-19:00 « Ο διάλογος για το μάθημα των Θρησκευτικών στο σύγχρονο σχολείο: ταυτότητα, περιεχόμενο και προοπτικές» , Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, προϊστάμενος Γραφείου Α του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής
19:00-20:00 Συζήτηση
20:00 Λήξη επιμορφωτικής συνάντησης


Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
Ανδρέας Αργυρόπουλος
Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Δυτικής Μακεδονίας
 

Οι Πατέρες και το νόημα της Παράδοσης

     Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών διοργανώνει εκδηλώσεις (διαλέξεις και σεμινάριο τον Μάιο στο Βόλο και στην Αθήνα, με αφορμή την παρουσία στην Ελλάδα ενός επιφανούς μελετητή της πατερικής θεολογίας και γραμματείας, του π. Andrew Louth.

Ο π. Andrew Louth σπούδασε μαθηματικά και θεολογία στα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και του Εδιμβούργου, ενώ η διατριβή του αφορούσε στη θεολογία του Karl Barth. Επι σειρά ετών δίδαξε πατερική θεολογία και ιστορία στο πανεπιστήμιο του Durham, πατερική σκέψη στην Οξφόρδη και βυζαντινή και πρώιμη μεσαιωνική ιστορία στο Goldsmiths College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Σήμερα είναι Ομότιμος Καθηγητής Πατερικών και Βυζαντινών Σπουδών στο Πανεπίστημιο του Duhram, ενώ συνεχίζει το διδακτικό έργο του ως Επισκέπτης Καθηγητής Ανατολικής Ορθόδοξης θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Vrije του Άμστερνταμ (Ολλανδία). Υπηρετεί ως ιερέας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Πανεπιστήμιο του Durham, ενώ είναι εκδότης του περιοδικού Sobornost, και μέλος της συντακτικής επιτροπής σε άλλα διεθνή αγγλόφωνα περιοδικά. Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του αφορούν κυρίως την ιστορία της θεολογίας στην ελληνική πατερική παράδοση κατά την περίοδο απο τον πέμπτο αιώνα μέχρι την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως επίσης και τη θεολογική σκέψη ρουμάνων και ρώσων θεολόγων κατά τον 19^ο και 20^ο αιώνα. Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων σχετικά με την πατερική σκέψη, όπως λ.χ. The Origins of the Christian Mystical Tradition: From Plato to Denys (Oxford: 2007), Greek East And Latin West: The Church AD 681-1071 (St Vladimirs Seminary Press: 2007), Maximus the Confessor (Routledge: 1996), St John Damascene: Tradition and Originality in Byzantine Theology (Oxford: 2005), Denys the Areopagite (Continuum: 2002).

Την Τετάρτη 15 Μαίου ο π. A. Louth θα δώσει διάλεξη στο Βόλο με θέμα «Οι Πατέρες και το νόημα της Παράδοσης». Η διάλεξη αυτή θα επαναληφθεί την Πέμπτη 16 του μήνα στην Αθήνα. Ο π. Andrew Louth στη διάλεξή του επιχειρεί να διατυπώσει ορισμένες σκέψεις για το νόημα της εκκλησιαστικής Παραδόσεως, τη σχέση και τη διάκριση μεταξύ των Πατέρων και της Παράδοσης, αλλά και τη θέση της πατερικής σκέψης στην νεώτερη ορθόδοξη θεολογία. Ξεκινώντας απο τους Φλωρόφσκυ και Λόσκυ προχωράει σε μια ιστορική έρευνα για τον τρόπο που η έννοια της παράδοσης της Εκκλησίας διαμορφώθηκε στο πέρασμα των αιώνων, επισημαίνοντας την καίρια συμβολή της δυτικής επιστήμης και έρευνας τόσο στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη σκέψη των Πατέρων, όσο και στην κριτική έκδοση του έργου τους. Στο πλαίσιο αυτό αναρωτιέται τι μπορεί να σημαίνει και με ποιό τρόπο επηρεάζει η καθοριστική αυτή συμβολή της ετερόδοξης επιστημονικής έρευνας στην κατανόηση αυτού που αποκαλείται «πατερικό φρόνημα», εξαίροντας τη σημασία της λειτουργικής εμπειρίας για μια ορθόδοξη θεώρηση του ζητήματος.

Και οι δύο διαλέξεις, σε Βόλο (ώρα 7.30 μ.μ. Πνευματικό Κέντρο Ι. Μ. Δημητριάδος, Κ. Καρτάλη - Ανθ. Γαζή) και Αθήνα (ώρα 7.00 μ.μ. Κτήριο Κωστής Παλαμάς, Ακαδημίας και Σίνα) θα πραγματοποιηθούν στην ελληνική γλώσσα και είναι ανοικτές στο κοινό.

Το Σάββατο 18 του ίδιου μήνα ο π. A. Louth θα είναι ο κεντρικός εισηγητής στο Πατρολογικό Σεμινάριο που θα λάβει χώρα στην Αθήνα με κεντρικό θέμα «Η θεολογία της ‘διαμεσολάβησης’: ‘σοφιανικοί’ προβληματισμοί σε ορισμένα πατερικά θέματα».

Το Πατρολογικό Σεμινάριο θα ασχοληθεί με θέματα που αφορούν στη Σοφία, τις ενέργειες, τους αγγέλους και του αγίους, την προσευχή, τα μυστήρια, τις εικόνες, και τη σχέση τους με την πολιτική θεολογία, τη θεοκρατία και την εκκοσμίκευση της κοινωνίας, και θα πραγματοποιηθεί στην αγγλική γλώσσα. Για τη συμμετοχή σε αυτό απαιτείται προσυννενόηση και πρόσκληση από τη Γραμματεία της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών.

Με αφετηρία τη χρήση της έννοιας του «μεταξύ» στον Πλάτωνα, στην πατερική σκέψη και ιδιαίτερα τον Γρηγόριο Παλαμά μέχρι τον Ρώσο θεολόγο της διασποράς π. Σέργιο Μπουλγκάκωφ, θα συζητηθεί καταρχάς η αρνητική στάση όψεων της προτεσταντικής θεολογίας απέναντι στην έννοια αυτή (ή κατ’ αναλογία λ.χ. στις θείες ενέργειες, πρβλ. D. Wendebourg) λόγω του κινδύνου της υποκατάστασης του σωτηριολογικού ρόλου του Ιησού Χριστού ή η αμφιταλάντευση της ρωμαιοκαθολικής σκέψης σε σχέση με τον σαφή προσδιορισμό του περιεχομένου της έννοιας αυτής. Με βάση την πατερική σκέψη και την θεμελίωση της έννοιας του «μεταξύ» στην υποστατική ένωση των δύο φύσεων στον Χριστό, ο όρος αυτός αξιοποιείται στην ερμηνεία της σχεσης Θεού και κόσμου. Η κεντρική αυτή έννοια περιλαμβάνει την Σοφία, τις ενέργειες, αλλά και τους αγίους και τους αγγέλους, την προσευχή, τα μυστήρια και τις εικόνες, ενώ μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο για την διαμόρφωση της κατάλληλης πολιτικής θεολογίας, που θα υπερβαίνει τον κίνδυνο διολίσθησης είτε προς την θεοκρατία είτε προς την εκκοσμίκευση. Με σύντομες τοποθετήσεις τους θα παρέμβουν κατά τη διάρκεια του Σεμιναρίου οι π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, Δρ. Θ., Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Επισκέπτης Λέκτωρ Ορθόδοξου Ινσιτούτου του Cambridge και μέλος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών, και ο Νικόλαος Ασπρούλης, Master Θεολογίας, Επιστημονικός Συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών και του περιοδικού Θεολογία, ενώ σύντομο χαιρετισμό θα απευθύνει ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Καθηγητής Μάριος Μπέγζος.

Οι διαλέξεις και το Πατρολογικό Σεμινάριο του π. Louth πραγματοποιούνται με την ευγενική χορηγία του Ορθόδοξου Ιδρύματος Virginia H. Farah Foundation.

Επιστημονική Ημερίδα: "Η Θρησκευτική Εκπαίδευση στην Α/θμια και Β/θμια Εκπαίδευση των σχολείων στις Βαλκανικές χώρες"