ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Βασιλεύουσα, Νέα Ρώμη, Βυζάντιο, Επτάλοφος… Πόσες λέξεις – πόσα προσωνύμια κρύβονται μέσα στην έννοια της Πόλης! Της Κωνσταντινούπολης.

Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013

Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Σεπτεμβρίου 2013 (Κυριακή προ της Υψώσεως)

(᾿Ιω. γ´ 13-17)Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ.

Απόδοση στη νεοελληνικήΕἶπε ὁ Κύριος· «Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνο ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. ῞Οπως ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ ἀλλὰ νὰ ζήσει αἰώνια. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν μονογενή του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Γιατί, ὁ Θεὸς δὲν ἔστειλε τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ».

Μαρία Ράντζου (Λέκτορας ΑΠΘ)-Αθανάσιος Στογιαννίδης (Λέκτορας ΑΠΘ), Προβληματισμοί για τη σχέση Πολιτικής Αγωγής και Μαθήματος των Θρησκευτικών

Εισήγηση στο 13ο Διαχριστιανικό Συμπόσιο με θέμα «Χριστιανικός βίος και πολιτική εξουσία» που διεξήχθη στο Μιλάνο (28-30 Αυγούστου) 

Η αγωγή και γενικότερα η παιδαγωγική διαδικασία στοχεύει στην κοινωνικοποίηση του παιδιού, μια διαδικασία πολύπλευρη, πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη.[1] Καθώς μάλιστα τα κοινωνικά δεδομένα συνεχώς εξελίσσονται, απαιτούνται περισσότερες δεξιότητες από τα παιδιά, ενεργό συμμετοχή στις κοινωνικές απαιτήσεις και βέβαια καλλιέργεια απόψεων, κρίσεων και στάσεων για το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Στο πλαίσιο της παραπάνω προβληματικής οι επιστήμες της Θρησκευτικής Παιδαγωγικής (Religionspädagogik) και της Διδακτικής του Μαθήματος των Θρησκευτικών (Religionsdidaktik) τα τελευταία κυρίως χρόνια δεν διερευνούν απλώς και μόνο τον τρόπο εφαρμογής μιας ιδέας, αλλά προσεγγίζουν αφενός μεν την έννοια της Παιδείας και της Μόρφωσης μέσα από μία θεολογική ματιά, αφετέρου δε την έννοια της Θρησκευτικής Μάθησης μέσα από μια παιδαγωγική ματιά. Αυτό συνεπάγεται την παρουσία ενός θεολογικού στοχασμού περί της έννοιας της παιδείας και μίας παιδαγωγικής ανάλυσης περί της έννοιας της θρησκείας.
Θα μπορούσαμε όμως να εφαρμόσουμε την παραπάνω άποψη στο χώρο της επιστημονικής θεολογίας που διερευνά την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση; Η απάντησή μας είναι ολότελα καταφατική, αρκεί να λάβουμε υπόψη μας το εξής: Μπορεί το περιεχόμενο της εκκλησιαστικής παράδοσης να είναι καταγεγραμμένο ως ιστορική πηγή και ως ανεξίτηλο μνημείο πολιτισμού, όμως οι συνθήκες και τα δεδομένα της κοινωνίας αλλάζουν, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που να αντιστοιχούν ελάχιστα στις συνθήκες και στα δεδομένα που γέννησαν την εκκλησιαστική παράδοση.[2] Αυτό, βέβαια, που παραδίδει η παράδοση δεν είναι οι συνθήκες, αλλά η εν αγίω Πνεύματι εμπειρία της Εκκλησίας. Και αυτό το οποίο αποτελεί αντικείμενο διδασκαλίας στο Μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι μόνο η ζωή της Εκκλησίας αυτή καθ’ εαυτήν, αλλά η πληροφορία και η ερμηνεία για τη ζωή της Εκκλησίας.[3] Τούτη η πληροφόρηση, επειδή έχει σκοπό να προβληματίσει τους νέους, παρουσιάζεται ως μία ερμηνευτική ματιά για τον κόσμο, δηλ. ως μία πρόταση ζωής. Η παιδαγωγική παρουσίαση-πληροφόρηση για αυτήν την πρόταση ζωής οφείλει να λαμβάνει υπόψη της τη σύγχρονη πραγματικότητα, εάν θέλει να είναι όντως μία πρόταση ζωής για τους νέους ανθρώπους και όχι απλώς ένα φολκλόρ παρωχημένων εποχών.
Με βάση αυτό το σκεπτικό, η Θρησκευτική Παιδαγωγική και η Διδακτική του Μαθήματος των Θρησκευτικών ως Θρησκευτική Παιδαγωγική του Σχολείου, αναλαμβάνουν το επίπονο έργο του διαλόγου ανάμεσα στην έννοια της Παιδείας, της Παιδαγωγικής και του τρόπου ζωής που γεύεται η Εκκλησία, έχοντας όμως ως γνώμονα δύο πράγματα: τις πολυδιάστατες αλλαγές που έχει να επιδείξει ο άνθρωπος από την εποχή της νεωτερικότητας έως σήμερα και τα δεδομένα των σύγχρονων πλουραλιστικών ευρωπαϊκών κοινωνιών.[4] Έτσι, οι δύο παραπάνω επιστήμες εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στη διερεύνηση της σημασίας που μπορεί να έχει η θρησκευτική εμπειρία και μάθηση για τους νέους της εποχής μας αλλά και στον προσδιορισμό αυτής καθ’ εαυτής της έννοιας της θρησκευτικής αγωγής και μάθησης. Δεν ασχολούνται επομένως μόνο με τον τρόπο προσφοράς του μηνύματος, ώστε να αποτελεί μήνυμα που μπορεί να κατανοηθεί από τους νέους ανθρώπους· συνάμα καταγίνονται και με το περιεχόμενο του μηνύματος, ώστε αυτό να αποτελεί για τους μαθητές μήνυμα τρόπου ζωής, σπουδαιότητας και ενδιαφέροντος και όχι απόηχος ενός μακρινού παρελθόντος. Με αυτή την έννοια οι εν λόγω επιστήμες αναλύουν και επαναπροσδιορίζουν τους προσανατολισμούς της θρησκευτικής μάθησης και κατόπιν σχεδιάζουν και αξιολογούν την εφαρμογή της.[5] Ένα τέτοιο έργο υλοποιείται πάντοτε μέσα στο πνεύμα της αμοιβαίας συνεργασίας μεταξύ των επιμέρους κλάδων. Τούτο ισχύει τόσο για τη σχέση τους απέναντι στους κλάδους της Θεολογικής Επιστήμης όσο και απέναντι στους συναφείς κλάδους των Ανθρωπιστικών Επιστημών.
 
Για περισσότερα στο:  ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Ωρολόγια Προγράμματα των Γυμνασίων που εφαρμόζουν πιλοτικά τα νέα Προγράμματα Σπουδών

Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013

Τροποποίηση και συμπλήρωση της με αρ. πρωτ. 118842/Γ2/17-09-2008 υπουργικής απόφασης (ΦΕΚ 1984 Β΄) «Αναθέσεις μαθημάτων Γυμνασίου, Γενικού Λυκείου, ΕΠΑ.Λ. και ΕΠΑ.Σ.», όπως τροποποιήθηκε και ισχύει (ΦΕΚ 1984 Β΄).

Προκήρυξη Προγράμματος «Επιμόρφωση θεολόγων καθηγητών Β´θμιας εκπαίδευσης σε θέματα του γνωστικού τους αντικειμένου και στη διαχείριση προβλημάτων και κρίσεων στη σχολική κοινότητα»

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί από 12 Οκτωβρίου έως 8 Δεκεμβρίου 2013 Πρόγραμμα Επιμόρφωσης με τίτλο: «Επιμόρφωση θεολόγων καθηγητών Β´θμιας εκπαίδευσης σε θέματα του γνωστικού τους αντικειμένου και στη διαχείριση προβλημάτων και κρίσεων στη σχολική κοινότητα». Στο πρόγραμμα θα διδάξουν μέλη ΔΕΠ του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ καθώς και μέλη ΔΕΠ άλλων Τμημάτων του ΑΠΘ.
Σκοπός του προγράμματος είναι η επικαιροποίηση των γνώσεων των θεολόγων καθηγητών σε θέματα του γνωστικού τους αντικειμένου τα οποία διδάσκουν στα σχολεία της Β´θμιας εκπαίδευσης σε σχέση με τη σύγχρονη έρευνα (βιβλικές σπουδές, ιστορία και γραμματεία, κοινωνικές επιστήμες και ηθική, δόγμα και πολιτισμός, οικουμενικός και διαθρησκειακός διάλογος, σύγχρονες μέθοδοι επικοινωνίας, νέες παιδαγωγικές θεωρίες και χρήση τους στο διδακτικό έργο) και η κατάρτιση τους για την αντιμετώπιση προβλημάτων που αναφύονται στην σχολική πραγματικότητα (πτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, ρατσισμός, ανθρώπινα δικαιώματα και θρησκευτική ελευθερία, πλουραλισμός και ζητήματα ενδοσχολικής βίας)
Το σεμινάριο διαρκεί 64 ώρες και περιλαμβάνει 2 θεματικές ενότητες:
Α. Επιμόρφωση στους κλάδους του γνωστικού αντικειμένου 42 ώρες
Θα διδαχθούν θέματα που αφορούν:
1. Στη νεότερη ερμηνευτική προσέγγιση της Βίβλου.
2. Στην σύγχρονη μαρτυρία του Ευαγγελίου.
3. Στην δυναμική προσέγγιση της χριστιανικής γραμματείας και του διαλόγου με τη φιλοσοφική σκέψη, τον σύγχρονο πολιτισμό και τα πορίσματα των φυσικών επιστημών.
4. Στην προσέγγιση του ηθικού προβληματισμού που δημιουργείται από τις εφαρμογές των βιοϊατρικών επιστημών και από τα ζητήματα του φυσικού περιβάλλοντος.
5. Στην σύγχρονη ιστορική έρευνα για το παρελθόν και το παρόν των ορθοδόξων και των άλλων χριστιανικών εκκλησιών.
6. Στις σύγχρονες τάσεις του οικουμενικού, διαχριστιανικού και διαθρησκειακού διαλόγου.
7. Στις εξελίξεις της θεωρίας και της έρευνας στο πεδίο της μελέτης των θρησκειών και της σχέσης τους με την κοινωνία.
8. Στη χρήση σύγχρονων πληροφοριακών συστημάτων και μεθόδων  στο διδακτικό έργο.
Β. Κατάρτιση στη διαχείριση προβλημάτων και κρίσεων στη σχολική κοινότητα 22 ώρες
Θα διδαχθούν θέματα που αφορούν:
1. Στον πολιτιστικό πλουραλισμό της σύγχρονης κοινωνίας και στη διαχείριση πλουραλιστικών σχολικών τάξεων.
2. Στα ανθρώπινα δικαιώματα και τη θρησκευτική ελευθερία.
3. Στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
4. Στην οικοσυστημική προσέγγιση (σχολείο, οικογένεια και τοπική κοινότητα).
5. Στη διαχείριση ενδοσχολικών κρίσεων και ζητημάτων εκφοβισμού και βίας.
Το πρόγραμμα απευθύνεται κατά προτεραιότητα σε θεολόγους καθηγητές που υπηρετούν στην Β΄θμια Εκπαίδευση και σε εκείνους που πρόκειται να υπηρετήσουν σε αυτήν.
Μετά το πέρας της φοίτησης, θα χορηγηθούν:
(α) Βεβαίωση συμμετοχής
(β) Πιστοποιητικό επιμόρφωσης
Αιτήσεις γίνονται δεκτές από 3 έως και 20/9/2013 και μόνον ηλεκτρονικά.
Την αίτηση θα τη βρείτε στην ιστοσελίδα της δια βίου μάθησης του ΑΠΘ. Η αίτηση θα πρέπει να συνοδεύεται από τα ακόλουθα δικαιολογητικά:
1. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
2. Τίτλοι Σπουδών
3. Πιστοποιητικά τίτλου σπουδών ξένων γλωσσών (εάν υπάρχουν)
Προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στους εργαζομένους να τα παρακολουθήσουν, τα σεμινάρια θα πραγματοποιούνται Παρασκευή απόγευμα 17.00-20.30 και Σάββατο πρωί 10.00-13.30. Τα σεμινάρια θα γίνονται στο Α΄και Β΄ Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής
Το κόστος συμμετοχής σε αυτό το αυτοχρηματοδοτούμενο Σεμινάριο Επιμόρφωσης ανέρχεται στο ποσό των 100 Ευρώ, που καταβάλλεται με την εγγραφή.
Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής του προγράμματος Καθ. Δήμητρα Κούκουρα (2310-996987, 2310 233953, dimkou@theo.auth.gr) και Αν. Καθ.  Χρ. Αραμπατζή (2310 997023, arab@theo.auth.gr), κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες. Για βοήθεια στην ηλεκτρονική υποβολή αιτήσεων στο γραμματέα του προγράμματος Γεώργιο Κράπη (giorgoskrapis@gmail.com, 6943298973).

Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2013

Σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις του μαθήματος των Θρησκευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με δημιουργική αξιοποίηση των Νέων Τεχνολογιών

 
Συγγραφέας: Ξανθή Γ. Αλμπανάκη
Εκδότης: Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη
ISBN: 978-960-267-185-6  Έκδοση:  2013
Σελίδες: 274

Πλήρης τίτλος του βιβλίου: "Σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις του μαθήματος των Θρησκευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με δημιουργική αξιοποίηση των Νέων Τεχνολογιών : παιδαγωγικό πλαίσιο, εργαλεία και πρακτικές εφαρμογές σε διδακτικά σενάρια και καινοτόμες δράσεις"

Το βιβλίο της  κ. Ξανθής Αλμπανάκη παρέχει στους θεολόγους που επιθυμούν να εντάξουν τις ΤΠΕ στη διδακτική πρακτική την δυνατότητα της άμεσης αξιοποίησης στη σχολική τάξη.



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ


ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ...............................................................................13

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ.................................................................................................15

1. Αξιοποίηση των τεχνολογιών της πληροφορίας και των επικοινωνιών στη διδασκαλία.......................................25

1.1. Διδασκαλία με Νέες Τεχνολογίες: Μία «σύγχρονη προσέγγιση» διδασκαλίας και μάθησης.................................................................25

1.2. Αξιοποίηση των Νέων Τεχνολογιών στη διδασκαλία των Θρησκευτικών............................................................................30

1.2.1. Επιχειρήματα σύμπραξης Θρησκευτικών και Νέων Τεχνολογιών....32

1.2.2. Προβληματικές προσεγγίσεις στη χρήση των Νέων Τεχνολογιών στη διδασκαλία των Θρησκευτικών...........39

2. Βασικά εργαλεία των νέων τεχνολογιών και διαδικτυακές εφαρμογές στο μάθημα των θρησκευτικών...............................45

2.1. Λογισμικά παρουσιάσεων....................................................................48

2.2. Λογισμικά εννοιολογικής χαρτογράφησης.........................................59

2.3. Διδασκαλία με Comic...........................................................................72

2.4. Ιστοεξερεύνηση..................................................................................76

2.5. Δημιουργία χρονογραμμών.................................................................80

2.6. Δημιουργία ιστολογίων στο μάθημα των Θρησκευτικών....................82

2.7. Δημιουργία wiki...................................................................................85

2.8. Δημιουργία ασκήσεων (hot potatoes)..................................................92

2.9. Εκπαιδευτικά λογισμικά......................................................................95

2.10. Αξιοποίηση ψηφιακού σχολείου........................................................100

2.11. Διαδίκτυο και μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο ΜτΘ.........................102

2.12. Άλλες εφαρμογές..............................................................................121

2.12.1. Υπηρεσίες διαμοιρασμού................................................................. 122

2.12.2 Κατασκευή εικονικού μουσείου....................................................... 123

2.12.3. Κατασκευή αφίσας (glogster).......................................................... 123

2.12.4. Wallwisher...................................................................................... 124

2.12.5. Voki................................................................................................. 125

2.12.6. Δημιουργία συννεφόλεξου............................................................. 126

2.13. Γενικές επισημάνεις.......................................................................... 128

3. Προτάσεις διδασκαλίας στο μάθημα των θρησκευτικών..................131

3.1. Ιστοεξερεύνηση «Θρησκεύματα»........................................................ 132

3.2. «Στα άδυτα του Cern και της Εξέλιξης». Ένα διεπιστημονικό project Θρησκευτικών και Βιολογίας σε συνεργασία με το Cern...... 145

3.3. Διδασκαλία μέσα από την τέχνη και τις Νέες Τεχνολογίες: Δημιουργία podcast........................................................................... 163

3.4. Γιατί το οικολογικό πρόβλημα είναι και ηθικό; Διαθεματικό σενάριο στα Θρησκευτικά της Γ΄ Λυκείου με τη χρήση των Νέων Τεχνολογιών.................................................................... 173

3.5. «Δια Χριστόν σαλοί». Διαθεματικό σενάριο στο μάθημα των Θρησκευτικών............................................................................ 182

3.6. Artfullthinking στο μάθημα των θρησκευτικών με τη συνδρομή των Τ.Π.Ε................................................................. 197

3.7. Project: «Θρησκεία: ένα πανανθρώπινο φαινόμενο»......................... 207

3.8. Εκπαιδευτικό σενάριο για τη διδασκαλία του Ιουδαϊσμού με την αξιοποίηση των Τ.Π.Ε............................................................. 216

3.9. Βίβλος και Τεχνολογίες της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών (Τ.Π.Ε) στη σχολική αίθουσα.............................................................. 228

3.9.1. Έχω μια κιβωτό..... Ένα διαθεματικό project με κέντρο τη Βίβλο και αξιοποίηση των Τ.Π.Ε................................................................... 228

4. Βασικοί άξονες προσανατολισμού των σεναρίων............................241

4.1. Συμμετοχικές μορφές διδασκαλίας..................................................... 241

4.1.1. Ομαδοσυνεργατικότητα..................................................................... 241

4.1.2. Η διερευνητική μορφή...................................................................... 244

4.1.3. Η μέθοδος project............................................................................. 244

4.2. Η βιωματική προσέγγιση..................................................................... 245

4.3. Η διαπολιτισμική προσέγγιση............................................................. 249

4.4. Διεπιστημονική & Διαθεματική προσέγγιση....................................... 251

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.................................................................................................... 253

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ............................................................................................. 255




Τα Θρησκευτικά στο νέο Λύκειο. Η αναζωπύρωση της έριδας και η υπέρβαση της διελκυστίνδας – του Σταύρου Γιαγκάζογλου*

Με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το νέο πρόγραμμα του Λυκείου, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο της δημοσιότητας το ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Πρόκειται για μία πεπαλαιωμένη ιδεολογική έριδα μεταξύ «προοδευτικών» και «παραδοσιακών» στη χώρα μας, από την οποία απουσιάζει η σε βάθος προσέγγιση του προβλήματος. Έτσι το μάθημα των Θρησκευτικών συχνά εγκαλείται για δογματικό κατηχητισμό και ως εκ τούτου υποστηρίζεται ότι δεν έχει θέση στο σύγχρονο σχολείο. Μια σειρά άλλων γνωστικών αντικειμένων θα άξιζε στο όνομα του «εκσυγχρονισμού» της εκπαίδευσης να καταλάβουν τις διδακτικές ώρες αυτού του μαθήματος. Η μόνη περίπτωση που το μάθημα αυτό θα ήταν ανεκτό σχετίζεται με την σαφή προαιρετικότητα και την αλλαγή του χαρακτήρα του από ομολογιακό σε θρησκειολογικό. Στον ορίζοντα αυτής της διαμάχης δεν φαίνεται να υπάρχουν άλλα πιο ποιοτικά στοιχεία, ούτε καν η διαχρονική σχέση της ορθόδοξης παράδοσης με τον ελληνικό πολιτισμό, ούτε βέβαια η προσέγγιση και η διαχείριση θεμάτων διαπολιτισμικής αγωγής, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, αποδοχής της θρησκευτικής ετερότητας, ηθικής ανάπτυξης και συμπεριφοράς κ.ά.; Έτσι, όμως, η Πολιτεία, εν μέσω κρίσεως, η οποία δεν είναι μονοσήμαντα οικονομική, πιέζεται να απεμπολεί την ευθύνη της για σοβαρή και υπεύθυνη θρησκευτική αγωγή. Πώς όμως θα διαχειριστεί το θρησκευτικό φαινόμενο στην πολυείδεια και πολυπλοκότητά του, όταν οι πολίτες δεν θα γνωρίζουν έγκυρα τις πραγματικές διαστάσεις του, ποια θα είναι η σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την παράδοση και τον πολιτισμό της Ορθοδοξίας, όταν από τον δημόσιο χώρο η ορθόδοξη παράδοση συνωθείται βίαια και παραμερίζεται απλώς στην ιδιωτική σφαίρα; Εν τέλει, το σχολείο είναι κοινότητα ολόπλευρης ζωής και γνώσης, εστία κοινωνικοποίησης ή απλώς φροντιστήριο και πεδίο εντατικής προετοιμασίας για την επιχειρηματική και οικονομική ανταγωνιστικότητα; Το σύγχρονο σχολείο δεν χρειάζεται να εμπεριέχει ελεύθερα και μιαν ερμηνευτική αναζήτηση νοήματος του βίου, να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάλυση της φύσης του νοήματος αυτού, στα μορφωτικά αγαθά που πρέπει να διερευνήσουν και να ανακαλύψουν οι μαθητές ως απαραίτητη υποδομή για την ίδια τους τη ζωή;
Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο οι επικριτές όσο και οι υποστηρικτές της υποχρεωτικής διδασκαλίας των Θρησκευτικών συνήθως θεωρούν δεδομένο τον στενά ομολογιακό και κατηχητικό χαρακτήρα του μαθήματος αυτού. Η πραγματικότητα αυτή προκαλεί εντάσεις που αποκαλύπτουν συχνά εκ διαμέτρου αντιτιθέμενες ιδεολογικές θέσεις για τη θρησκευτική εκπαίδευση στο δημόσιο σχολείο. Θεωρούμε, πάντως, ότι είναι καιρός τα Θρησκευτικά στο Νέο Λύκειο να προσλάβουν έναν πιο ανοικτό και πλουραλιστικό χαρακτήρα. Έτσι διατηρώντας και επεκτείνοντας τον γνωσιακό και παιδαγωγικό χαρακτήρα του το μάθημα αυτό μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των μαθητών, υπηρετώντας έναν «θρησκευτικό γραμματισμό», ο οποίος με τη σειρά του εντάσσεται σε έναν ευρύτερο πολιτισμικό εγκλιματισμό στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Πρόκειται για μία καίρια διάσταση της θρησκευτικής αγωγής, που συμβάλλει στη δημιουργία θρησκευτικά συνειδητοποιημένων και διαλεγόμενων πολιτών.
Η εναλλακτική αυτή θεώρηση των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο ασφαλώς θα ξεκινά και θα έχει επίκεντρο τη θρησκευτική παράδοση του τόπου, όπως αυτή σαρκώθηκε στη ζωή και αποτυπώθηκε στα μνημεία του πολιτισμού της Ορθοδοξίας. Ο κάθε μαθητής ή μαθήτρια είναι χρήσιμο και πολύτιμο να γνωρίζει τη θρησκευτική παράδοση του τόπου και συνάμα μπορεί να γνωρίζει και να διαλέγεται με τις χριστιανικές παραδόσεις που υπάρχουν στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο, αλλά και με τα μεγάλα θρησκεύματα και ιδίως όσα ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την ελληνική κοινωνία. Η διευρυμένη αυτή θρησκευτική εκπαίδευση θα εξετάζει με ερευνητικό, κριτικό και διαλεκτικό τρόπο τι συνεισέφερε στην ιστορία και στον πολιτισμό η κάθε θρησκευτική παράδοση, αποβλέποντας στον θρησκευτικό γραμματισμό, αλλά και στην ευαισθητοποίηση και στον αναστοχασμό των μαθητών απέναντι στο δικό τους θρησκευτικό και ηθικό προβληματισμό. Το εγχείρημα αυτό δεν είναι θεωρητικό ή νεφελώδες, αλλά ήδη έγινε πραγματικότητα στο νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου, το οποίο από το 2011 είναι σε φάση πιλοτικής εφαρμογής σε ορισμένα σχολεία.
Ένα τέτοιο μάθημα Θρησκευτικών μπορεί να είναι ζήτημα επιλογής; Τι σημαίνει επιλέγω για έναν έφηβο 15-17 ετών σε ένα Λύκειο προθάλαμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Ποιο μάθημα θα συζητά τα ηθικά και υπαρξιακά ερωτήματα των μαθητών του Λυκείου ως ερμηνευτική αναζήτηση του νοήματος, ως υποδομή για την ίδια τη ζωή;
Σε ένα σχολείο όπου τα Θρησκευτικά μπορεί και να μη διδάσκονται στο υποχρεωτικό πρόγραμμα πώς θα αντιμετωπιστούν θέματα διαπολιτισμικής αγωγής, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, αποδοχής της θρησκευτικής ετερότητας, ηθικής ανάπτυξης και συμπεριφοράς κ.ά.; Η Ελληνική Πολιτεία έχει ευθύνη για μια σύγχρονη, σοβαρή και υπεύθυνη θρησκευτική αγωγή. Για να μπορεί να διαχειριστεί το θρησκευτικό φαινόμενο στην πολυείδεια και πολυπλοκότητά του, είναι ανάγκη οι πολίτες να γνωρίζουν έγκυρα τις πραγματικές διαστάσεις του. Έχουμε σκεφθεί σοβαρά ότι στην ελληνική και ανθρωπιστική μας παιδεία το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως άλλωστε και το επιστητό της θεολογίας, μπορεί να έχει τη δική του σοβαρή και υπεύθυνη θέση, πέρα από επίπλαστες ιδεολογικές αγκυλώσεις;

[Πρώτη δημοσίευση. Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου είναι σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων / Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Το έργο είναι του Αλέκου Κυραρίνη.]
 
Πηγή: http://frear.gr/?p=1821
 
 

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

Προκήρυξη Προγράμματος «Επιμόρφωση θεολόγων εκπαιδευτικών στις Νέες Τεχνολογίες»

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί από 1 Οκτωβρίου 2013 έως 30 Απριλίου 2014. Πρόγραμμα Επιμόρφωσης με τίτλο: «Επιμόρφωση θεολόγων εκπαιδευτικών στις ΤΠΕ». Στο πρόγραμμα θα διδάξουν μέλη ΔΕΠ του Τμήματος Θεολογίας και του Τμήματος Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του Τμήματος Πληροφορικών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Πειραιά και Θεολόγοι από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, κάτοχοι Διδακτορικού Διπλώματος με γνώσεις και πολυετή πείρα στην οργάνωση επιμορφωτικών σεμιναρίων στις Νέες Τεχνολογίες.
Σκοπός του επιμορφωτικού προγράμματος είναι αφενός η αναβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης από τους θεολόγους εκπαιδευτικούς και αφετέρου η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του έργου τους, στο πλαίσιο της προσωπικής και επαγγελματικής τους ανάπτυξης μέσω της δια βίου εκπαίδευσης. Αυτό προβλέπεται να γίνει μέσω της ειδικής επιμόρφωσης σε πρώτη φάση θεολόγων με αυξημένα προσόντα, δεξιότητες και γνώσεις στις ΤΠΕ, ώστε να λειτουργήσουν σε δεύτερη φάση ως επιμορφωτές των υπολοίπων θεολόγων. Στόχοι της υλοποίησης του προτεινόμενου προγράμματος επιμόρφωσης είναι να αναπτύξουν οι καταρτισμένοι θεολόγοι εκπαιδευτικοί δεξιότητες και στάσεις, οι οποίες θα τους καθιστούν ικανούς:
να κατανοήσουν τις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες παιδαγωγικής αξιοποίησης των ΤΠΕ στην εκπαίδευση, για την αναβάθμιση της διαδικασίας της διδασκαλίας και της μάθησης και την επίτευξη των στόχων που θέτει το Πρόγραμμα Σπουδών.
να μπορούν να χρησιμοποιήσουν αποδοτικά τις δυνατότητες που προσφέρουν οι ΤΠΕ για την ενεργό συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών σε κοινότητες μάθησης.
να αποκτήσουν συνολική εποπτεία των υπαρχόντων εκπαιδευτικών λογισμικών καθώς και των εργαλείων (Διαδίκτυο, Επεξεργαστής κειμένου, Λογιστικό Φύλλο) που μπορούν να αξιοποιήσουν για την ένταξη των Τ.Π.Ε στην διδακτική πράξη.
να είναι σε θέση να χρησιμοποιούν κατάλληλο για την ειδικότητά τους εκπαιδευτικό λογισμικό ή γενικά και ειδικά εργαλεία.
να αντιληφθούν την αναγκαιότητα και το ρόλο της εκπαιδευτικής δραστηριότητας για την εφαρμογή των Τ.Π.Ε στην τάξη.
να κατανοήσουν τις αρχές σχεδιασμού μιας εκπαιδευτικής δραστηριότητας ώστε να μπορούν να την εντάξουν στην διδακτική πράξη.
να γνωρίσουν τις βασικές αρχές οργάνωσης και διαχείρισης της χρήσης των Τ.Π.Ε στην τάξη.
να ενημερωθούν για τις κατηγορίες του προτεινόμενου εκπαιδευτικού λογισμικού καθώς και για το διαθέσιμο εκπαιδευτικό λογισμικό σε κάθε μία από αυτές.
να μάθουν τα τεχνικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά ορισμένων αντιπροσωπευτικών παραδειγμάτων εκπαιδευτικού λογισμικού Θρησκευτικών.
να ασκηθούν στην αναζήτηση, αξιολόγηση και επιλογή πληροφοριών, κριτικό πνεύμα, νέες μορφές συλλογικότητας και συνεργασίας κλπ.
Το σεμινάριο διαρκεί  250 ώρες (6 μήνες)  και περιλαμβάνει 3 μέρη:
100 ώρες εκ του σύνεγγυς διδασκαλία
70 πρακτικής εξάσκησης
80  εκπόνησης εργασιών
Η πρώτη θεματική ενότητα αποτελείται από το γενικό μέρος που αποτελείται από 5 θεματικές ενότητες σε θέματα χρήσης και ενσωμάτωσης των ΤΠΕ στην διδασκαλία και από τα ειδικό μέρος που αφορά τη Διδακτική του μαθήματος των Θρησκευτικών με χρήση ΤΠΕ (100 ώρες).
Η δεύτερη αποσκοπεί στην Πρακτική εξάσκηση επιμορφούμενων (70 ώρες)
Η τρίτη  περιλαμβάνει την εκπόνηση εργασιών σε κάθε μια από τις θεματικές ενότητες. (80 ώρες)
Το πρόγραμμα απευθύνεται κατά προτεραιότητα σε θεολόγους εκπαιδευτικούς του κλάδου ΠΕ1, που υπηρετούν σε Γυμνάσια και Λύκεια της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και έχουν πιστοποιημένες αυξημένες γνώσεις και δεξιότητες στις ΤΠΕ.
Μετά το πέρας της φοίτησης, θα χορηγηθούν:
(α) Βεβαίωση συμμετοχής
(β) Πιστοποιητικό επιμόρφωσης
Το πρόγραμμα λόγω των αυξημένων απαιτήσεων χορηγεί 20 ECTS.
Αιτήσεις γίνονται δεκτές από 20/8/2013 έως 6/9/2013 και μόνον ηλεκτρονικά. Την αίτηση θα τη βρείτε  στην ιστοσελίδα της δια βίου μάθησης του ΑΠΘ.
Η αίτηση θα πρέπει να συνοδεύεται από τα ακόλουθα δικαιολογητικά:
1. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
2. Τίτλοι Σπουδών
3. Πιστοποιητικά σε γνώσεις στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές
4. Πιστοποιητικά τίτλου σπουδών ξένων γλωσσών (εάν υπάρχουν)
5. Συμμετοχή με ανακοίνωση σε σεμινάρια, ημερίδες, συνέδρια στις ΤΠΕ
6. Δημοσιεύσεις σχετικές με ΤΠΕ
Τα σεμινάρια θα γίνονται στη Νησίδα Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής κάθε Σάββατο 10.00–17.00. Μετά το πέρας των θεωρητικών μαθημάτων η πρακτική εξάσκηση και τα Workshops θα λαμβάνουν χώρα στα εργαστήρια του  Β΄ Π.Ε.Κ. Θεσ/νίκης.
Το κόστος συμμετοχής σε αυτό το αυτοχρηματοδοτούμενο Σεμινάριο Επιμόρφωσης είναι συμβολικό και ανέρχεται στο ποσό των 100 Ευρώ, που καταβάλλεται με την εγγραφή.
Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής του προγράμματος Επίκ. Καθ. Βασιλική Μητροπούλου (2310-997075 mitro@theo.auth.gr) και, στη Γραμματεία του Τομέα Λατρείας, Χριστιανικής Αγωγής και Εκκλησιαστικής Διοίκησης, κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες τηλ. 2310 996965 και για βοήθεια στην ηλεκτρονική υποβολή αιτήσεων στο γραμματέα του προγράμματος Γεώργιο Κράπη (giorgoskrapis@gmail.com, 6943298973).

Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2013

Δελτίο Τύπου, Τα Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο

ΣΥΝΑΞΑΡΙ Μάρτυρας της αληθείας

Γράφει ο π. Βασίλειος Καλλιακμάνης
 
   α) Οι άγιοι αποκαλύπτουν και οδηγούν στην αλήθεια. Ζουν και ομιλούν ως φορείς της αλήθειας και ως υποψήφιοι μάρτυρες. Και γράφονται αυτά με αφορμή την εορτή του Aγίου Ιωάννου Προδρόμου, για τον οποίο είχε πει ο προφήτης Ησαΐας: «Μια φωνή βροντοφωνάζει στην έρημο· ετοιμάστε το δρόμο για τον Κύριο, κάντε ίσια τα μονοπάτια να περάσει» (Ματθ. 3,3).
β) Οι λόγοι επίσης του Κυρίου, που είπε ότι: «Σας διαβεβαιώνω πως μάνα δεν γέννησε ως τώρα άνθρωπο πιο μεγάλο από τον Ιωάννη το Βαπτιστή» (Ματθ. 11,11), φανερώνουν τη μεγαλοσύνη του ανδρός. Και ήταν όντως μέγιστος ο Άγιος Ιωάννης, πρώτον, διότι ήταν μάρτυρας της αληθείας, δεύτερον, μάρτυρας της ασκήσεως και, τρίτον, μάρτυρας του αίματος.
γ) Ο Άγιος Πρόδρομος κήρυττε την αλήθεια, ο οποία δεν μπορεί να περιοριστεί σε κάποια φιλοσοφική ιδέα, ή ηθική και κοινωνική αξία. Η αλήθεια ταυτίζεται με το θεανθρώπινο πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού που είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. 14,6). Όταν ο Ιωάννης έλεγε, «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιω. 1,29), προφήτευε τη σταυρική θυσία του Λυτρωτή. Ομιλούσε για την αλήθεια του Σταυρού.
δ) Η αλήθεια, που απορρέει από το πρόσωπο του Χριστού, έχει ευρύτερες κοινωνικές διαστάσεις. Εκείνος που απερίσκεπτα αστοχεί και αμαρτάνει, ξεστρατίζει. Αδυνατεί να βρει το σωστό δρόμο προς την Αλήθεια. Ταυτόχρονα γίνεται αρνητικό παράδειγμα για ολόκληρη την κοινωνία. Γι' αυτό ο Άγιος Ιωάννης ελέγχει την υποκρισία και την κοινωνική ανομία. Ονομάζει τους Φαρισαίους και Σαδδουκαίους «οχιάς γεννήματα» και τους συνιστά: «Κάντε έργα μετανοίας. Και μην αυταπατάστε λέγοντας καταγόμαστε από τον Αβραάμ. Ο Θεός ακόμη κι απ’ αυτές τις πέτρες μπορεί να κάνει απογόνους του Αβραάμ» (Ματθ. 3,7-9).
ε) Παράλληλα ο Άγιος Ιωάννης ήταν μάρτυρας της ασκήσεως. «Φορούσε ρούχο από τρίχες καμήλας και ζώνη δερμάτινη στη μέση του. Έτρωγε ακρίδες και μέλι από αγριομέλισσες» (Ματθ. 3, 4). Έτσι έγινε πρότυπο των μοναχών και των μοναζουσών. Η εν Χριστώ άσκηση ενέχει στοιχεία μαρτυρικά. Η εκούσια σταύρωση των παθών και δη της παγκάκιστης φιλαυτίας, η αγρυπνία, η διηνεκής και καρδιακή προσευχή, η εντρύφηση στα ιερά και πατερικά κείμενα, η ταπείνωση, η ακτημοσύνη, η καθαρότητα του βίου και η νηπτική λατρεία προϋποθέτουν όχι μόνο αγώνα, αλλά και αυτοεγκατάλειψη στα χέρια του Θεού. Τότε έρχεται η χάρη και ο θείος γλυκασμός. Και οι κόποι της ασκήσεως θεωρούνται μηδαμινοί μπροστά στην αποκάλυψη του θείου ελέους και της ευσπλαχνίας του πανοικτίρμονος Θεού.
στ) Ακόμη, ο Τίμιος Πρόδρομος αναδείχθηκε μάρτυρας του αίματος. Ελέγχει τον βασιλέα Ηρώδη, που είχε νυμφευτεί παρανόμως ως σύζυγο τη γυναίκα του αδελφού του. Ο Ηρώδης παρά τον έλεγχο φοβόταν τον Ιωάννη, επειδή ήξερε ότι ήταν δίκαιος και άγιος άνθρωπος, τον προστάτευε, τηρούσε πολλά από αυτά που εκείνος δίδασκε και τον άκουγε ευχαρίστως. Ακολούθησε όμως κι αυτός τη νοοτροπία των ανθρώπων της εξουσίας, οι οποίοι διακατέχονται από περίεργη αμφιθυμία. Εύκολα κολακεύονται και γρήγορα αλλάζουν αποφάσεις. Σε αυτό συμβάλλει και η αλαζονεία της εξουσίας.
ζ) Ενώ λοιπόν ο Ηρώδης αναγνώριζε την εντιμότητα και αγιότητα του Προφήτου Προδρόμου, τον φυλάκισε και με την πανουργία της Ηρωδιάδας έδωσε εντολή να τον αποκεφαλίσουν. Και μπορεί να έγινε περίλυπος για το παράδοξο αίτημα της Σαλώμης, να ζητήσει «την κεφαλήν Ιωάννου του Βαπτιστού επί πίνακι», αλλά δεν είχε το σθένος και την ανδρεία να αντισταθεί. Η δικαιοσύνη χάθηκε μπροστά στην αμφιθυμία της εξουσίας, την επίδειξη δύναμης και τη δέσμευση σε επιπόλαιους όρκους. Η μαρτυρία όμως της αλήθειας του Αγίου Ιωάννου έμεινε «εις μνημόσιον αιώνιον».
 
 

Τα Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο: ο διάλογος και η κριτική για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου

Τα Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο: ο διάλογος και η κριτική για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου

  • Συγγραφέας: Συλλογικό έργο
  • Εκδότης: Αρμός
  • ISBN: 960-527-778-6 Έκδοση: Αύγουστος 2013
  • Σελίδες: 516

  • Επιμέλεια: Σταύρος Γιαγκάζογλου, Αθανάσιος Νευροκοπλής, Γεώργιος Στριλιγκάς

     

    Σάββατο 31 Αυγούστου 2013

    Η θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Οθωμανικό κράτος και η προάσπιση των δικαιωμάτων του: Η περίπτωση του Πατριάρχη Διονυσίου Ε΄ (1887-1891)

    Η εισήγηση του επίκουρου καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ Διονυσίου Βαλαή στο 13ο Διαχριστιανικό Συμπόσιο με θέμα «Χριστιανικός βίος και πολιτική εξουσία» που διεξήχθη στο Μιλάνο (28-30 Αυγούστου)
    Το περί ανεξιθρησκίας πολυθρύλλητο «διάταγμα των Μεδιολάνων» (313), που εφέτος εορτάζουμε τη 1700ή επέτειο από την έκδοσή του, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της Εκκλησίας. Η χριστιανική πίστη από διωκόμενη κατέστη επιτρεπόμενη, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 380, αναγνωρίστηκε από τον Αυτοκράτορα Μ. Θεοδόσιο ως επίσημη θρησκεία του Ρωμαϊκού κράτους. Με τον τρόπο αυτό αποτέλεσε έναν από τους βασικότερους προσδιοριστικούς και ενοποιητικούς παράγοντες της αυτοκρατορίας.

    1. Συνοπτική αναφορά στις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας στο Βυζάντιο
    Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στη νομοθεσία του Βυζαντίου η χριστιανική Ιεροσύνη και η Βασιλεία χαρακτηρίζονταν ως δώρα του Θεού με διακριτούς ρόλους για τη διακονία του λαού. Ως εκ τούτου, μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας, με την έννοια της πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας, αναπτύχθηκαν σχέσεις στενής συνεργασίας, χωρίς ωστόσο να εκλείπουν και περίοδοι προστριβών και εντάσεων μεταξύ τους λόγω των εκατέρωθεν υπερβάσεων των αρμοδιοτήτων τους. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο Αυτοκράτορας θεωρούνταν κεφαλή του κράτους και καλούνταν να προστατεύει την Εκκλησία. Εξέχουσα θέση και μεγάλο κύρος απέκτησε βαθμιαίως και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος πέραν των εκκλησιαστικών αρμοδιοτήτων του συνεπικουρούσε την πολιτική ηγεσία με σκοπό τη διασφάλιση της εσωτερικής ειρήνης και την προστασία της αυτοκρατορίας από εχθρικές απειλές.
    Ασφαλώς, το πλέγμα αυτό σχέσεων μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας διαφοροποιήθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, καθότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο κλήθηκε να επιτελέσει την αποστολή του σε συνθήκες δουλείας υπό αλλόθρησκο ηγεμόνα. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της διαμορφωθείσας σχέσης του με το απολυταρχικό θεοκρατικό ισλαμικό καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα εξετάσουμε ακολούθως, εστιάζοντας το ερευνητικό ενδιαφέρον μας στο πατριαρχικό προνομιακό ζήτημα.
     
    2. Η θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Οθωμανικό κράτος
    Ο ηγετικός ρόλος του Οικουμενικού Πατριάρχη διατηρήθηκε και μάλιστα ενισχύθηκε κατά την περίοδο της Οθωμανοκρατίας. Ο Σουλτάνος Μεχμέτ ο Β΄ ο Πορθητής, τηρώντας τον ισλαμικό ιερό νόμο σχετικά με τους κατακτημένους λαούς της Βίβλου και αποβλέποντας σε πολιτικά και οικονομικά οφέλη, παραχώρησε σημαντικές αρμοδιότητες στον πρώτο μετά την άλωση της Κων/πόλεως Οικουμενικό Πατριάρχη Γεννάδιο τον Β΄. Έκτοτε, οι παραχωρήσεις αυτές, γνωστές ως «προνόμια», περιλαμβάνονταν στο διοριστήριο έγγραφο (βεράτι), που χορηγούσε η Υψηλή Πύλη στον εκάστοτε Πατριάρχη κατά την επικύρωση της εκλογής του, ορίζοντας ως δικαιώματά του: α) το διορισμό και την παύση κληρικών και μοναχών, β) τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας, γ) την εκδίκαση αστικών υποθέσεων (γάμοι, διαζύγια, διατροφές, διαθήκες κλπ.), δ) την κάρπωση της αδιάθετης περιουσίας ιερωμένων και μοναχών μέχρι του ποσού των 5.000 άσπρων, και ε) την είσπραξη εκκλησιαστικών φόρων. Του παρεχόταν, επίσης, η διαβεβαίωση της ισόβιας άσκησης των καθηκόντων του, της προστασίας του από αυθαίρετες ενέργειες κρατικών αξιωματούχων και της μη άσκησης βίαιου εξισλαμισμού στο ποίμνιό του.
     
    Για περισσότερα: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

    Μιλτιάδη Κωνσταντίνου:1η Σεπτεμβρίου, Αρχή της Ινδίκτου: Η μαρτυρία της Παλαιάς Διαθήκης για τον Χριστό

    Κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον: δ´ 16-22: Το κήρυγμα του Ιησού στη συναγωγή της Ναζαρέτ

    Η 1η Σεπτεμβρίου χαρακτηρίζεται στην παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας ως «Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου» και σηματοδοτεί την έναρξη του νέου εκκλησιαστικού και λειτουργικού έτους. Ο όρος «ίνδικτος» ή «ινδικτιών» είναι εξελληνισμένος τύπος της λατινικής “indictio” (= διάταγμα) που στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δήλωνε μια φορολογική περίοδο 15 ετών και από τον δ΄ μ.Χ. αιώνα καθιερώθηκε ως μονάδα μέτρησης του χρόνου, για να καταλήξει να δηλώνει την έναρξη του έτους. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας προέρχεται από την περικοπή Λου 4:16-22 που αναφέρεται στην έναρξη της δημόσιας δράσης του Ιησού με το πρώτο κήρυγμά του στη συναγωγή του χωριού του, της Ναζαρέτ.
    Αμέσως μετά τη βάπτισή του και την αντιμετώπιση των πειρασμών στην έρημο, ο Ιησούς επιστρέφει στη Γαλιλαία και, αφού περιοδεύει για λίγο στην περιοχή, φτάνει στη Ναζαρέτ. Εκεί επισκέπτεται τη συναγωγή, προκειμένου να συμμετάσχει στην προσευχή του Σαββάτου. Ακολουθώντας το τυπικό των συναγωγών της περιοχής, σύμφωνα με το οποίο, μετά την ανάγνωση του Νόμου, μπορούσε οποιοσδήποτε να διαβάσει κάποια περικοπή από τα βιβλία των Προφητών και να τη σχολιάσει, ο Ιησούς σηκώθηκε, πήρε τον κύλινδρο από πάπυρο που περιείχε το κείμενο του προφήτη Ησαΐα, τον ξετύλιξε και διάβασε όρθιος τα δύο πρώτα εδάφια από το κεφάλαιο 61:
    Το Πνεύμα με κατέχει του Κυρίου,
    μ’ αυτό με έχρισε·
    μ’ έστειλε μήνυμα χαρμόσυνο να φέρω στους φτωχούς,
    τους τσακισμένους ψυχικά να θεραπεύσω·
    στους αιχμαλώτους να αναγγείλω ότι θα λευτερωθούν,
    και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους,
    τους καταπιεσμένους ν’ απελευθερώσω,
    ν’ αναγγείλω του καιρού τον ερχομό, που χάρη ο Κύριος δίνει.
    Έπειτα έδωσε στον χαζζάν (τον υπηρέτη που μεταξύ άλλων καθηκόντων είχε και την ευθύνη των βιβλίων της συναγωγής) το βιβλίο και κάθισε για να κάνει ένα μιδράς (σύντομο ερμηνευτικό σχόλιο). Ήδη η φήμη του Ιησού ως δασκάλου και θεραπευτή είχε προηγηθεί του ερχομού του στην Ναζαρέτ, και έτσι όλων τα μάτια ήταν προσηλωμένα πάνω του, περιμένοντας με αγωνία να ακούσουν τα λόγια του. Αυτό όμως που είπε ο Ιησούς τους άφησε κατάπληκτους, καθώς ξεπερνούσε κάθε προσδοκία∙ χωρίς καθόλου περιστροφές ο Ιησούς δηλώνει ότι:
    Σήμερα βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε.
    Αυτό που στην πραγματικότητα λέει ο Ιησούς με το σύντομο κήρυγμά του στους έκπληκτους συγχωριανούς του είναι ότι αυτός που όλοι γνώριζαν ως γιο του ξυλουργού είναι ο μεσσίας, ο χρισμένος, δηλαδή, από τον Θεό απεσταλμένος του που ανέμεναν γενιές και γενιές για να λυτρώσει τους Ισραηλίτες από όλα τους τα δεινά. Εύκολα μπορεί κανείς, μετά από μια τέτοια δήλωση, να κατανοήσει την αντίδραση των κατοίκων της Ναζαρέτ.
    Το κήρυγμα του Ιησού στη συναγωγή του χωριού του περιγράφεται και από τους άλλους δύο συνοπτικούς ευαγγελιστές αλλά με κάποιες διαφορές. Δεν θεωρείται αφετηριακό σημείο της δράσης του Ιησού (στο Ματ 13:54-58 τίθεται μετά τις παραβολές για τη “βασιλεία των ουρανών” και στο Μαρ 6:1-6 μετά το θαύμα της ανάστασης της κόρης του Ιαείρου) ούτε γίνεται αναφορά στο περιεχόμενο του κηρύγματός του, ούτε και στην απόπειρα των συγχωριανών του να οδηγήσουν τον Ιησού στην άκρη ενός γκρεμού και να τον δολοφονήσουν (Λου 4:28-29).
    Για να ερμηνεύσει κανείς αυτή τη διαφορετική θεώρηση των γεγονότων από τους τρεις ευαγγελιστές, πρέπει να λάβει υπόψη του τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Πρόκειται για ένα ευαγγέλιο που δεν απευθύνεται όπως τα άλλα δύο σε ισραηλίτες που έγιναν χριστιανοί αλλά σε πρώην ειδωλολάτρες. Αυτός είναι και ο λόγος που ο συγγραφέας του αποφεύγει τη χρήση εβραϊκών όρων και λέξεων (τα ελληνικά του Λουκά είναι τα καλύτερα της Καινής Διαθήκης) και δεν δείχνει παρόμοιο με τους άλλους ευαγγελιστές ενδιαφέρον -παρά μόνο σε ελάχιστες εξαιρετικές περιπτώσεις- να αποδείξει ότι ο Ιησούς είναι ο από τους Ιουδαίους αναμενόμενος μεσσίας. Παρ’ όλα αυτά, το ευαγγέλιο αυτό σηματοδοτεί τόσο την αρχή όσο και το τέλος της δράσης του Ιησού με μια αναφορά στους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Έτσι, όπως στο πρώτο δημόσιο κήρυγμά του ο Ιησούς χρησιμοποιεί ένα παράθεμα από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, για να περιγράψει το έργο που πρόκειται να επιτελέσει πάνω στη γη, κατά ανάλογο τρόπο και μετά την ανάστασή του, συμπορευόμενος με δύο από τους μαθητές του προς το χωριό Εμμαούς[1],
    ... αρχίζοντας από τα βιβλία του Μωυσή και όλων των προφητών, τους εξήγησε όσα αναφέρονταν στις Γραφές για τον εαυτό του.
    Ενώ, λοιπόν, ο ευαγγελιστής Λουκάς δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να αποδείξει στους αναγνώστες του ότι ο Ιησούς είναι ο σύμφωνα με τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης αναμενόμενος μεσσίας, δείχνει ξεχωριστό ζήλο να τους πείσει ότι τα κείμενα αυτά μιλούν για τον Χριστό. Έτσι, αντί για οποιαδήποτε άλλη προγραμματική δήλωση του Ιησού, θεωρεί αρκετό το να παραθέσει ένα κείμενο του προφήτη Ησαΐα, και να παρουσιάσει τον Ιησού απλώς να επιβεβαιώνει ότι το κείμενο αυτό αναφέρεται στον ίδιο, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια τεκμηρίωσης ή οποιαδήποτε άλλη επιχειρηματολογία. Το ίδιο ακριβώς κάνει και στο τέλος του ευαγγελίου του. Αντί ο Ιησούς να υπενθυμίσει στους δύο μαθητές του που δεν τον αναγνώρισαν τη μεταξύ τους σχέση και τα όσα έζησαν μαζί, τους προτρέπει να τον αναζητήσουν μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. Αλλά και σε άλλη μια περίπτωση ο ίδιος ευαγγελιστής αναφέρει ότι όταν κάποιος ρώτησε τον Ιησού για το πώς θα κερδίσει την αιώνια ζωή, εκείνος παρέπεμψε τον συνομιλητή του σε δύο χωρία από τα βιβλία Δευτερονόμιον (6:5) και Λευιτικόν (19:18) αντίστοιχα:
    Να αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου μ’ όλη την καρδιά σου και μ’ όλη την ψυχή σου, μ’ όλη τη δύναμή σου και μ’ όλο το νου σου∙ και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου[2].
    Ο ζήλος αυτός του ευαγγελιστή Λουκά μπορεί εύκολα να εξηγηθεί, αν ληφθεί υπόψη ότι για περισσότερο από έναν αιώνα χριστιανοί και ισραηλίτες χρησιμοποιούσαν την ίδια ιερή Βίβλο, τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης. Σε αυτήν τη Βίβλο στηρίχτηκαν οι απόστολοι για να διακηρύξουν στα πέρατα της τότε γνωστής οικουμένης το ευαγγέλιο του Χριστού. Σε αυτά τα κείμενα αναφέρονται οι απόστολοι όταν μιλούν για το πρόσωπο και το έργο του Χριστού «κατὰ τὰς Γραφάς». Ο αληθινός, λοιπόν, Ισραήλ για τον οποίο κάνουν λόγο οι συγκεκριμένες Γραφές, και επομένως και ο κληρονόμος των επαγγελιών του Θεού προς τον λαό του, δεν είναι οι Ιουδαίοι της εποχής του Χριστού αλλά όσοι αναγνωρίζουν μέσα από αυτές τις ίδιες Γραφές τον Ιησού ως Χριστό και Κύριο.
    Η ευαγγελική αυτή περικοπή αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα στη σύγχρονη εποχή, καθώς σήμερα εμφανίζονται πολλοί, ακόμη και χριστιανοί, που επιχειρούν να παρουσιάσουν τον Θεό που αποκαλύπτεται μέσα από την Παλαιά Διαθήκη στους ανθρώπους εντελώς διαφορετικό από εκείνον που κηρύττει ο Ιησούς Χριστός στην Καινή Διαθήκη. Μια τέτοια διάκριση όμως δεν κλονίζει απλώς τη βασική αρχή που διαφοροποιεί τη χριστιανική πίστη από όλες τις θρησκείες, το ότι δηλαδή ο Θεός αποκαλύπτεται μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία, αλλά οδηγεί και σε μια εντελώς διαφορετική εικόνα του Ιησού Χριστού. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα, αν επιχειρήσει να αφαιρέσει από την Καινή Διαθήκη τα χωρία εκείνα που αναφέρονται στην Παλαιά (στις περισσότερες εκδόσεις της Κ.Δ. τα συγκεκριμένα χωρία επισημαίνονται με διαφορετικά γράμματα). Θα διαπιστώσει τότε ότι δεν απομένει από το πρόσωπο του Χριστού παρά μόνον η εικόνα ενός περιπλανώμενου θαυματοποιού ή, στην καλύτερη περίπτωση, ενός δασκάλου φιλοσοφικών αληθειών, ο οποίος κατορθώνει πάντοτε να ανατρέπει με ετοιμότητα τα επίσης φιλοσοφικά επιχειρήματα των συνομιλητών του. Αλλά μια τέτοια εικόνα του Ιησού είναι ξένη προς την πίστη της Εκκλησίας γι’ αυτόν.
    Στον βαθμό, επομένως, που είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι για κάποιο χρονικό διάστημα υπήρξε χριστιανική Εκκλησία χωρίς Καινή Διαθήκη, ουδέποτε όμως υπήρξε Εκκλησία χωρίς Παλαιά Διαθήκη, η σχέση των δύο Διαθηκών μεταξύ τους είναι άρρηκτη. Άλλωστε, η Καινή Διαθήκη είναι “καινή”, επειδή υπάρχει η Παλαιά Διαθήκη∙ διαφορετικά δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “καινή”, αλλά αν δεν είναι καινή, τότε δεν είναι ούτε “διαθήκη”, επομένως και ο Ιησούς δεν είναι “Χριστός”, άρα και η σωτηρία που επαγγέλλεται καθίσταται άνευ περιεχομένου. Η μελέτη, κατά συνέπεια, τηςΠαλαιάς Διαθήκης δεν συνιστά ένα απλώς συμβατικό, μεταξύ άλλων θρησκευτικών υποχρεώσεων, καθήκον του σύγχρονου χριστιανού, αλλά εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για μια ουσιαστική συνάντησή του με τον Χριστό.

    [1] Λου 24:13-17
    [2] Λου 10:25-27
    ______________________________
    Φώτο χειρογράφου: Σελίδα από το χειρόγραφο του Βιβλίου του Ησαΐα που βρέθηκε στο Κουμράν. Οι τελευταίες σειρές της σελίδας περιέχουν το απόσπασμα που διάβασε ο Ιησούς στη συναγωγή της Ναζαρέτ.
    - See more at: http://www.amen.gr/article15144#.UiIl0evTimg.facebook

    Σεπτόν Πατριαρχικόν Μήνυμα ἐπί τῇ ἡμέρᾳ προσευχῆς ὑπέρ τῆς Προστασίας τοῦ Φυσικοῦ Περιβάλλοντος (01/09/2013)

    Ἀριθμ. Πρωτ. 735

     + Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
    ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
    ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
    ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
    ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
    ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
    ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΟΥ
    ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ
    ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
    * * *

    Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

    Ἔφθασεν ἡ πρώτη Σεπτεμβρίου, ἡ πρώτη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, τήν ὁποίαν πρό ἐτῶν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἐν συνεχείᾳ σύνολος ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία ὡρίσαμεν ὡς ἡμέραν προσευχῆς διά τό περιβάλλον. Ἔκτοτε, λόγῳ καί τῆς ἡμετέρας πρωτοβουλίας ταύτης, ἔχει γενικευθῆ τό ἐνδιαφέρον διά τήν προστασίαν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καί πολλά λαμβάνονται  μέτρα ἐν προκειμένῳ διά τήν ἀειφορίαν καί τήν ἰσορροπίαν τῶν οἰκοσυστημάτων ἀλλά καί διά πᾶν σχετικόν πρός αὐτάς πρόβλημα.

    Καθώς μάλιστα τυγχάνει γνωστόν καί ἐπιμεμαρτυρημένον ὅτι "οὐ λύονται οἱ νόμοι τῆς φύσεως, οὐδέ σαλεύονται, ἀλλά μένουσιν ἀκίνητοι" (πρβλ. Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τόν πτωχόν Λάζαρον ΣΤ΄, P.G. 48, 1042), ὀφείλομεν σήμερον νά ἐπικεντρώσωμεν τήν προσοχήν μας εἰς τάς ἀφανεῖς ἐπεμβάσεις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν ἰσορροπίαν τοῦ περιβάλλοντος, ἡ ὁποία διασαλεύεται ὄχι μόνον δι᾿ ἐμφανῶν καταστρεπτικῶν ἐνεργειῶν, ὡς αἱ ἐκριζώσεις τῶν δασῶν, ἡ ὑπεράντλησις τῶν ὑδάτων, ἡ ἐν γένει ὑπερεκμετάλλευσις τῶν φυσικῶν καί ἐνεργειακῶν πόρων καί ἡ μέσῳ διαρροῆς καί ἀποθέσεως τοξικῶν καί χημικῶν οὐσιῶν μόλυνσις μεγάλων χερσαίων καί ὑδατίνων περιοχῶν, ἀλλά καί δι᾿ ἀφανῶν διά γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ πράξεων. Καί τοιαῦται τυγχάνουν αἱ ἐπεμβάσεις εἰς τά γονιδιώματα τῶν ἐμβίων ὄντων καί ἡ δημιουργία κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον μετηλλαγμένων εἰδῶν ἀγνώστου ἐν συνεχείᾳ μετεξελίξεως, ὡς καί ἡ ἀνεύρεσις τρόπων ἀποδεσμεύσεως τεραστίων δυνάμεων, τῶν ἀτομικῶν καί πυρηνικῶν, τῶν ὁποίων ἡ μή ὀρθή χρῆσις δύναται νά ἐξαφανίσῃ πᾶν ἴχνος ζωῆς καί πολιτισμοῦ εἰς τόν πλανήτην μας. Εἰς τάς περιπτώσεις ταύτας δέν εἶναι ἡ πλεονεξία καί ἡ ἐπιθυμία τῆς ὑπερισχύσεως τά μόνα κίνητρα τῶν ἐπιδιωκόντων νά ἐπέμβουν καί νά μεταλλάξουν τά ἔμβια ὄντα, τά ὁποῖα ὁ Θεός ἐδημιούργησεν ὡς «καλά λίαν», ἀλλά καί ἡ ὑπεροψία ὡρισμένων ὅπως ἀντιπαραταχθοῦν εἰς τήν Σοφίαν τοῦ Θεοῦ καί ἀποδείξουν ἑαυτούς ἱκανούς νά βελτιώσουν τό ἔργον Αὐτοῦ. Ἡ ψυχική στάσις αὕτη χαρακτηρίζεται ὑπό τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ὡς "ὕβρις", δηλαδή ὑπεροπτική αὐθάδεια τοῦ ἔχοντος περιωρισμένον νοῦν ἔναντι τοῦ Πανσόφου καί Παντοδυνάμου Δημιουργοῦ.

    Ἀσφαλῶς δέν ἀντιτασσόμεθα πρός τήν ἐπιστημονικήν ἔρευναν,  ἐάν καί ἐφ᾿ ὅσον παρέχῃ ἐπωφελεῖς ὑπηρεσίας εἰς τόν ἄνθρωπον καί τό περιβάλλον. Τοιουτοτρόπως, ἡ χρησιμοποίησις τῶν πορισμάτων αὐτῆς διά τήν θεραπείαν, παραδείγματος χάριν, ἀσθενειῶν εἶναι ἀσφαλῶς θεμιτή, ἀλλά ἡ βεβιασμένη ἐμπορική ἐκμετάλλευσις προϊόντων τῆς συγχρόνου χημικῆς καί βιολογικῆς τεχνολογίας πρό τῆς τετελεσμένης διαπιστώσεως ὅτι εἶναι διά τόν ἄνθρωπον ἀβλαβῆ, εἶναι ἀσφαλῶς κατακριτέα, καθώς ἐπανειλημμένως ὡδήγησεν εἰς τραγικάς συνεπείας αὐτόν καί τό περιβάλλον.

    Ἡ ἐπιστήμη, καλῶς πράττουσα, διαρκῶς ἐρευνᾷ καί προσπαθεῖ νά ἑρμηνεύσῃ τήν φυσικήν νομοτέλειαν καί τάξιν. Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ πρός τούς πρωτοπλάστους "κατακυριεύσατε τῆς γῆς"(Γεν. θ΄ 1) παρέχει τήν ἄδειαν τῆς ἐρεύνης καί γνώσεως τῶν φυσικῶν καί βιολογικῶν μηχανισμῶν οἱ ὁποῖοι δροῦν εἰς αὐτήν, διά νά εἶναι σύνολον τό φυσικόν περιβάλλον παραδείσιον. Ἀρκεῖ ἡ ἐπιδίωξις τῆς γνώσεως καί ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτῆς νά μή στοχεύῃ μόνον εἰς τό κέρδος καί νά μή εἶναι ἀλαζονική προσπάθεια οἰκοδομήσεως ἑνός νέου πύργου τῆς Βαβέλ, διά τοῦ ὁποίου τό δημιούργημα θά προσπαθήσῃ νά φθάσῃ καί ἴσως, κατά τήν ἔπαρσιν ὡρισμένων, νά ὑπερβῇ καί Αὐτόν τόν Δημιουργόν. Δυστυχῶς λησμονεῖ ἐνίοτε ὁ ἄνθρωπος ὅτι ὁ τοῦ "κάλλους γενεσιάρχης ἔκτισεν αὐτά" (Σοφ. Σολ. ιγ΄, 3) καί χείρ Κυρίου "ἐθεμελίωσε τήν γῆν, καί ἡ δεξιά Αὐτοῦ ἐστερέωσε τόν οὐρανόν" (πρβλ. Ἡσ. μη΄, 13).

    Καθῆκον, λοιπόν, ἡμῶν τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος καί τῆς ἐπιστήμης, ἀλλά καί πάντων τῶν εὐλαβῶν χριστιανῶν, εἶναι νά ἐργαζώμεθα τό ἀγαθόν καί κυρίως νά προσευχώμεθα ὅπως ὁ Δημιουργός τοῦ παντός Θεός φωτίζῃ τούς εἰδικῶς μέ τά ἀνωτέρα θέματα ἀσχολουμένους ἐπιστήμονας ἵνα ἐν ταπεινώσει ἔναντι Αὐτοῦ καί ἐν σεβασμῷ πρός τήν φυσικήν νομοτέλειαν καί τάξιν εἰσέρχωνται εἰς τά ἐνδότερα αὐτῆς καί ἀποφεύγουν τήν διά λόγους οἰκονομικῆς ἐκμεταλλεύσεως ἤ ἄλλους, ὡς ἀνεφέρομεν, βεβιασμένην χρησιμοποίησιν τῶν πορισμάτων τῆς ἐρεύνης των. Χρειάζεται μακρά πεῖρα διά νά βεβαιωθῇ ὅτι αἱ διαπιστωθεῖσαι εὐεργετικαί ἐπιρροαί ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν νέων γνώσεων δέν συνεπάγονται παραπλεύρως ἐπιβλαβεῖς παρενεργείας εἰς τό περιβάλλον καί βεβαίως εἰς αὐτόν τοῦτον τόν ἄνθρωπον.

    Κατά τήν δημιουργίαν τοῦ κόσμου ἡ τότε φωνή καί τό πρῶτον πρόσταγμα τοῦ Κυρίου "οἷον νόμος τις ἐγένετο φύσεως, καί ἐναπέμεινε τῇ γῇ, τήν τοῦ γεννᾶν αὐτῇ καί καρποφορεῖν δύναμιν εἰς τό ἑξῆς παρεχόμενος..."  (Μεγάλου Βασιλείου, εἰς τήν ἑξαήμερον Θ΄, P.G. 29, 96A), ἐξασφαλίζουσα τήν ἀειφορίαν αὐτῆς. Καί ἡ γῆ θά συνεχίσῃ νά γεννᾷ καί νά καρποφορῇ ἐφ᾿ ὅσον ἀφεθῇ εἰς τήν φυσικήν αὐτῆς τάξιν καί ἐφ᾿ ὅσον ἡμεῖς οἱ πάροικοι ἐπ᾿ αὐτῆς πορευθῶμεν κατά τά προστάγματα καί τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ καί φυλάττωμεν καί ποιῶμεν αὐτάς. Τότε Ἐκεῖνος μόνον "δώσει τόν ὑετόν ἡμῖν ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καί ἡ γῆ δώσει  τά γενήματα αὐτῆς, καί τά ξύλα τῶν πεδίων ἀποδώσει τόν καρπόν αὐτῶν [...] καί φαγώμεθα τόν ἄρτον ἡμῶν εἰς πλησμονήν καί κατοικήσωμεν μετά ἀσφαλείας ἐπί τῆς γῆς ἡμῶν. Καί πόλεμος οὐ διελεύσεται διά τῆς γῆς ἡμῶν[...]" (πρβλ. Λευιτ. 26, 4-5).

    Προσευχόμενοι ἐπί τῇ εὐσήμῳ ταύτῃ ἡμέρᾳ καί τῇ εἰσόδῳ τοῦ ἐνιαυτοῦ μετά Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, Συμεών τοῦ ἰσαγγέλου καί τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἑπταρίθμων παίδων καί μετά τοῦ ἱεροῦ Ψαλμῳδοῦ Δαυίδ πρός τόν Κύριον ὅπως ἐξαποστείλῃ τό πνεῦμα Αὐτοῦ καί ἀνακαινίσῃ τό πρόσωπον τῆς γῆς (πρβλ. Ψαλμ. 103, 30), εὐλογῶν τά ἔργα τῶν χειρῶν Αὐτοῦ καί καταξιῶν ἡμᾶς λυσιτελῶς περαιῶσαι τήν τοῦ χρόνου περίοδον,  ἐπικαλούμεθα ὑπέρ τῶν ἐρευνώντων τάς δυνάμεις τῆς φύσεως τόν φωτισμόν, τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

    ͵βιγ΄ Σεπτεμβρίου α΄
    +Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
    Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης

    ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013 (ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ)

    Το Ευαγγέλιο Κατά Λουκάν (δ΄ 16-22)

    Τῷ καιρῷ εκείνῳ, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθε κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι.
    Καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ἡσαΐου τοῦ προφήτου, καὶ ἀναπτύξας τὸ βιβλίον εὗρε τὸν τόπον οὗ ἦν γεγραμμένον· Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν.
    Καὶ πτύξας τὸ βιβλίον ἀποδοὺς τῷ ὑπηρέτῃ ἐκάθισε· καὶ πάντων ἐν τῇ συναγωγῇ οἱ ὀφθαλμοὶ ἦσαν ἀτενίζοντες αὐτῷ.
    Ἤρξατο δὲ λέγειν πρὸς αὐτοὺς ὅτι σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν. Καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσήφ;

    Απόδοση στη νεοελληνική:
    Τον καιρό εκείνο, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Ναζαρὲτ, ὅπου εἶχε ἀνατραφῆ καὶ κατὰ τὴν συνήθειά του ἐμπῆκε εἰς τὴν συναγωγὴν κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου καὶ ἐσηκώθηκε διὰ νὰ διαβάσῃ.
    Καὶ τοῦ ἔδωκαν τὸ βιβλίον τοῦ Ἡσαΐα τοῦ προφήτου καὶ ἀφοῦ τὸ ξετύλιξε εὑρῆκε τὸ μέρος, ὅπου ἦτο γραμμένον, «Πνεῦμα Κυρίου εἶναι ἐπάνω μου, διότι μὲ ἔχρισε. Μὲ ἔστειλε νὰ φέρω εἰς τοὺς πτωχοὺς χαρμόσυνον ἄγγελμα, νὰ θεραπεύσω ἐκείνους ποὺ ἔχουν συντετριμμένην καρδιά, νὰ κηρύξω εἰς αἰχμαλώτους ἀπελευθέρωσιν καὶ εἰς τοὺς τυφλοὺς ἀνάβλεψιν, νὰ ἐλευθερώσω ἐκείνους ποὺ πιέζονται, νὰ κηρύξω τὸ ἔτος τῆς εὐνοίας τοῦ Κυρίου.»
    Καὶ ἀφοῦ ἐτύλιξε τὸ βιβλίον καὶ τὸ ἔδωκε εἰς τὸν ὑπηρέτην ἐκάθησε καὶ τὰ μάτια ὅλων εἰς τὴν συναγωγὴν ἦσαν προσυλωμένα ἐπάνω του.
    Ἄρχισε δὲ νὰ τοὺς λέγει, «Σήμερα ἔχει ἐκπληρωθῆ εἰς τὰ αὐτιά σας ἡ γραφὴ αὐτή». Καὶ ὅλοι συγκατένευαν πρὸς αὐτὸν καὶ ἐθαύμαζαν διὰ τὴν χάριν τῶν λόγων ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἔλεγαν, «Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ;».
     

    Επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχου προς τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ. με την ευκαιρία της διοργάνωσης του 13ου Διαχριστιανικού Συμβποσίου στο Μιλάνο



    Τω Ελλογιμωτάτω κυρίω Χρυσοστόμω Σταμούλη, Καθηγητή Πανεπιστημίου, τέκνω της ημών Μετριότητος εν Κυρίω αγαπητώ, χάριν και ειρήνην παρά Θεού.
    Την σχέσιν των μαθητών Του μετά του κόσμου καθώρισεν ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις την ολίγον προ του Πάθους προσευχήν Αυτού περιγράφων τούτους ως «ουκ … εκ του κόσμου» (Ίωάν. ιζ” 14-15), και παρακαλών τον Θεόν Πατέρα Του ουχί ίνα άρη αυτούς εκ του κόσμου, αλλ' ίνα τηρήση αυτούς εκ του πονηρού (Ιωάν. ιζ' 15-16). Προς τούτοις, την δράσιν τών εις Χριστόν πιστευόντων προσδιώρισε και ο απόστολος Παύλος δια της προσομοιώσεως αυτών προς την μικράν ζύμην ήτις «όλον το φύραμα ζυμοί» (Γαλ. ε' 9). Η εν τω κόσμω διαβίωσις των χριστιανών έθεσεν αρχήθεν το ζήτημα των σχέσεων αυτών μετά της εν τω κόσμω εξουσίας και της στάσεως των πιστών έναντι αυτής. Εις την αντιπαράθεσιν μετά της κοσμικής εξουσίας, διατυπουμένην δια της εν τω πραιτωρίω ερωτήσεως του Χριστού υπό του Ποντίου Πιλάτου, «σύ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων;», ο Χριστός αποποιείται την τοιαύτην εξουσίαν καί διακηρύσσει ευθαρσώς ότι «η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Ιωάν. ιη' 36). Τοιουτοτρόπως, αφ’ ενός μεν απορρίπτει την προς την κοσμικήν εξουσίαν αντιπαράθεσιν, αφ’ ετέρου δε δεν ενοχλείται από την ύπαρξιν αυτής, αφορών εις μίαν διακριτήν και διακριτικήν μετ’ αυτής σχέσιν.
    Εις την δια μέσου των αιώνων εξέλιξιν της ιστορίας οι χριστιανοί άλλοτε διήλθον δια του πυρός και του σιδήρου των διωγμών, άλλοτε χάρις εις την ευσέβειαν των κρατούντων απήλαυσαν ήρεμον και ησύχιον βίον. Η θεία συνάρσει έκδοσις του εν Μεδιολάνοις διατάγματος της ανεξιθρησκείας υπό του αγίου αυτοκράτορος Κωνσταντίνου τού Μεγάλου συνέβαλε τα μέγιστα εις την ειρηνικήν συμπόρευσιν των πιστών μετά των εκάστοτε εν εξουσία όντων, δια της παραχωρήσεως αδείας προς ελευθέραν άσκησιν των λατρευτικών και θρησκευτικών καθηκόντων των και της αναγνωρίσεως εν γένει της ανεξιθρησκείας.
    Υπό το φως των ανωτέρω, κρίνομεν ότι δικαίως το από εικοσαετίας οργανούμενον υπό τού Τμήματος Θεολογίας τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Istituto Francescano di Spiritualità τού Πανεπιστημίου Antonianum τής Ρώμης Διαχριστιανικόν Συμπόσιον ενετάχθη εις το πλαίσιον των επετειακών εορτασμών των 1700 ετών από της εκδόσεως τού Διατάγματος των Μεδιολάνων, ως θέμα δε τούτου επελέγη η σχέσις της ζωής των χριστιανών προς την πολιτικήν εξουσίαν, θέμα επίκαιρον και εις τας ημέρας ημών, κατά τας οποίας τόσον ο πειρασμός της εξουσίας επηρεάζει ενίοτε την ζωήν των χριστιανών, όσον και ένιαι μορφαί πολιτικής εξουσίας εις τον σύγχρονον κόσμον δρούν αρνητικώς ή και θέτουν εν κινδύνω την ζωήν αυτών.
    Διό και ευχόμεθα πάσαν επιτυχίαν εις τας εργασίας του Συμποσίου τούτου, επικαλούμενοι πατρικώς τον άνωθεν φωτισμόν προς πνευματικήν καρποφορίαν αυτού επ' αγαθώ της Εκκλησίας και προόδω της εικοσαετούς συνεργασίας των επιστημονικών τούτων Ιδρυμάτων.

    Πηγή: http://fanarion.blogspot.gr/2013/08/13-o.html
     


     

    Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013

    Τα Ωρολόγια Προγράμματα της Α΄ τάξης του Γενικού Λυκείου, των Α΄ και Β΄ τάξεων του Εσπερινού Γενικού Λυκείου, του Ημερησίου Γυμνασίου και το Ωρολόγιο Πρόγραμμα Εσπερινού Γυμνασίου.

    Υπογράφηκαν από τον υπουργό Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλο τα Ωρολόγια Προγράμματα   της Α΄ τάξης του Γενικού Λυκείου,   των Α΄ και Β΄ τάξεων του Εσπερινού Γενικού Λυκείου,  του  Ημερησίου Γυμνασίου και το Ωρολόγιο Πρόγραμμα Εσπερινού Γυμνασίου.


    Πηγή: http://www.esos.gr/article/eidisis-defterovathmia-ekpaidefsi/orologia-programmata-gymansioy-a-lyklrioy-ab-wesperinoy-lykeioy

    ΚΑΙΡΟΣ: Διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών και στην λυκειακή βαθμίδα της τεχνικής εκπαίδευσης.


    Χολαργός  18-8-2013

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
    Το Υπουργείο Παιδείας ακολουθώντας την «πεπατημένη» των τελευταίων ετών ανακοίνωσε στη μέση του καλοκαιριού τα σχέδιά του για το νέο Γενικό Λύκειο και την Τεχνική Εκπαίδευση. Η επίσημη κυβερνητική θέση είναι ότι τα σχέδια αυτά τίθενται σε δημόσια διαβούλευση. Ταυτόχρονα με την μεγαλόστομη όμως αυτή διακήρυξη το υπουργείο υλοποιώντας πολιτικές προαποφασισμένες,  για τις οποίες δεν θέτει θέμα «δημόσιας διαβούλευσης» οδηγεί στον καιάδα της ανυπαρξίας και της εξαφάνισης πλήθος ειδικοτήτων και τους υπηρετούντες σ’ αυτές συναδέλφους επιχειρηματολογώντας υπέρ του εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού πλαισίου και περιεχομένου σπουδών της λυκειακής βαθμίδας και του εξορθολογισμού  στη διαχείριση του υπηρετούντος ανθρώπινου δυναμικού. Η αιφνιδιαστική κατάργηση πλήθους ειδικοτήτων στη τεχνική εκπαίδευση, η εγκύκλιος για τις αναγκαστικές μετατάξεις ακόμα και σε διοικητικές θέσεις πλεονάζοντος εκπαιδευτικού προσωπικού, η αύξηση του μαθητικού δυναμικού ανά σχολική τάξη, οι συγχωνεύσεις ή καταργήσεις σχολικών μονάδων χωρίς διάλογο με τους ενδιαφερόμενους φορείς, αναιρεί ή θέτει «εν αμφιβόλω» την πρόθεσή του για δημόσια διαβούλευση.
    Πρόσφατα οι πανελλήνιες και τοπικές ενώσεις των θεολόγων (πλην της ΠΕΘ) υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή προς το Υπουργείο Παιδείας, με την οποία εξέφραζαν την αντίθεσή τους σε οποιαδήποτε κίνηση μείωσης των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στη λυκειακή βαθμίδα, καθώς το περιεχόμενό του και το πλαίσιο διδασκαλίας του, όπως έχει διαμορφωθεί την τελευταία 20ετία τουλάχιστον, συμβάλλει αποφασιστικά  στη διαμόρφωση  του περιεχομένου των ανθρωπιστικών σπουδών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αφήνοντας ιδιαίτερο και  ευανάγνωστο στίγμα.
    Οι  θεολογικές  ενώσεις και οι τοπικοί σύνδεσμοι με την κίνησή τους αυτή, επαναβεβαίωσαν στη πράξη και την ομόφωνη απόφαση για διεκδίκηση διατήρησης του μέχρι σήμερα ισχύοντος καθεστώτος διδασκαλίας του μαθήματος, που είχε ληφθεί σε κοινή σύσκεψη των θεολογικών φορέων(ενώσεις, θεολογικές σχολές, Εκκλησία της Ελλάδος) στη Ι.Μ Πεντέλης με την πρωτοβουλία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου (Πάσχα του 2011). Στη συνάντηση αυτή ο σύνδεσμός μας δια του εκπροσώπου του Δ. Μόσχου, είχε ιδιαιτέρως αναφερθεί στη σημασία της διατήρησης του υπάρχοντος καθεστώτος διδασκαλίας των Θρησκευτικών και στην τεχνική λυκειακή εκπαίδευση, επειδή με την παρουσία του συμβάλλει στην εμπέδωση ενός δικτύου αρχών και κριτηρίων για τη ζωή, τον άνθρωπο και τη σχέση του με τον κόσμο, απαραίτητων δηλαδή στοιχείων για την διαμόρφωση στάσης ζωής και συμπεριφοράς του εκπαιδευόμενου και αυριανού επαγγελματία.
    Η απάλειψη της μιας ώρας του μαθήματος από την Β΄ τάξη του αυριανού τεχνικού λυκείου δεν δυναμιτίζει μόνο την θέση του μαθήματος στην τεχνική εκπαίδευση με όλα τα συνεπαγόμενα αποτελέσματα και για τους διδάσκοντες  αλλά κυρίως  δημιουργεί ερωτηματικά για την χρησιμότητα της μιας ώρας στη Α΄τάξη, η διατήρηση της οποίας τίθεται και αυτή – κατά την εκτίμησή μας – σε αμφισβήτηση στο άμεσο μέλλον.
    Στην καταιγίδα των εξελίξεων τόσο σε επίπεδο περιεχομένου και σκοπών εκπαίδευσης στη λυκειακή βαθμίδα όσο και εργασιακών σχέσεων των υπηρετούντων σ’ αυτή συναδέλφων, το υπουργείο επιθυμεί το δημόσιο διάλογο. Με τη διαφορά ότι στο διάλογο αυτό θεωρεί πως οι εκπρόσωποι του εκπαιδευτικού-επιστημονικού κόσμου, δεν έχουν θέση στη διαμόρφωση του πλαισίου[έστω συμβουλευτικά] αλλά μόνο στην κριτική αποτίμηση μετά την κάθε ανακοίνωση για αλλαγές και ανακατατάξεις.  
    Η θέση μας και θέση όλων των θεολόγων της χώρας (διορισμένων και αδιορίστων) είναι η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών και στην λυκειακή βαθμίδα της τεχνικής εκπαίδευσης. Εξυπακούεται ότι έχουμε τη διάθεση συμβολής σε έναν ουσιαστικό διάλογο για τη διαμόρφωση ενδεχομένως ενός  αναπροσανατολισμού όσο και βελτίωσης της θρησκευτικής αγωγής στην τεχνική εκπαίδευση, στηριζόμενοι στην  εμπειρία και τη γνώση των συναδέλφων-μελών μας, που πληρούν με αξιώσεις όλες τις πιθανές προϋποθέσεις, για τη συμμετοχή τους σε όποια μελλοντική διαβούλευση, η οποία όμως για να στοχεύει στην επιτυχία, πρέπει να προηγείται των όποιων τελικών αποφάσεων.


                                                                            Από το  Δ.Σ
     

    ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Ν. ΗΜΑΘΙΑΣ: Για τα Θρησκευτικά στη Β΄ Τάξη του Επαγγελματικού Λυκείου.


    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
     
    Με αφορμή το σχέδιο νόμου για την αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που είδε το φως της δημοσιότητας πριν λίγες ημέρες, θέλουμε να εκφράσουμε την έντονη αντίθεσή μας στη σχεδιαζόμενη κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών στη Β΄ Τάξη του νέου Επαγγελματικού Λυκείου.
    Η υποβάθμιση του μαθήματος, με την κατάργησή του στη Β΄ τάξη του νέου Επαγγελματικού Λυκείου και τη μείωση έτσι, των ήδη λίγων ωρών (σύμφωνα με το προηγούμενο ωρολόγιο πρόγραμμα 1 ώρα στην Α΄ τάξη και 1 ώρα στη Β΄τάξη), είναι ενέργεια όχι μόνο αντισυνταγματική, αλλά και αντιπαιδαγωγική και αντιεκπαιδευτική.
    Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν καλά ότι τα μονόωρα μαθήματα δεν εξυπηρετούν το σκοπό τους και απαξιώνονται στην πράξη (απώλεια διδακτικών ωρών λόγω αργιών, γιορτών και εκδρομών),πολύ δε περισσότερο όταν αυτά διδάσκονται σε μία μόνο τάξη!
    Οι μαθητές στην κρίσιμη αυτή ηλικία θα στερηθούν το δικαίωμα να αποκτήσουν θρησκευτική συνείδηση μέσα από την κριτική προσέγγιση της ορθόδοξης πίστης, που στη χώρα μας εξακολουθεί να επηρεάζει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας και τη σύγχρονη όψη του πολιτισμού και της ιστορικής ταυτότητάς του.
    Παραγνωρίζεται με τον τρόπο αυτό ότι η διαμόρφωση αξιών, στάσεων, η υπέρβαση των προκαταλήψεων, των στερεοτύπων και των διακρίσεων, η αποδοχή των διαφορών, η επίλυση των αντιπαλοτήτων, η ανάλυση και συζήτηση μεγάλων σύγχρονων προβλημάτων, συνδέονται με τις αξίες και την υπαρξιακή στάση που προκύπτει από το ήθος της ελληνορθόδοξης παράδοσης.
    Αυτό λοιπόν το μάθημα επιχειρείται να στερηθούν τα παιδιά μας και να παραμείνουν πνευματικά αμόρφωτα και ηθικά ανοχύρωτα, εύκολη λεία στην προπαγάνδα παραθρησκευτικών σεκτών, καταστροφικών λατρειών, παρακρατικών ρατσιστικών οργανώσεων, οπαδών της βίας του αμοραλισμού και της αναρχίας.
    Παράλληλα, η υποβάθμιση του μαθήματος των Θρησκευτικών θα έχει ως αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση και το αβέβαιο εργασιακό μέλλον μεγάλου μέρους των ήδη υπηρετούντων στη Δημόσια Εκπαίδευση Θεολόγων.
    Δηλώνουμε λοιπόν την αντίθεσή μας στη σχεδιαζόμενη αποδυνάμωση της θρησκευτικής αγωγής στην επαγγελματική εκπαίδευση και καλούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να δώσει την ενδεδειγμένη λύση που δεν είναι άλλη, από το να παραμείνει το μάθημα των Θρησκευτικών στον κορμό μαθημάτων της Β΄ τάξης του Επαγγελματικού Λυκείου, εξασφαλίζοντας την ολόπλευρη μόρφωση των μαθητών και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, σε μια εποχή που περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η γνώση, η εξειδίκευση και η τεχνική κατάρτιση είναι ανάγκη να συνοδεύεται από αξίες και ήθος .

    Το Δ.Σ. της Ένωσης Θεολόγων Ν. Ημαθίας