Ευχές για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά

Χαιρετισμός Σχ. Συμβούλου προς τους εκπαιδευτικούς κλ. ΠΕ01 των Ν. Καβάλας και Δράμας

Νέο μέλος του Δ.Σ.του ΚΑΙΡΟΥ ο κ. Θεόδωρος Γιάγκου,πρόεδρος του τμήματος Κοινωνικής και Ποιμαντικής Θεολογίας του Α. Π. Θ.

Χολαργός 11-12-2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εκ μέρους του ΔΣ του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ-για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης» ανακοινώνεται,  ότι σύμφωνα με απόφασή του, που ελήφθη κατά την συνεδρίαση  του Σαββάτου [7-12-2013], τη θέση του προσφάτως αποβιώσαντος Σάββα Παυλίδη στο ΔΣ του συλλόγου,   σύμφωνα με το άρθρο 12 του ισχύοντος καταστατικού, καταλαμβάνει ο πρώτος σε ψήφους αναπληρωματικός και συγκεκριμένα ο κ. Θεόδωρος Γιάγκου, καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και πρόεδρος του τμήματος Κοινωνικής και Ποιμαντικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

                                                                      Για το ΔΣ

Ο Πρόεδρος                                                                                                   Ο Γ. Γραμματέας

Α. Αργυρόπουλος                                                                                        Γ. Παπαδόπουλος

 

Ο Άγιος Διονύσιος και η αγάπη στους εχθρούς

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Στο συναξάρι του Aγίου Διονυσίου του εκ Ζακύνθου (1547-1622), που η Εκκλησία τιμά στις 17 Δεκεμβρίου, αναφέρονται τα εξής: “Μία μέρα ο δολοφόνος του αδελφού του αγίου έφθασε στη μονή κυνηγημένος από τις αρχές και τους συγγενείς του θύματος, και ζήτησε καταφύγιο από τον ΄Αγιο Διονύσιο, χωρίς να ξέρει για ποιον επρόκειτο. Μαθαίνοντας το λόγο της καταδίωξης και την ταυτότητα του θύματος, ο άνθρωπος του Θεού προχώρησε προς τον δολοφόνο με συμπόνια, τον παρηγόρησε, τον παρότρυνε να μετανοήσει και τον έκρυψε”.

β) “Όταν οι αστυνομικοί έφθασαν στο μοναστήρι, ο άγιος υποκρίθηκε άγνοια και προσπάθησε με λόγια ειρηνικά να τους καθησυχάσει. Μόλις εκείνοι απομακρύνθηκαν, έβγαλε τον δολοφόνο που είχε παραλύσει από τρόμο και έκπληξη, και τον άφησε ελεύθερο να εργαστεί για τη σωτηρία της ψυχής του”. Η στάση αυτή του Αγίου Διονυσίου φαίνεται παράδοξη και έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη λογική. Βρίσκεται όμως σε απόλυτη συμφωνία με τους λόγους του Χριστού: “Να αγαπάτε τους εχθρούς σας. Ευεργετείτε όσους σας μισούν. Δίνετε ευχές σε όσους σας δίνουν κατάρες, προσεύχεσθε γι’ αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται” (Λουκ. 6, 27-28).

γ) Πολλοί, ακόμη και χριστιανοί, θεωρούν ότι το ευαγγελικό μήνυμα της αγάπης προς τους εχθρούς είναι ουτοπικό, ανέφικτο και ανεφάρμοστο. Άλλοι διατείνονται ότι αφορά μικρές κλειστές κοινότητες ή την ιδιωτική ζωή. Άλλοι πάλι το δέχονται ιδεολογικά, αλλά δεν το εφαρμόζουν πρακτικά. Άλλοι, για να το απορρίψουν, επικαλούνται το δυτικό μεσαίωνα και τους θρησκευτικούς πολέμους που αιματοκύλησαν τη γηραιά ήπειρο.

δ) Αλλά και η νεότερη δυτική φιλοσοφία παρερμήνευσε το νόημα της χριστιανικής αγάπης. Ο Kant την κατενόησε ως καθήκον, ο Schopenhauer ως συμπόνια και ο Nietzsche ως έκφραση εσωτερικής αδυναμίας. Και το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι: Τελικά, ποια απήχηση μπορεί να έχει στη σύγχρονη ανταγωνιστική και ατομοκεντρική κοινωνία το μήνυμα της αγάπης προς τους εχθρούς; Κι όμως, το ερώτημα μπορεί να αντιστραφεί: Μπορεί η χριστιανική αγάπη να είναι αληθινή και αυθεντική εάν δεν περιλαμβάνει και τους εχθρούς;

ε) Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης γράφει ότι “η ψυχή δεν μπορεί να έχει ειρήνη αν δεν προσεύχεται για τους εχθρούς… Χωρίς τη χάρη του Θεού δεν μπορούμε ν’ αγαπούμε τους εχθρούς μας… Αν δεν έχεις αγάπη, τότε τουλάχιστον μην τους διαβάλλεις και μην τους καταριέσαι, και τότε καλύτερο θα είναι… Όποιος, όμως, σκέφτεται το κακό για τους εχθρούς του, σημαίνει πως δεν έχει την αγάπη του Θεού και δεν γνώρισε ακόμη τον Θεό… μάλλον κάποιο πονηρό πνεύμα εισήλθε στην καρδιά του και της φέρνει κακούς λογισμούς”.

στ) Επομένως, η στάση του Αγίου Διονυσίου, που συγχώρησε και δίδαξε πνευματικά τον φονιά του αδελφού του δεν αποτελεί εξαίρεση. Αφορά κάθε χριστιανό που αν δεν μπορεί να φθάσει σε αυτά τα υψηλά μέτρα, μπορεί με την ευδοκία της χάριτος του Θεού να μπολιάσει τη ζωή του με το ευαγγελικό ήθος. Οι εντολές του Κυρίου δεν είναι πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις. Και κάθε χριστιανός μπορεί να συμβάλει κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του στην τήρησή τους.

ζ) Αν κάποιος αδυνατεί να εφαρμόσει την εντολή της αγάπης προς τους εχθρούς, μπορεί με ταπείνωση να εκζητήσει το θείο έλεος. Να ομολογήσει την αδυναμία του. Και η κίνηση αυτή τον πλουτίζει πνευματικά, έλκει τη χάρη του Θεού, οδηγεί στην αυτογνωσία και την επίγνωση του θείου θελήματος. Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να βρει τρόπους μίμησης της θείας αγάπης. Τότε εντείνεται ο πνευματικός αγώνας, ειρηνεύουν οι εμπαθείς λογισμοί, ακυρώνεται το μίσος και κόβονται οι κρίκοι του κακού, το οποίο μεταδίδεται αλυσιδωτά στην κοινωνία.

Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/114485/

Φώτιος Ιωαννίδης, Η ερμηνευτική των Γραφών στον Αμβρόσιο Μεδιολάνων

Η εισήγηση του Αναπληρωτή Καθηγητή και Αναπληρωτή Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων στη χριστιανική γραμματεία και θεολογία»

 

1. Εισαγωγικό σχόλιο

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι Πατέρες της δυτικής Εκκλησίας, όπως ο Ιερώνυμος, ο Ιλάριος, ο Αμβρόσιος και ο Αυγουστίνος, ερμηνεύουν πνευματικά την Αγία Γραφή και συνδέουν την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη, υποστηρίζοντας ότι τα βιβλικά χωρία μπορούν να ερμηνευθούν σε διαφορετικά επίπεδα.

Ο Αμβρόσιος επικεντρώνεται στην ηθική και την αλληγορική-πνευματική ερμηνεία, εμμένοντας στην αρχή πως η Γραφή μπορεί να μας αποκαλύψει το μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας.

Τα βιβλία που ο ίδιος ερμήνευσε σε μεγαλύτερη έκταση και ασχολήθηκε με ιδιαίτερη προσοχή είναι η Γένεση, το Άσμα Ασμάτων, οι Ψαλμοί και το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο.[1]

Η εξηγητική δραστηριότητα του αγίου Αμβροσίου έχει κυρίως ποιμαντικό χαρακτήρα και συνδέεται άμεσα με την άσκηση της επισκοπικής διακονίας του στο Μιλάνο. Ο ίδιος είχε βαθιά συναίσθηση του λειτουργήματός του και υπήρξε ικανότατος κήρυκας του θείου λόγου.[2] Πίστευε στο ιερό χρέος του να μεταδίδει στους ανθρώπους τις θείες εντολές και να τις υπερασπίζεται σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων στο κοινωνικό, πολιτικό και εκκλησιαστικό γίγνεσθαι. Η ερμηνεία της Γραφής δεν αποτελεί αυτόνομο έργο ή απλό διανοητικό εγχείρημα, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη λατρευτική πράξη της Εκκλησίας. Η ευχαριστιακή σύναξη την καταξιώνει και η αγιοπνευματική εμπειρία την αναδεικνύει και τη φωτίζει.

Για περισσότερα στο: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Παρουσίαση του συλλογικού τόμου "ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ"

 

 

π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Οι Εκδόσεις Αρμός

σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του συλλογικού τόμου

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014, ώρα 12 μ.μ.

στο Βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Αρμός

Μαυροκορδάτου 11 Αθήνα

Για το βιβλίο θα μιλήσουν

 

π. Αντώνιος Καλλιγέρης, Θεολόγος εκπαιδευτικός

Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής, Καθ. Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Γιώργος Σωτηρέλης, Καθ. Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ

Γιώργος Καλαντζής, Γεν. Γραμματέας Θρησκευμάτων του ΥΠΑΙΘ

Νίκος Ξυδάκης, Αρχισυντάκτης της Εφημερίδας «Η Καθημερινή»

Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Θεολογία (τόμος 84, τεῦχος 3, Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2013)

 

Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Θεολογία (τόμος 84, τεῦχος 3, Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2013), τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει ἄρθρα ποικίλης ὕλης. Στὸ Προλογικό, μὲ τίτλο «Τὸ νόημα τῆς ὀρθόδοξης ἀνθρωπολογίας σήμερα» ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου σκιαγραφεῖ μὲ συντομία τοὺς ὑπαρξιακοὺς ἄξονες τῆς ὀρθόδοξης ἀνθρωπολογίας (θεολογικὴ ὀντολογία τοῦ προσώπου, τὸ ἦθος τῆς ἐλευθερίας κ.λπ.) ὑπὸ τὸ φῶς τῆς δογματικῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας στὸ πλαίσιο τοῦ διαλόγου τῆς πρώτης μὲ τὴν ὕστερη νεωτερικότητα. Ὁ Ἐπίσκοπος πρ. Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης Ἀθανάσιος Γιέβτιτς στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Περὶ τοῦ Βιβλίου τοῦ Παύλου Φλορένσκι "Στῦλος καὶ Ἑδραίωμα τῆς Ἀλήθειας"-Κριτικὴ τῆς Σοφιολογίας», ἀφοῦ παρουσιάσει τὶς σοφιολογικὲς θέσεις τοῦ Ρώσου στοχαστῆ, ὅπως ἀποτυπώνονται στὸ κλασικὸ ἔργο του, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναδείξει τὴν ἐκ μέρους του προβληματικὴ ἑρμηνευτικὴ θεώρηση τῶν σχετικῶν πατερικῶν (Μέγας Ἀθανάσιος) καὶ βιβλικῶν ἀναφορῶν, οἱ ὁποῖες ὀφείλουν νὰ κατανοηθοῦν ἐξ ἅπαντος ἀπὸ χριστολογικὴ καὶ ὄχι σοφιολογικὴ προοπτική. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ὁ διάλογος θεολογίας καὶ φιλοσοφίας. Ἡ θεολογικὴ ἑρμηνευτικὴ τοῦ Νίκου Νησιώτη», ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποτυπώσει τὶς μεθοδολογικὲς συντεταγμένες τῆς θεολογικῆς σκέψης τοῦ Νίκου Νησιώτη, ἀναδεικνύοντας μεταξὺ ἄλλων τὶς ἑρμηνευτικὲς προϋποθέσεις τοῦ πρωτοπόρου Ἕλληνα θεολόγου γιὰ τὸν γόνιμο διάλογο θεολογίας καὶ φιλοσοφίας, τὸν τρόπο διαλεκτικῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ σκέψη καὶ τὴ σύγχρονη φιλοσοφία, καθὼς ἐπίσης καὶ τὶς κριτικὲς παρατηρήσεις του γιὰ τὴ δυτικὴ σχολαστικὴ σκέψη. Ὁ Κωνσταντῖνος Νικολακόπουλος στὸ ἄρθρο του «Βασικές "τριαδικές" ἐκφράσεις τῆς Καινῆς Διαθήκης ὡς πρῶτες προϋποθέσεις τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως» μελετάει ὁρισμένες καινοδιαθηκικὲς ἀναφορές, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται ἄμεσα στὸ τριαδικὸ δόγμα, ἀναδεικνύοντας καὶ ἐντοπίζοντας ἤδη στὰ βιβλικὰ κείμενα τοῦ α´ αἰῶνα μ.Χ. τὶς βασικὲς προϋποθέσεις τῆς μετέπειτα ἀποκρυσταλλωμένης δογματικῆς διατύπωσης. Ὁ Διονύσιος Σκλήρης στὸ ἄρθρο του «Πρόσωπο, Ἄτομο καὶ Γνώμη στὴ σκέψη τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ» μὲ ἐπίκεντρο τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναλύσει τοὺς ὅρους πρόσωπον, ἄτομον καὶ γνώμη καὶ τὴ μεταξύ τους σχέση, ὅπως ἀποτυπώνεται στὸ ἔργο του, ἀναζητώντας τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα τῆς μαξιμιανῆς σκέψης ποὺ παρουσιάζουν ἐνδιαφέρον γιὰ τή (μετα-)νεωτερικὴ πραγματικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Χριστίνα Καψιμαλάκου στὸ κείμενό της, μὲ τίτλο «Ἡ χριστιανικὴ ἄσκηση ὡς ὑπαρξιακὴ νοηματοδότηση τοῦ βίου κατὰ τὸν Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή», μὲ ἀφορμὴ τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Μαξίμου «Λόγος Ασκητικός», ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναδείξει τὸν πρωταρχικὸ ρόλο τῆς ἄσκησης στὴ διαμόρφωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καὶ τῆς δραστηριότητας τοῦ ἀνθρώπου, ἀναδεικνύοντας μιὰ ἰδιότυπη ὀντολογία τῆς συνύπαρξης σώματος καὶ πνεύματος. Ὁ Σπυρίδων Τσιτσίγκος στὸ ἄρθρο του «Φαινόμενα ἐπιστημολογικῆς σύγχυσης Ἀκαδημαϊκής καὶ Ἐκκλησιαστικῆς Θεολογικῆς Παιδείας», λαμβάνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴ διπλὴ γνωσιολογικὴ μέθοδο τῆς πατερικῆς σκέψης (καταφατικὴ καὶ ἀποφατική), ἀποπειρᾶται νὰ ἀναδείξει ποικίλα φαινόμενα ἐπιστημολογικῆς σύγχυσης μεταξὺ τῆς ἀκαδημαϊκῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς θεολογίας. Ὁ Demetrios Tonias στὸ μελέτημά του «The Image of Moses in John Chrysostom’s View of Jews and Judaism» ἐξετάζει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος παρουσιάζει στὸ ποίμνιό του τὸν Μωυσῆ ὡς πρότυπο χριστιανοῦ ἡγέτη σὲ ἀντιδιαστολὴ πρὸς τὶς ἀξιώσεις τῶν συγχρόνων του Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν ἀποδεχθεῖ τὴν χριστιανικὴ πίστη. Ὁ Θεόδωρος Γιάγκου στὸ ἄρθρο του «Ὁ Γυναικεῖος Μοναχισμὸς στὴν κανονικὴ παράδοση» διερευνᾶ τὴν θέση τοῦ γυναικείου μοναχισμοῦ στὸ πλαίσιο τῆς κανονικῆς παράδοσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, φωτίζοντας ἄγνωστες ἐν πολλοῖς πτυχές της. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης γιὰ τὸν Παπαδιαμάντη. Ἀγάπη καὶ γκρίνια στὶς σχέσεις τῶν δύο ἁγίων τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων. Στὸν ἀπόηχο τοῦ ἑορτασμοῦ», ὁ Γεώργιος Πρίντζιπας ἀποτυπώνει τὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις τῶν δύο κορυφαίων λογοτεχνῶν τοῦ περασμένου αἰῶνα. Ὁ διάκονος τοῦ οἰκουμενικοῦ θρόνου Θεόδωρος Μεϊμάρης, στὸ ἄρθρο του «Ἡ περὶ τοῦ μοναχισμοῦ καὶ τοῦ μεταθετοῦ τῶν ἐπισκόπων στὸ Βασίλειο τῆς Ελλάδος τοποθέτηση τοῦ Νικάνδρου Ζαννουβίου», ἐξετάζει στὸ πλαίσιο τῆς ἰδεολογικῆς διαμάχης μεταξὺ παραδοσιακῶν καὶ προοδευτικῶν κατὰ τὸν 19^ο αἰῶνα, μιὰ ἀνεξερεύνητη πτυχὴ τῆς ἑλλαδικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, τὸν ρόλο καὶ τὴ σχετικὴ ἀρθρογραφία τοῦ προοδευτικοῦ κληρικοῦ Ν. Ζαννουβίου γιὰ τὸ θέμα τοῦ μοναχισμοῦ καὶ τοῦ μεταθετοῦ τῶν ἐπισκόπων. Ὁ Ἀρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, στὸ μελέτημά του «Ἡ κανονικὴ διδασκαλία τοῦ Μ. Βασιλείου περὶ ὅρκου καὶ ἐπιορκίας», ἀφοῦ περιγράψει τὴν ἔννοια τοῦ ὅρκου στὴν ἀρχαία ἐποχὴ καὶ στὰ βιβλικὰ κείμενα, ἐξετάζει τὴ σχετικὴ θεώρηση εἰδικὰ στὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου μὲ βάση τοὺς κανόνες ΚΘ΄, ΞΔ΄ καὶ ΠΒ΄. Ὁ Γεώργιος Τσουρίδης στὸ μελέτημά του «Ἡ μαρτυρολογικὴ παράδοση περὶ τοῦ ἁγίου Ἀρτεμίου» ἐξετάζει τὴ σχετικὴ παράδοση γιὰ τὸν ἅγιο Ἀρτέμιο, ὅπως καταγράφεται σὲ διάφορα κείμενα καὶ πηγές, ὅπως στὸ Μαρτύριο τοῦ Ἀρτεμίου τοῦ 7^ου αἰῶνα, τὸ Μαρτύριο Ἀρτεμίου τοῦ μοναχοῦ Ἰωάννου τοῦ Ροδίου κ.ἄ. Ὁ Γεράσιμος Ρεντίφης στὸ ἄρθρο του «Τὸ ἐντοίχιο ψηφιδωτὸ κατὰ τὴ μεταβυζαντινὴ περίοδο» μελετᾶ τὴν θέση και τὴ σπουδαιότητα τοῦ ψηφιδωτοῦ στὴ βυζαντινὴ τέχνη, καὶ συγκεκριμένα τὶς σχετικὲς συνθέσεις στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἀπήχηση τῆς τέχνης τοῦ μεσοβυζαντινοῦ ψηφιδωτοῦ ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς βυζαντινῆς πρωτεύουσας. Ὁ Ἠλίας Σουτζίδης στὴ μελέτη ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ἡ ἐγκρατητικὴ θεώρηση καὶ καταδίκη τῶν σεξουαλικῶν σχέσεων ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ γάμου καὶ τῆς νόμιμης ἀπὸ θεολογικὴ ἄποψη ἡδονῆς στὶς ἀπόκρυφες Πράξεις Ἀνδρέα» διερευνᾶ τὶς ἀκραῖες ἐγκρατητικὲς θεωρήσεις σχετικὲ μὲ τὴ σεξουαλικὴ σχέση στὸ γάμο, ὅπως ἀποτυπώνονται στὸ ἀπόκρυφο κείμενο τοῦ τέλους τοῦ δευτέρου αἰῶνα. Ὁ Σωτήριος Κόλλιας στὸ ἑπόμενο κείμενο, μὲ τίτλο «"Κυπριανοῦ, Συμπόσιον" - Νεοελληνικὴ μετάφραση» προσφέρει σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση ἕνα λατινικὸ πεζογραφικὸ σατυρικὸ ἔργο, ὅπου διακωμωδοῦνται χαρακτηριστικὰ γεγονότα τῆς ζωῆς μορφῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ εὐτελεῖς σκοπούς. Ὁ Δημήτριος Λάππας στὸ ἄρθρο του «Αὐτογνωσία, τὸ ἀτελείωτο ταξίδι τῆς αὐτεπίγνωσης στὰ ἔγκατα τῆς ὕπαρξής μας» ἀναδεικνύει τὴ διαχρονικὴ σημασία ποὺ ἀποδίδει ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐνδόμυχη κίνηση μὲ σκοπὸ τὴ γνώση τοῦ ἐσώτερου ἑαυτοῦ του. Τὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ συμπληρώνεται μὲ τὶς πλούσιες μόνιμες στῆλες. Τὰ Θεολογικὰ Χρονικά, ὅπου περιλαμβάνονται ἀναφορὲς σὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια, θεολογικὰ γεγονότα, ἀνακοινωθέντα καὶ πορίσματα συνοδικῶν συνδιασκέψεων, τὰ Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα, ὅπου γίνεται σύντομη ἐπισκόπηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων θεολογικῶν περιοδικῶν, τὸ Βιβλιοστάσιον, ὅπου δημοσιεύονται βιβλιοκριτικὰ δοκίμια καὶ παρουσιάσεις θεολογικῶν μονογραφιῶν, βιβλίων καὶ λοιπῶν ἐκδόσεων καί, τέλος, τὸ Ἀναλόγιον, ὅπου δημοσιεύεται ἐνημερωτικὸ δελτίο πρόσφατων θεολογικῶν ἐκδόσεων. Τὸ ἑπόμενο 4ο τεῦχος τῆς Θεολογίας γιὰ τὸ ἔτος 2013 θὰ φιλοξενήσει τὸ δεύτερο μέρος τοῦ ἀφιερώματος «Ὀρθόδοξη θεολογία καὶ διαθρησκειακὸς διάλογος» καὶ θὰ κυκλοφορήσει τὸν προσεχῆ Μάρτιο.

 

Ευαγγέλιο της Κυριακής 15 Δεκεμβρίου 2013 (IA´ Λουκά)

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα
(Λουκ. ιδ´ 16-24) Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ῎Ανθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳτοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ῎Ερχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. Καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ῾Ο πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. Καὶ ἕτερος εἶπε· Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. Καὶ ἕτερος εἶπε· Γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. Καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. Τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ῎Εξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. Καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· Κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. Καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ῎Εξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. Λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

Απόδοση:
Εἶπε ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν παραβολή· «῞Ενας ἄνθρωπος ἑτοίμασε μεγάλο δεῖπνο καὶ κάλεσε πολλούς. ῞Οταν ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ δείπνου, ἔστειλε τὸν δοῦλο του νὰ πεῖ στοὺς καλεσμένους· “ἐλᾶτε, ὅλα εἶναι πιὰ ἕτοιμα”. Τότε ἄρχισαν, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο, νὰ βρίσκουν δικαιολογίες· ῾Ο πρῶτος τοῦ εἶπε· “ἔχω ἀγοράσει ἕνα χωράφι καὶ πρέπει νὰ πάω νὰ τὸ δῶ· σὲ παρακαλῶ, θεώρησέ με δικαιολογημένον”. ῎Αλλος τοῦ εἶπε· “ἔχω ἀγοράσει πέντε ζευγάρια βόδια καὶ πάω νὰ τὰ δοκιμάσω· σὲ παρακαλῶ, δικαιολόγησέ με”. Κι ἕνας ἄλλος τοῦ εἶπε· “εἶμαι νιόπαντρος καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ ἔρθω”. Γύρισε ὁ δοῦλος ἐκεῖνος καὶ τὰ εἶπε αὐτὰ στὸν κύριό του. Τότε ὁ οἰκοδεσπότης ὀργισμένος εἶπε στὸν δοῦλο του· “πήγαινε γρήγορα στὶς πλατεῖες καὶ στοὺς δρόμους τῆς πόλης καὶ φέρε μέσα τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀνάπηρους, τοὺς κουτσοὺς καὶ τοὺς τυφλούς”. ῞Οταν γύρισε ὁ δοῦλος τοῦ εἶπε· “κύριε, αὐτὸ ποὺ πρόσταξες ἔγινε καὶ ὑπάρχει ἀκόμη χῶρος”. Εἶπε πάλι ὁ κύριος στὸν δοῦλο· “πήγαινε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη στοὺς δρόμους καὶ στὰ μονοπάτια κι ἀνάγκασέ τους νὰ ἔρθουν, γιὰ νὰ γεμίσει τὸ σπίτι μου· γιατὶ σᾶς βεβαιώνω πὼς κανένας ἀπὸ κείνους ποὺ κάλεσα δὲν θὰ γευτεῖ τὸ δεῖπνο μου”. Γιατί, πολλοὶ εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί».

Χαράλαμπου Γ. Ατματζίδη, Από την βιβλική έρευνα στην πίστη της Εκκλησίας – Συνοπτική Θεολογία της Καινής Διαθήκης, Τόμος Α΄, Βιβλική Βιβλιοθήκη 48, Εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 756

Βιβλιοκρισία της Δρ. Θεολογίας Άννας Τιρικανίδου

Ο ελληνικός εκδοτικός οίκος Παναγιώτη Πουρναρά (Θεσσαλονίκη) εξέδωσε το 2010 στην έγκριτη σειρά Βιβλική Βιβλιοθήκη το έργο του Χ. Ατματζίδη, Επίκουρου Καθηγητή της Καινής Διαθήκης του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. με θέμα «Από την βιβλική έρευνα στην πίστη της Εκκλησίας – Συνοπτική Θεολογία της Καινής Διαθήκης, Τόμος Α΄».

 

Το έργο του κ. Ατματζίδη, όπως φανερώνει κι ο υπότιτλος (Συνοπτική Θεολογία της Καινής Διαθήκης) αποτελεί μία Θεολογία της Καινής Διαθήκης (Κ.Δ.), η οποία, απ’ όσο γνωρίζουμε, είναι το πλέον ολοκληρωμένο έργο Θεολογίας της Κ.Δ. στον ελληνορθόδοξο χώρο.

Το έργο περιέχει τον «Πρόλογο», όπου  ο συγγραφέας, αφού επισημαίνει ότι η «Θεολογία της Καινής Διαθήκης» αποτελεί ανεξάρτητο επιστημονικό κλάδο της Βιβλικής Επιστήμης, οριοθετεί και το αντικείμενό της. Επίσης αναφέρει και τις μεθοδολογικές προϋποθέσεις, στις  οποίες στηρίχτηκε, που είναι: 1) Η θέση ότι υπάρχει συνέχεια μεταξύ των δύο παραδόσεων της Καινής Διαθήκης, των προ-πασχάλιων και των μετά-πασχάλιων. Ο Χ. Ατματζίδης τονίζει ότι οι παραδόσεις αυτές έχουν την ίδια βαρύτητα, χωρίς ωστόσο να παραγνωρίζεται η ιδιαιτερότητά τους. 2) Η άποψη ότι η Θεολογία της Κ.Δ. είναι μια ιστορικού κι όχι θεματικού ή συστηματικού χαρακτήρα παράθεση της θεολογίας των κειμένων της Καινής Διαθήκης. 3) Η θέση ότι το έργο δεν αποτελεί μια Βιβλική Θεολογία της Καινής Διαθήκης. Ο συγγραφέας δηλαδή δεν υιοθετεί τη θέση ότι υφίσταται θεολογική ενότητα των δύο Διαθηκών (Παλαιάς και Καινής). Η Καινή Διαθήκη, κατά τον κ. Ατματζίδη, δεν αντλεί τις ιδέες και την έμπνευσή της αποκλειστικά από την Παλαιά Διαθήκη, αλλά από μία πληθώρα πηγών. 4) Δεδομένου ότι πρόκειται για μια συνοπτική Θεολογία της Καινής Διαθήκης, ο συγγραφέας θεωρεί ότι αυτή πρέπει να περιοριστεί στα κείμενα του Κανόνα της Καινής Διαθήκης και της επιστημονικά αποδεδειγμένης πηγής των Λογίων (Q). Κι αυτό, γιατί όπως επισημαίνει, αποτελεί  μια θεολογία των κειμένων της Καινής Διαθήκης κι όχι μια ιστορία της θεολογίας του αρχέγονου χριστιανισμού.

Στο επόμενο μέρος του έργου, την Εισαγωγή, ο συγγραφέας επιχειρεί μία σύντομη αλλά ουσιαστική παρουσίαση των πιο σημαντικών συγγραμμάτων και μελετών Θεολογίας της Καινής Διαθήκης, ξεκινώντας από το 1787 και τον Ph. Gabler, τον θεμελιωτή του κλάδου της Βιβλικής Θεολογίας, άρα και της Θεολογίας της Καινής Διαθήκης και φτάνει μέχρι το 2009 και τον J. D. G. Dunn. Η «Εισαγωγή» ολοκληρώνεται με την παράθεση των καίριων ζητημάτων, που απασχολούν τον κλάδο της Θεολογίας της Καινής Διαθήκης, δηλαδή με τη διαμάχη περί συνέχειας-ασυνέχειας των δύο θεολογικών παραδόσεων της Καινής Διαθήκης (βασικός υποστηρικτής της ασυνέχειας των παραδόσεων υπήρξε ο R. Bultmann, ενώ της συνέχειας ο J. Jeremias), για το αν είναι αναγκαίο να λειτουργεί η Θεολογία της Καινής Διαθήκης ως ανεξάρτητος επιστημονικός κλάδος και αν υπάρχει ποικιλία θεολογικών παραδόσεων στην Καινή Διαθήκη. Ο συγγραφέας υποστηρίζει τη θέση περί της συνέχειας των παραδόσεων (προ-πασχάλιων και μετά-πασχάλιων), γιατί πιστεύει ότι αυτή λύνει τα περισσότερα προβλήματα στην έρευνα και δημιουργεί τα λιγότερα. Επίσης, αφού αναλύει με σαφήνεια τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των διαφορετικών θέσεων, τάσσεται ευθέως υπέρ της Θεολογίας της Καινής Διαθήκης, ως ανεξάρτητου επιστημονικού κλάδου, με ιδιαίτερες αναφορές στην ιστορία του Ορθόδοξου χώρου. Τέλος, προτείνει τη θέση περί της ποικιλομορφίας των θεολογιών της Καινής Διαθήκης, ως την πλέον πρόσφορη για τον προσδιορισμό της φύσης της Θεολογίας της Κ.Δ.

Στο πρώτο μέρος του έργου ο συγγραφέας ασχολείται με τη θεολογία των παύλειων επιστολών, υπογραμμίζοντας εμφατικά ότι η θεολογία του απ. Παύλου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τμήματα της Θεολογίας της Κ.Δ., αφού οι επιστολές του Παύλου έχουν ένα ιδιαίτερα πλούσιο θεολογικό περιεχόμενο. Η θέση αυτή έχει τονιστεί από αρκετούς σημαντικούς θεολόγους (π.χ. τον R.  Bultmann), οι οποίοι θεωρούν τον Παύλο και τον Ιωάννη ως αυτούς που παράγουν ουσιαστικά θεολογία. Ο κ. Ατματζίδης παραθέτει έναν κατατοπιστικό πίνακα των θεολογικών θεμάτων, ο οποίος είναι δομημένος με την κλασική κι αρκετά χρηστική διαίρεση της παύλειας θεολογίας, σύμφωνα με την δογματική ορολογία κι οργανωτική δομή (θεολογία, χριστολογία, ανθρωπολογία, σωτηριολογία, εκκλησιολογία, ηθική, εσχατολογία). Εξαιτίας της πληθώρας των θεμάτων με τα οποία ασχολείται ο απόστολος στις επιστολές του, ο συγγραφέας διευκρινίζει ότι η εξέταση όλων αυτών των θεμάτων δεν θα ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί σ’ έναν μόνο τόμο. Γι’ αυτό κι επιλέγει τα πιο σημαντικά, όπως είναι η σταύρωση, η ανάσταση του Χριστού και η δευτέρα παρουσία του, η εκλογή των χριστιανών από το Θεό, η μίμηση του Χριστού, τα διάφορα προβλήματα των κατά τόπους χριστιανικών κοινοτήτων, η δόξα και η μεταμόρφωση του ανθρώπου και πολλά άλλα. Ο κ. Ατματζίδης αναλύει, επίσης, τους παράγοντες, που διαμόρφωσαν τη θεολογία του Παύλου, αναφέροντας ως πιο καθοριστικούς τον τόπο και το χρόνο, όπου αυτή διαμορφώθηκε, δηλαδή την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας του πρώτου αιώνα μ.Χ. Ακόμη τονίζει την επίδραση στη θεολογία του Παύλου της Παλαιάς Διαθήκης, της φαρισαϊκής θεολογίας, της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής, της ηθικής των ελληνορωμαϊκών κοινοτήτων, της φιλολογίας, της φιλοσοφίας και της ρητορικής της εποχής του. Τα παραπάνω αναπτύσσονται από τον κ. Ατματζίδη κατά την ανάλυση συγκεκριμένων παύλειων κειμένων και πάντοτε λαμβάνονται υπόψη από αυτόν οι συγκεκριμένες συνθήκες κάτω από τις οποίες  αυτά διαμορφώθηκαν.

Στο δεύτερο μέρος του έργου ο συγγραφέας ασχολείται με τη θεολογία του Ιωάννη (το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και τις  Α΄, Β΄, Γ΄ Επιστολές του Ιωάννη). Ο κ. Ατματζίδης τονίζει ότι η θεολογία του συγγραφέα ή των συγγραφέων των παραπάνω κειμένων ουσιαστικά αποτελεί την προσπάθεια, να παρουσιαστεί με τρόπο επίκαιρο το μήνυμα του Ιησού και των συγγραφέων που προηγήθηκαν. Αναλύει τα καίρια θέματα της ιωάννειας γραμματείας, όπως είναι ο Θεός (ως Πατήρ, ως φως, ως αγάπη και πνεύμα), ο Θεός στην κοινή δράση του με τον Υιό, ο Ιησούς και οι χριστολογικοί τίτλοι, που αποδίδονται σε αυτόν (ο Ιησούς ως ο Λόγος, ως ο Υιός του Θεού, ως ο Χριστός-Μεσσίας, ως ο Κύριος κ.α.), το Άγιο Πνεύμα, ο άνθρωπος, τα έσχατα και πλήθος άλλων.

Το σύγγραμμα του Επίκουρου Καθηγητή κ. Χαράλαμπου Ατματζίδη  είναι ένα έργο σημαντικό και, αναμφίβολα, το πληρέστερο σύγγραμμα Θεολογίας της Καινής Διαθήκης στον ελληνικό ορθόδοξο χώρο. Αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για όσους επιθυμούν να εντρυφήσουν στη Θεολογία της Καινής Διαθήκης με τρόπο επιστημονικό αλλά και εύκολα κατανοητό. Απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές Θεολογίας και ειδικούς αλλά με την ίδια ευκολία μπορεί ν’ αναγνωσθεί κι από μη θεολόγους, οι οποίοι ενδιαφέρονται για τη βιβλική επιστήμη. Με ενδιαφέρον αναμένουμε και τον επόμενο τόμο.

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Σύναξη 123 (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012) 105-107.

 

Αναδημοσίευση: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Πρόσκληση σε Επιμορφωτική Συνάντηση

Επιμορφωτική Συνάντηση των Σχολικών Συμβούλων της 20ης Περιφέρειας Αν Θεσσαλονίκης & Δ.Ε. Αν. Θεσσαλονίκης (Ι. Αδαμόπουλου, Α. Βακαλούδη, Θ. Βονιτσάνου, Γ. Κερκινοπούλου, Π. Στράντζαλη, Ε. Τύμπα)

Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο

ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

 

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και έντονων αναμνήσεων, πραγματοποιήθηκε, το Σάββατο 7/12, εκδήλωση τιμής και μνήμης του Μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου Θεσσαλίας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος.
Η εκδήλωση έλαβε χώρα επ' ευκαιρία της συμπλήρωσης 23 ετών από την ευλογητή έλευση του αειμνήστου Πατριάρχου στο Βόλο (1990) και της εκδόσεως του τρίτομου περισπούδαστου έργου του Σεβ. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, με τίτλο «Η ιερά πορεία Αγάπης, Ειρήνης και Ενότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου». Στην εκδήλωση παρέστησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Σεβαστείας κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, Μιλήτου κ. Απόστολος, Βεροίας κ. Παντελεήμων, Σερρών κ. Θεολόγος, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Ελασσώνος κ. Βασίλειος, Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας, Ρεθύμνης κ. Ευγένιος, Κισσάμου κ. Αμφιλόχιος, Λαγκαδά κ. Ιωάννης, Βελεστίνου κ. Δαμασκηνός και ο Θεοφ. Επίσκοπος Θερμών κ. Δημήτριος, ο Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Αρχιμ. Βαρθολομαίος Σαμαράς, ο Δήμαρχος Βόλου κ. Πάνος Σκοτινιώτης, Πανεπιστημιακοί Καθηγητές, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του Στρατού.

 

Για περισσότερα: Φως Φαναρίου

 

Περιοδική έκθεση "Το φως των γραμμάτων"

 Δελτίο τύπου

Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, σε συνεργασία με το Γενικό Προξενείο της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας στη Θεσσαλονίκη και το Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας παρουσιάζουν στο κοινό της πόλης τη φωτογραφική έκθεση «Το φως των Γραμμάτων». Η έκθεση δημιουργήθηκε από το Ινστιτούτο Πολιτισμού του Υπουργείου Εξωτερικών της Βουλγαρίας και το Ίδρυμα Elena και Ivan Dujčev  με αφορμή τη συμπλήρωση 1150 χρόνων από την ιεραποστολή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου και τη δημιουργία του σλαβικού αλφαβήτου. Σε αυτήν παρουσιάζονται τα πιο πολύτιμα διακοσμημένα σλαβικά χειρόγραφα  από τον 10^ο έως τον 17^ο  αιώνα, τα οποία αποτελούν σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς και σήμερα φυλάσσονται σε διάφορα μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα του κόσμου. Η έκθεση, που θα εγκαινιαστεί την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013 στις 8.00 μ.μ., θα φιλοξενηθεί στον άνω όροφο της πτέρυγας περιοδικών εκθέσεων «Κυριάκος Κρόκος» του Μουσείου έως τις 2 Μαρτίου 2014. Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη για το κοινό.

 

Σχολική Τάξη, Μάθηση και Ψυχική Υγεία

Ένας νέος άγιος της Εκκλησίας στο κέντρο της Αθήνας

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Πριν από μερικές εβδομάδες στη στήλη αυτή γράφαμε τα εξής: «Η μεγαλύτερη προσφορά της Εκκλησίας στον κόσμο είναι οι άγιοι. Όταν η Εκκλησία αναδεικνύει αγίους, είναι ζωντανή και ακμάζουσα. Οι άγιοι παρουσιάζουν σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο βιωμένο το Ευαγγέλιο. Κι ενώ ζουν στη γη, πολιτεύονται στον ουρανό». Με ιδιαίτερη συγκίνηση και πνευματική χαρά επαναλαμβάνουμε σήμερα τα παραπάνω λόγια μετά την επίσημη κατάταξη στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας του χαρισματικού Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, που γεννήθηκε το 1906 και κοιμήθηκε οσιακά στις 2 Δεκεμβρίου του 1991.
β) Λιτό αλλά ουσιαστικό το ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου: «Συνήλθεν, υπό την προεδρίαν της Α. Θ. Παναγιότητος, η Αγία και Ιερά Σύνοδος εις την τακτικήν συνεδρίαν αυτής σήμερον, Τετάρτην, 27ην Νοεμβρίου 2013 προς εξέτασιν των εν τη ημερησία διατάξει αναγεγραμμένων θεμάτων. Κατ’ αυτήν η Αγία και Ιερά Σύνοδος αποδεχθείσα Εισήγησιν της Κανονικής Επιτροπής ανέγραψεν εις το Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας τους Ιερομόναχον Πορφύριον, τον Καυσοκαλυβίτην, και Ιερομόναχον Μελέτιον τον εν Υψενή Ρόδου».
γ) Ο Ιερομόναχος Μελέτιος της Ρόδου δεν είναι τόσο γνωστός όσο ο Γέροντας Πορφύριος, αλλά κι εκείνος έχει αξιοπρόσεκτο βίο, αφού υπέμεινε φοβερές συκοφαντίες. Περισσότερο λαοφιλής είναι ο Γέροντας Πορφύριος χάρη στις αυθεντικές μαρτυρίες που διέσωσαν άνθρωποι που τον γνώρισαν όσο ζούσε και φρόντισαν να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την αγία βιωτή του και να διασώσουν αυτούσιες τις σοφές διδαχές του.
δ) Ιδιαίτερα το βιβλίο «Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι», που εκδόθηκε από τη γυναικεία αδελφότητα της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανίων Κρήτης, απέδωσε κάλλιστα την προσωπικότητα του αγίου πατρός. Απλότητα, βαθιά πίστη, διορατικότητα, καλός λογισμός, εκκλησιαστικό και ασκητικό φρόνημα κοσμούσαν τον όσιο Γέροντα. Κι ενώ έζησε για 30 χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα στην Ομόνοια και σε κακόφημες περιοχές, ο νους και η καρδιά του ήταν δοσμένα στο Θεό.
ε) Μπορεί κατά κόσμον να ήταν αγράμματος, αλλά σπούδαζε στο «Πανεπιστήμιο της Εκκλησίας», όπως αποκαλούσε τη θεία λατρεία, το ψαλτήριο και τις ιερές ακολουθίες. Παράλληλα ο Άγιος Πορφύριος παρατηρούσε καθετί και εμπνεόταν από αυτό. Έλεγε: «Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στο Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες μέσα από τις οποίες φθάνουμε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό».
στ) Το μεγαλείο και το κάλλος της κτίσεως ανάγουν στο άρρητο κάλλος του προσώπου του Χριστού. «Τα λουλούδια για παράδειγμα με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους. Μας μιλούν για το μεγαλείο του Θεού. Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους. Για να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής… Ο χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες την ποίηση». Τόση λεπτότητα, διάκριση και καλό λογισμό είχε ο μακάριος γέροντας, που ακόμη κι ένα άγαλμα του Δία έγινε αφορμή, για να διδάξει τους ανθρώπους.
ζ) Μπήκε κάποτε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και παρακολουθούσε την ξενάγηση ενός γκρουπ από μία ξεναγό. Εκείνη κάποια στιγμή τού είπε: «Εσείς τι λέτε παππούλη; Πώς βλέπετε το άγαλμα; Εγώ δεν ξέρω από αυτά, είπα. Μόνο έτσι όπως το βλέπω, θαυμάζω το έργο του καλλιτέχνη αλλά και το πλάσμα του Θεού, που τόσο τέλεια το δημιούργησε. Και καταλαβαίνω ότι ο καλλιτέχνης που το έφτιαξε είχε μεγάλη αίσθηση του θείου. Βλέπετε τον Δία· ενώ ρίχνει τον κεραυνό στους ανθρώπους, το πρόσωπό του είναι γαλήνιο. Δεν είναι οργισμένος. Είναι απαθής». Και κατέληξε ο άγιος: «Πολύ ευχαριστήθηκε η ξεναγός με τη δική μου εξήγηση αλλά και όλο το γκρουπ. Τι μας λέει αυτό; Ότι ο Θεός δεν έχει πάθος, κι όταν ακόμη τιμωρεί»!

Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Δεκεμβρίου 2013 ( (Ι´ Λουκά)

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα(Λουκ. ιγ´ 10-17)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν διδάσκων ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένηἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. ᾿Ιδὼν δὲ αὐτὴν ὁ ᾿Ιησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. ᾿Αποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ῝Εξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. ᾿Απεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ῾Υποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; Ταύτην δέ, θυγατέρα ᾿Αβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; Καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ.

Απόδοση:
Εκεῖνο τὸν καιρό, ἕνα Σάββατο δίδασκε ὁ ᾿Ιησοῦς σὲ κάποια συναγωγή. ᾿Εκεῖ βρισκόταν καὶ μιὰ γυναίκα, δεκαοχτὼ χρόνια ἄρρωστη ἀπὸ δαιμονικὸ πνεῦμα. ῏Ηταν κυρτωμένη καὶ δὲν μποροῦσε καθόλου νὰ ἰσιώσει τὸ σῶμα της. ῞Οταν τὴν εἶδε ὁ ᾿Ιησοῦς, τὴ φώναξε καὶ τῆς εἶπε· «Γυναίκα, ἀπαλλάσσεσαι ἀπὸ τὴν ἀρρώστια σου».῎Εβαλε πάνω της τὰ χέρια του κι ἀμέσως ἐκείνη ὀρθώθηκε καὶ δόξαζε τὸν Θεό. ᾿Ο ἀρχισυνάγωγος ὅμως, ἀγανακτισμένος ποὺ ὁ ᾿Ιησοῦς ἔκανε τὴ θεραπεία τὸ Σάββατο, γύρισε στὸ πλῆθος καὶ εἶπε· «῾Υπάρχουν ἕξι μέρες ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ ἐργάζεται κανείς· μέσα σ’ αὐτές, λοιπόν, νὰ ἔρχεστε καὶ νὰ θεραπεύεστε, καὶ ὄχι τὸ Σάββατο».῾Ο Κύριος τοῦ ἀπάντησε· «῾Υποκριτή! ῾Ο καθένας σας δὲν λύνει τὸ βόδι του ἢ τὸ γαϊδούρι του ἀπὸ τὸ παχνὶ τὸ Σάββατο καὶ πάει νὰ τὸ ποτίσει; Κι αὐτή, ποὺ εἶναι ἀπόγονος τοῦ ᾿Αβραάμ, καὶ ὁ σατανὰς τὴν εἶχε δεμένη δεκαοχτὼ χρόνια, δὲν ἔπρεπε νὰ λυθεῖ ἀπ’ αὐτὰ τὰ δεσμὰ τὸ Σάββατο;» Μὲ τὰ λόγια του αὐτὰ ντροπιάζονταν ὅλοι οἱ ἀντίπαλοί του κι ὁ κόσμος χαιρόταν γιὰ ὅλα τὰ θαυμαστὰ ποὺ ἔκανε ὁ ᾿Ιησοῦς.

«Στα άδυτα του Cern και της Εξέλιξης». Ένα διεπιστημονικό project Βιολογίας και Θεολογίας σε συνεργασία με το Cern»

Η καινοτόμος δράση αφορά την υλοποίηση διεπιστημονικού/διαθεματικού project Βιολογίας & Θεολογίας στα πλαίσια του μαθήματος της Βιολογίας της Γ΄ Γυμνασίου στο 2^ο Γυμνάσιο Κομοτηνής κατά το σχολικό έτος 2013-2014. Βασικός πυλώνας της δράσης υπήρξε η ενότητα της εξέλιξης και οι ανακαλύψεις στο χώρο της επιστήμης, όσον αφορά ένα καινούριο σωματίδιο: «Το σωματίδιο του Higgs» από το εργαστήριο του Cern στη Γενεύη.

Ήταν πραγματική πρόκληση για μας τα μαθήματα της Βιολογίας και των Θρησκευτικών να πάρουν υπόσταση και να συνδεθούν βιωματικά με τη ζωή. Ταυτόχρονα όμως ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να σπάσουν τα διαχωριστικά όρια ανάμεσα σε ανθρωπιστικές και θετικές επιστήμες, που διατηρούνται έως σήμερα. Η διαχωριστική αυτή γραμμή δεν είναι κάτι καινούριο άλλωστε αφού θεολογικώς οι καταβολές της είναι από τον Ιερό Αυγουστίνο ενώ από την πλευρά των θετικών επιστημών από τον Rene Descartes.

Συνδυάσαμε έτσι τη διεπιστημονική και διαθεματική προσέγγιση ως την πιο πρόσφορη για το ελληνικό σχολείο με στόχο την ανάδειξη της συνεχούς συμπόρευσης θετικών και ανθρωπιστικών επιστημών (Βιολογία-Θεολογία) και παράλληλα την εξοικείωση των μαθητών με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση και τα κοινωνικά δίκτυα. Άλλωστε σε ένα σχολείο όπως το δικό μας, όπου οι τάξεις δεν είναι ομοιογενείς (πολιτισμικά και θρησκευτικά) είναι αναπόφευκτα τα ερωτήματα, που ανακύπτουν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων της Βιολογίας και έχουν θρησκευτικό υπόβαθρο. Χριστιανισμός και Islam συμπορεύονται καθημερινά αρμονικά προσδίδοντας όφελος στη μαθησιακή διαδικασία. Να σημειωθεί εδώ ότι και οι δύο θρησκείες αποδέχονται την Παλαιά και τα χωρία της Γενέσεως που αφορούν τη δημιουργία του ανθρώπου είναι και στις δύο ομάδες μαθητών γνωστά και  από τα πιο αγαπητά.

Στόχος μεταξύ άλλων ήταν να καλλιεργηθεί η κριτική ικανότητα των μαθητών μας και να ανταπεξέρθουν στο μεγάλο debate: «Επιστήμη ή Βίβλος» ή «Μπορεί άραγε ένας επιστήμονας να πιστεύει και στο Θεό ή το ένα αποκλείει το άλλο;».

Η συγκυρία ήταν πολύ κατάλληλη εφόσον από τον οργανισμό Cern είχε ανακοινωθεί πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για συνεργασία με σχολεία από όλο τον κόσμο στην οποία και συμμετείχαμε. Δρομολογήθηκαν λοιπόν on line συνδέσεις μέσω Google plus με το εργαστήριο του Cern κατά τις οποίες οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με επιστήμονες, που εργάζονται εκεί και να έχουν άμεση εμπειρία από το χώρο των εργαστηρίων.

Με εφαλτήριο αυτές τις συνδέσεις και τα πειράματα του Cern και παράλληλα το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης έγινε και το χτίσιμο της δράσης. Κατά τη διάρκεια οι μαθητές αναζήτησαν πληροφορίες σχετικά με το φαινόμενο της εξέλιξης από την οπτική της Βιολογίας και της Θεολογίας καθώς και για το εργαστήριο του Cern.

Το Cern μας έδωσε τη δυνατότητα να μυηθούμε «στα άδυτα του» και γι΄ αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε θερμά όλους τους αρμόδιους. Ιδιαίτερα θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον κ. Πάνο Χαρίτο, ερευνητή στο Cern, χωρίς τη συμβολή του οποίου δεν θα τα είχαμε καταφέρει καθώς και το Νικόλαο Ρομποτή, Convenor της ομάδας Ηiggs Beyond Standard Model του πειράματος Αtlas (University of Washington).

Οι μαθητές μας είχαν την εμπειρία της συνεργασίας με ένα διεθνή οργανισμό, ένιωσαν για λίγο ως νεαροί επιστήμονες και καλλιέργησαν μία ευρωπαϊκή «ταυτότητα». Αισθάνθηκαν ότι ανήκουν σε μία μεγάλη επιστημονική οικογένεια που τους αγκάλιασε και η επαφή με το Cern και με νέους Έλληνες επιστήμονες τους έδωσε προοπτική και όραμα για το μέλλον.

Αύριο μπορεί να είναι οι μαθητές μας οι μελλοντικοί συνεργάτες του Cern…

Ευχαριστούμε

Οι υπεύθυνοι καθηγητές

Ξανθή Αλμπανάκη -Θεολόγος

Αδαμίδου Χρύσα -Βιολόγος

 

Η εκκλησιαστική ψαλμωδία και ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική έχει μόνο ύφος και όχι ήθος. Βέβαια το ήθος αφορά τα πρόσωπα και όχι τα πράγματα. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση γίνεται λόγος για το πρόσωπα εκείνα που είναι φορείς της εκκλησιαστικής μουσικής. Διότι όντως, είναι σημαντικό το ύφος της ιεράς ψαλμωδίας, αλλά πρωτεύοντα ρόλο στον τρόπο ψαλμώδησης των ύμνων παίζουν οι ιεροψάλτες. Ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης γράφει ότι εκείνος που παρακαλεί και δέεται διά της ψαλμωδίας «πρέπει να έχει ήθος ταπεινόν και κατανενυγμένον· το δε να κραυγάζει τινάς, δηλοί ήθος θρασύ και ανευλαβές».
β) Οπότε τα ερωτήματα που αναδύονται είναι: Πώς ψάλλουν οι σημερινοί ιεροψάλτες αλλά και οι κληρικοί; Με ηδυπάθεια και αυταρέσκεια ή προσευχητικά και εν μετανοία; Εκτελούν μουσικά μαθήματα με κοσμικό και «θυμελικό» τρόπο ή με ήθος συντετριμμένης και τεταπεινωμένης καρδίας; (βλ. Ψαλ. 50,19). Τους αγγίζουν αυτά που ψάλλουν ή τους είναι αδιάφορα; Μήπως ισχύει αυτό που αναφέρεται σε σχετικό ύμνο της Εκκλησίας «Πολλάκις την υμνωδίαν εκτελών, ευρέθην την αμαρτίαν εκπληρών»;
γ) Τα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορεί να απαντηθούν στο κείμενο αυτό. Ωστόσο, με την ευκαιρία της εορτής του μεγάλου υμνογράφου και μελωδού της Εκκλησίας Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, που τιμάται στις 4 Δεκεμβρίου, θα αναφερθούμε ακροθιγώς στον χαρακτήρα της υμνογραφίας και της ιεράς ψαλμωδίας. Εξάλλου, η Εκκλησία μέσω των ύμνων υπομνηματίζει, αναδεικνύει και ερμηνεύει το υπερφυές μυστήριο της θείας οικονομίας. Οι ύμνοι έχουν θεολογικό, μυσταγωγικό, παιδαγωγικό και αναγωγικό χαρακτήρα. Σε αυτούς απαντά θεία αρμονία λόγου και μέλους.
δ) Η εμμελής ψυχαγωγία και ηδονή γεννά αγνούς και σώφρονες λογισμούς, διδάσκει ο Μ. Βασίλειος και συμπληρώνει: Επειδή το ανθρώπινο γένος είναι «δυσάγωγον προς αρετήν και επιρρεπές προς την ηδονήν», «το εκ της μελωδίας τερπνόν τοις δόγμασιν εγκατέμιξεν», ώστε να δέχεται χωρίς αντίδραση την ωφέλεια των θείων λόγων που θα ακούγονται γλυκόηχα. Το εκκλησιαστικό μέλος συμβάλλει στη διαρκή μνήμη και αφομοίωση των θείων αληθειών. Αποβλέπει στην ένωση, τη σύνδεση και την ενότητα των ανθρώπων μέσω της αγάπης. Συναρμονίζει τον λαό του Θεού στη συμφωνία ενός χορού, γράφει Μ. Βασίλειος.
ε) Πάνω στις αρχές αυτές στηρίχθηκε η βυζαντινή υμνογραφία και ψαλμώδηση των ύμνων. Όμως, επειδή συχνά η κοσμική μουσική του θεάτρου εισέβαλλε στην εκκλησιαστική λατρεία, οι Πατέρες στηλίτευαν αυτή τη συνήθεια. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός με τη γνώση που διέθετε και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος αποκαθήρε τα εκκλησιαστικά μέλη από τις πολυάριθμες κοσμικές επιρροές και απλούστευσε την ιερή ψαλμωδία, συντάσσοντας την Οκτώηχο. Με την εισαγωγή των οκτώ ήχων στη λατρεία συνέβαλε καθοριστικά στη διαρρύθμιση της βυζαντινής μουσικής.
στ) Παρότι ήταν κορυφαίος διδάσκαλος, διέθετε άμετρη ταπείνωση. Αναφέρεται ότι, όταν εισήλθε ως μοναχός στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, ο ηγούμενος του απαγόρευσε να ασχολείται με τη φιλοσοφία, τη θεολογία και τις άλλες επιστήμες. Ακόμη, για λόγους ασκήσεως και υπακοής δεν του επέτρεπε να συντάσσει ούτε καν ύμνους. Όμως ύστερα από πληροφορία της Παναγίας στον γέροντά του, έλαβε την άδεια και «συνέγραψεν ύμνους και άσματα μελίρρυτα, υπόθεσιν προστησάμενος της ασματικής του μελωδίας, και της άλλης λογογραφίας του, αυτήν την Mητέρα του φωτός και Δέσποιναν Θεοτόκον», όπως αναφέρει ο Συναξαριστής.
ζ) Και καταλήγει: «Όθεν μέχρι τέλους μη συγκαταβάς τελείως από την άσκησιν, τελειώνει την αγίαν ζωήν του εις γήρας βαθύ, ζήσας χρόνους εκατόν τέσσαρας». Η ακριβής έκθεση της ορθοδόξου πίστεως, η αποκάθαρση της εκκλησιαστικής μουσικής από κοσμικές επιρροές και οι θεσπέσιοι ύμνοι που συνέταξε ο θείος Ιωάννης αποτελούν βαριά παρακαταθήκη για τους κληρικούς, τους ιεροψάλτες και γενικά το πλήρωμα της Εκκλησίας.

 

Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/113675/

Ευαγγέλιο της Κυριακής 1 Δεκεμβρίου 2013 (ΙΔ´ Λουκά)

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα(Λουκ. ιη´ 35-43) 
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐγένετο ἐν τῷ ἐγγίζειν τὸν ᾿Ιησοῦν εἰς ῾Ιεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν· ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ᾿Απήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται. Καὶ ἐβόησε λέγων· ᾿Ιησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. Καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· Υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. Σταθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν.᾿Εγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν λέγων· Τί σοι θέλεις ποιήσω; ῾Ο δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. Καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ᾿Ανάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ.

Απόδοση:
Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς πλησίαζε στὴν ῾Ιεριχώ, ἕνας τυφλὸς καθόταν στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου καὶ ζητιάνευε. ῞Οταν ἄκουσε τὸ πλῆθος ποὺ περνοῦσε, ρώτησε νὰ μάθει τί συνέβαινε. Τοῦ εἶπαν ὅτι περνάει ὁ ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος. Τότε ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ φωνάζει δυνατά· «᾿Ιησοῦ, Υἱὲ τοῦ Δαβίδ, σπλαχνίσου με!» Αὐτοὶ ποὺ προπορεύονταν τὸν μάλωναν νὰ σωπάσει, ἐκεῖνος ὅμως φώναζε ἀκόμη πιὸ πολύ· «Υἱὲ τοῦ Δαβίδ, σπλαχνίσου με!» Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς στάθηκε κι ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν φέρουν κοντά του. Αὐτὸς πλησίασε κι ἐκεῖνος τὸν ρώτησε· «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω;» «Κύριε, θέλω ν’ ἀποκτήσω τὸ φῶς μου», ἀποκρίθηκε. Κι ὁ ᾿Ιησοῦς τοῦ εἶπε· «Ν’ ἀποκτήσεις τὸ φῶς σου! ῾Η πίστη σου σὲ ἔσωσε». ᾿Αμέσως ὁ τυφλὸς βρῆκε τὸ φῶς του κι ἀκολουθοῦσε τὸν ᾿Ιησοῦ δοξάζοντας τὸν Θεό. Καὶ ὅλος ὁ κόσμος, ὅταν τὸν εἶδε, δοξολογοῦσε τὸν Θεό.

Διευκρίνιση για την πιλοτική εφαρμογή των Νέων προγραμμάτων Σπουδών στην Α' Γυμνασίου