Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη

Η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος παρουσιάζει το τετράτομο έργο του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου που θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο “Cotsen Hall” της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών (στο χώρο της Γενναδείου Βιβλιοθήκης - είσοδος από την οδό Αναπήρων Πολέμου 9) την Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 18.00.

Ακολουθεί το πρόγραμμα της εκδήλωσης:

• Προσφώνηση, υπό του Θεοφ. Επισκόπου Φαναρίου κ. Αγαθάγγελου,
Γενικού Διευθυντού της Αποστολικής Διακονίας

• ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ (ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ):
Ιεραποστολή στα ίχνη του Χριστού - Έως εσχάτου της Γης- Στην Αφρική - Η λησμονημένη εντολή «Πορευθέντες»
κ. Μάριος Μπέγζος, Κοσμήτωρ Θεολογικής Σχολής Αθηνών
κ. Μιχαήλ Τρίτος, Κοσμήτωρ Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης
κ. Κώστας Ιορδανίδης, Δημοσιογράφος,
κ. Νικόλαος Τσιρέβελος, Δρ. Θεολογίας

• ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)
Σεβ. Μητροπολίτης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας
κ. Ιωάννης Καζάζης, Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης,
Πρόεδρος Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας

• «ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ - ΠΙΣΤΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ», Σκέψεις του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου

• Κλείσιμο εκδηλώσεως, υπό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου
Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου
Συντονίζει η κ. Μαρία Αντωνιάδου, Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ

 

Πηγή: http://gkapetanakis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_8325.html

ΚΑΙΡΟΣ: Συνάντηση με τον Υφυπουργό ΥΠΑΙΘΑ κ. Συμεών Κεδίκογλου και το Γ. Γ. Θρησκευμάτων κ. Γιώργο Καλαντζή.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χολαργός 13-2-2014

Στο πλαίσιο υλοποίησης αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου για συναντήσεις με πολιτικά κόμματα και θεσμικούς φορείς πραγματοποιήθηκε σήμερα Πέμπτη [13 Φεβρουαρίου 2014] στο κτίριο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων συνάντηση κλιμακίου του Δ.Σ. αποτελούμενο από τον πρόεδρο Ανδρέα Αργυρόπουλο και το μέλος  Δημήτριο Μόσχο, με τον Υφυπουργό ΥΠΑΙΘΑ κ. Συμεών Κεδίκογλου και το Γενικό Γραμματέα Θρησκευμάτων κ. Γιώργο Καλαντζή. Τα μέλη του ΔΣ ενημέρωσαν τον κ. Υφυπουργό για την φυσιογνωμία και το ιστορικό ίδρυσης του Συλλόγου όπως και τον προβληματισμό του για τον χαρακτήρα και την  φυσιογνωμία του μαθήματος των Θρησκευτικών ενώ συζήτησαν τόσο με τον ίδιο όσο και με τον κ. Γενικό Γραμματέα το ζήτημα των απαλλαγών από το μάθημα ιδιαίτερα στον υπό δοκιμή νέο τύπο Λυκείου.  Επίσης, τα μέλη του ΔΣ  έθεσαν στον κ. Υφυπουργό και εκπαιδευτικά ζητήματα που αφορούν στον κλάδο των θεολόγων όπως το ζήτημα της ανεργίας με την παρατεινόμενη αδιοριστία  αλλά και της κάλυψης των οργανικών κενών που υπάρχουν κυρίως στη νησιωτική χώρα καθώς επίσης και το ζήτημα της μη συμμετοχής των θεολόγων εκπαιδευτικών στο β΄ επίπεδο επιμόρφωσης στα Τ.Π.Ε.  Η συζήτηση και η ανταλλαγή απόψεων έγινε  μέσα  σε θερμή ατμόσφαιρα  και τέθηκαν οι βάσεις  μιας δημιουργικής και εποικοδομητικής συνεργασίας με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου  στο άμεσο μέλλον, με στόχο την πληρέστερη εξυπηρέτηση των προτεραιοτήτων και των αναγκών που σχετίζονται με το μάθημα των Θρησκευτικών αλλά και των εκπαιδευτικών που το υπηρετούν με ζήλο στο σύγχρονο σχολείο.  

Από το ΔΣ

 

Ο Π.Θ.Σ. 'Καιρός" για την εορτή των τριών Ιεραρχών

Χολαργός 3-2-2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ημέρα των Τριών Ιεραρχών για τις σχολικές μονάδες της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι ημέρα αργίας, όπως αναφέρεται ρητά στο ΠΔ 294/1979(φ.87 Α΄ άρθρο 3, παράγραφος 1). Παρά το γεγονός αυτό όμως, από τότε και για πολλά χρόνια, μέχρι πρόσφατα σχεδόν, οι σύλλογοι των περισσοτέρων σχολικών μονάδων, εξακολουθούσαν να τιμούν την ημέρα αυτή τους γνήσιους εκπροσώπου των ελληνικών γραμμάτων και της παιδείας.
Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος «ΚΑΙΡΟΣ-για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης» ελπίζει πως η κατάργηση ακόμη και της αργίας της εορτής των Τριών Ιεραρχών εκ μέρους του υπουργείου Παιδείας, αποτελεί μια φήμη και μόνο, καθώς η προβολή του παραδείγματος πολιτισμού και ζωής που κομίζουν οι Τρεις Ιεράρχες, είναι ό,τι καλύτερο έχει ανάγκη η εποχή μας σήμερα. Θέλει δηλαδή να επισημάνει ότι με παρόμοιες ενέργειες υπονομεύονται τα θεμέλια της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, την οποία χρειάζεται η σύγχρονη ελληνική παιδεία , για να υποστηριχτεί η ιδιοπροσωπία του Γένους μας. Επιθυμεί επιπλέον να υπογραμμίσει την ανάγκη αναβάθμισης του τρόπου εορτασμού της ημέρας αυτής ώστε να δοθεί και η δυνατότητα διαμόρφωσης ενός γόνιμου διαλόγου για την πορεία των ελληνικών γραμμάτων και την προοπτική της σύγχρονης παιδείας μέσα στις αντίξοες σημερινές συνθήκες και σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.
Ο θεολογικός κόσμος αλλά και γενικότερα ο χώρος της παιδείας και των ελληνικών γραμμάτων αισθάνεται προσβεβλημένος και λυπάται επειδή η σκέψη αυτή προέρχεται από πρόσωπα, που εμφανίζονται ως υποστηρικτές των ελληνικών παραδόσεων. Επομένως παρακαλεί τους αρμοδίους να πράξουν τα δέοντα και αναλογιζόμενοι τις ευθύνες τους να μην προχωρήσουν στην πλήρη απαξίωση της εορτής και του μηνύματός της για την παιδεία και τους λειτουργούς της.

Από το ΔΣ

 

10η Επιστημονική Ημερίδα Θεολόγων Καθηγητών Γυμνασίων - Λυκείων της Ι. Μ. Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως

 

 

50 χρόνια έρευνας & διακονίας: Μνήμη Καθ. Ιωάννη Φουντούλη

 
 
Στο πλαίσιο της Μνήμης ενός εξέχοντος μέλους της, του μακαριστού Καθηγητή Λειτουργικής Ιωάννη Φουντούλη, η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης διοργανώνει διήμερο Συνέδριο στις 19 & 20 Φεβρουαρίου αφιερωμένο στη μακαρία μνήμη του. Το Πρόγραμμα του Συνεδρίου είναι ιδιαίτερα πλούσιο, με ποικίλες εκδηλώσεις και με τη συμμετοχή διακεκριμένων προσωπικοτήτων.

Πιο αναλυτικά, το Πρόγραμμα του Συνεδρίου έχει ως εξής:

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014 – Πρωί
8.00-10.00 Θεία λειτουργία και επιμνημόσυνη δέηση (Ι. Μητροπολιτικός Ναός
Ναός Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά)
10.00-10.30 Ρόφημα
11.00-13.00: Αίθουσα Συνεδριάσεων Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης
10.30-11.00 Έναρξη- Εισαγωγικοί Χαιρετισμοί
Α΄ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Ι. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ
ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
11.00-12.00 Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ: Συντονίστρια Καθ. Δήμητρα Κούκουρα
11.00-11.20 Πρωτοπρ. Καθ. Αλκιβιάδης Καλύβας, Η Ορθόδοξη λατρεία στη Διασπορά. Η περίπτωση της Αμερικής.
11.20-11.40 Καθ. Βασίλειος Groen, Οι αποφάσεις της Β΄ Βατικανείου Συνόδου για τη θεία λατρεία. Προβληματισμοί
11.40-11.50 Διευκρινήσεις
11.50-12.00 Σύντομο διάλειμμα

***

12.00-13.00 Β΄ Συνεδρία: Συντονιστής Καθ. Θεόδωρος Γιάγκου
12.00-12.20 Μητροπολίτης πρ. Ερζεγοβίνης Καθ. Αθανάσιος Γιέφτιτς: Η Συμβολή του Καθηγητή Ι.Μ. Φουντούλη στη λειτουργική πράξη της Σερβίας
12.20-12.40 Καθηγούμενος Ι. Μονής Σίμωνος Πέτρας Ελισσαίος: Αθωνική λειτουργική παράδοση στο έργο του Ιωάννη Μ. Φουντούλη
12.40-13.00 Διευκρινήσεις

***

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014 – Απόγευμα
Β΄ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ
ΩΡΑ 18.00-21.00: Αίθουσα Συνεδριάσεων Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
18.00-19.45 Α΄ Συνεδρία: Συντονιστής Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου Καθ. Ανδρέας Νανάκης
18.00-18.15 Καθ. Αντώνιος Αλυγιζάκης
18.15-18.30 Πρωτοπρ. Επίκ. Καθ. Σπυρίδων Αντωνίου
18.30-18.45 Καθ. Χρυσόστομος Σταμούλης
18.45-19.00 Επίκ. Καθ. Εμμανουήλ Γιαννόπουλος
19.00-19. 15 Πρωτοπρ. Δρ Παρασκευάς Αγάθωνος
19.30-19.45 Διευκρινίσεις-Σύντομη παύση

 ***

19.30-21.00 Β΄ Συνεδρία: Συντονιστής Πρωτοπρ. Καθ. Αλκιβιάδης Καλύβας
19.30-19.45 Καθ. Πέτρος Βασιλειάδης
19.45-20.00 Επίκ. Καθ. Γεώργιος Φουστέρης
20.00-20.15 Πρωτοπρ. Επίκ. Καθ. Κωνσταντίνος Καραϊσαρίδης
20.15-20.30 Δρ Παναγιώτης Καλαϊτζίδης
20.30-20.45 Υπ. Δρ Γεώργιος Κεσελόπουλος
20.45-21.00 Διευκρινίσεις

***

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014 – Πρωί
Γ΄ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ : ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ
8.00-9.30 Θεία Λειτουργία στο Παρεκκλήσιο της Θεολογικής Σχολής
10.00-13:30: Αίθουσα Συνεδριάσεων ΘεοΛογικής Σχολής ΑΠΘ
10.00-12.00 Α΄ Συνεδρία: Καθ. Μιχαήλ Τρίτος, Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ
10.00-10.15 Καθ. Νέναντ Μιλόσεβιτς
10.15-10.30 Πρωτοπρ. Καθ. Βασίλειος Καλλιακμάνης
10.30-10.45 Καθ. Βασίλειος Groen
10.45-11 .00 Αναπ. Καθ. Συμεών Πασχαλίδης
11.00-11.15 Πρωτοπρ. Λεκτ. Χρυσόστομος Νάσσης
11.15-11.30 Διευκρινίσεις
11.30-12.00 Διάλειμμα

 ***

12.00-13.30 Β΄ Συνεδρία: Συντονιστής Καθ. Γεώργιος Φίλιας
12.00-! 12.15 Μητροπολίτης Τελμησσού Καθ. Ιώβ Γκέτσα
12.15-12.30 Πρωτοπρ. Καθ. Αλκιβιάδης Καλύβας
12. 30-12.45 Καθ. Ανέστης Κεσελόπουλος
12.45-13.00 Καθ. Θεόδωρος Γιάγκου
13.00-13.30 Διευκρινίσεις

***

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014 – Απόγευμα
ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΤΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ «ΓΗΘΟΣΥΝΟΝ ΣΕΒΑΣΜΑ»
ΩΡΑ 18.30-20.30: Αίθουσα Τελετών Παλαιάς Φιλοσοφικής Σχόλης ΑΠΘ
Συντονιστής: Πρωτοπρ. Αναπ. Καθηγητής Αθανάσιος Γκίκας
18.30-19.00 Προσφωνήσεις, Χαιρετισμοί, Ανάγνωση μηνυμάτων
19.00-19.10 Αναπ. Καθ. Παναγιώτης Σκαλτσής: Ο Καθηγητής ΙωάννηςΜ. Φουντούλης και ο προς τιμήν του Τόμος
19.10-19.20 Αρχιμ. Επίκ. Καθ. Νικόδημος Σκρέττας: Ιωάννης Μ.Φουντούλης: Από το Αμφιθέατρο στον Ναό
19.20-19.30 Καθ. Δήμητρα Κούκουρα: Ιωάννου Μ. Φουντούλη ”Ομιλητική”
19.30-19.45 Σύντομο οδοιπορικό στη ζωή του Καθηγητή (προβολή)
19.45-20.00 Λέκτ. Τρύφων Τσομπάνης: Ιωάννης Μ. Φουντούλης και αισθητική της Λατρείας
20.00-20.15 Καθ. Γεώργιος Φίλιας: Θεολογία και λατρεία στο έργο τουΙωάννη Μ. Φουντούλη
20.15 Επίδοση Τόμου στους Μιχαήλ, Μαρία και Μανόλη Φουντούλη
Θα ακολουθήσει δεξίωση

Αξίζει να σημειωθεί ότι η διοργάνωση του Συνεδρίου γίνεται με την υποστήριξη της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, της Επιτροπής Ερευνών του ΑΠΘ και των Εκδοτικών Οίκων “Μυγδονία” και “Αφοί Κυριακίδη”

Ένα σημαντικό ιστορικό βιβλίο, καρπός πολύχρονης έρευνας, παρουσιάστηκε στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Κωνσταντινούπολη, επιμέλεια-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα

Το εξαιρετικά σημαντικό επιστημονικό και ιστορικό βιβλίο τους, «Οι Πράξεις του Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως. Eπιτομή – Παράδοση – Σχολιασμός. I. 1454–1498», προϊόν πολύχρονης και επισταμένης έρευνας, παρέδωσαν οι συγγραφείς του και μελετητές της ιστορίας κ. Δημήτριος Γ. Aποστολόπουλος και κυρία Mάχη Παΐζη-Aποστολοπούλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Tο βιβλίο προσφέρει ένα πανόραμα της δραστηριότητας του Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως για μια ιστορική περίοδο, τα πρώτα πενήντα χρόνια που ακολούθησαν την Άλωση της Bασιλεύουσας της Bυζαντινής Aυτοκρατορίας, η οποία θεωρείται σκοτεινή ως προς τις σωζόμενες πηγές.
Ύστερα από μακρόχρονες έρευνες οι συγγραφείς εντόπισαν, κατέγραψαν και μελέτησαν διεξοδικά 111 πράξεις που εξέδωσε το Πατριαρχείο Kωνσταντινουπόλεως από το έτος 1454 ως το 1498, πράξεις που αναδεικνύουν αυθεντικές πληροφορίες όχι μόνο για την εσωτερική διοίκηση του θεσμού αλλά κυρίως για τις σχέσεις του Πατριαρχείου με τους ορθόδοξους χριστιανούς και με την Πύλη. Εντυπωσιάζει το εύρος των ζητημάτων που απασχόλησαν το Πατριαρχείο τη δύσκολη αυτή περίοδο ανασυγκρότησης της κοινωνίας των χριστιανών μέσα στον κλοιό της οθωμανικής κυριαρχίας.

 

Για περισσότερα στο: ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Η ομιλία του Προέδρου του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ, καθηγητή Θεόδωρου Γιάγκου στην παρουσίαση του συλλογικού τόμου «ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» που έγινε στη Θεσσαλονίκη

1. Το φθινόπωρο του 2008, με αφορμή τις γνωστές εγκυκλίους του Υπουργείου Παιδείας επί Ευριπίδη Στυλιανίδη, οι Γενικές Συνελεύσεις των δύο Θεολογικών Σχολών της χώρας συζήτησαν εκτεταμένα το θέμα, στο πλαίσιο της αρμοδιότητας που τους αναλογεί, και με υπευθυνότητα διετύπωσαν τις θέσεις τους, τις οποίες απέστειλαν στον Υπουργό. Από εκείνες τις αποφάσεις ανθολογούνται εδώ τα εξής παραθέματα:

α. «Η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι διατεθειμένη να συνεργαστεί με το ΥΠΕΠΘ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, ώστε να αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο το μάθημα των Θρησκευτικών, να εμπλουτιστούν τα αναλυτικά προγράμματα με μαθήματα Κοινωνικής ηθικής ή Ιστορίας των θρησκευμάτων, τα οποία θα μπορούν να παρακολουθούν οι μαθητές στο σύνολό τους, ανεξάρτητα θρησκείας ή ομολογίας».

β. Η Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ υποστήριξε ότι «Από τη δεκαετία του ’80 το μάθημα των θρησκευτικών βελτιώθηκε σημαντικά με αποτέλεσμα να είναι ένα μάθημα με γνωσιακό, κοινωνικό και παιδαγωγικό χαρακτήρα, ανοιχτό και ανεκτικό προς τις άλλες χριστιανικές παραδόσεις και τις άλλες θρησκείες. Στη σημερινή του μορφή το μάθημα των θρησκευτικών στοχεύει στη γνωριμία με τα μορφωτικά αγαθά, την τέχνη και τον πολιτισμό, που διαμόρφωσε ο χριστιανισμός και η ορθόδοξη παράδοση, ενώ παράλληλα διδάσκεται και το θρησκευτικό φαινόμενο γενικά και οι άλλες μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις των λαών». Στην ίδια συνάφεια υποστηρίχτηκε ακόμα ότι, «ενώ πρόσφατα σε παγκόσμιο επίπεδο η θρησκευτική και θεολογική εκπαίδευση είχε είτε καθαρά ιστορικό είτε καθαρά ομολογιακό χαρακτήρα, στον ελληνικό χώρο, ευτυχώς, και οι δύο αυτές ακραίες πρακτικές αποφεύχθηκαν σε μεγάλο βαθμό, τόσο στην τριτοβάθμια όσο και στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση».

 

Για περισσότερα στο: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

 

H oμιλία του κ. Γιάννη Κωνσταντίνου (Δικηγόρου) στην παρουσίαση του συλλογικού τόμου «ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» που έγινε στη Θεσσαλονίκη

Ευχαριστώ τον καλό μας τον ΚΑΙΡΟ για τη σημερινή του πρόσκληση.

Χωρίς ιδιαίτερο πρόλογο εισέρχομαι απευθείας στο θέμα μου που είναι η νομική αξιολόγηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και, συγκεκριμένα, ο εντοπισμός και η ερμηνεία των συνταγματικών διατάξεων που διέπουν τη διδασκαλία του μαθήματος. Ιδίως θα μας απασχολήσει αν το υπό συζήτηση νέο Πρόγραμμα Σπουδών, όπως αναλύεται στο βιβλίο που σήμερα παρουσιάζουμε, μαζί με τις τοποθετήσεις των συντακτών του, εισφέρει οποιαδήποτε καινούργια οπτική στη συζήτηση για την υποχρεωτικότητα ή μη του μαθήματος. Κατανοώ απολύτως τη συμβιβαστική και συναινετική θέση των εισηγητών του νέου προγράμματος, οι οποίοι βρίσκονται ανάμεσα σε συμπληγάδες: Από τη μια η νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, εν μέρει του ΣτΕ και ιδίως του Συνήγορου του Πολίτη και της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, έχουν χαρακτηρίσει το μάθημα, όπως σήμερα διδάσκεται, ως ομολογιακού ή κατηχητικού χαρακτήρα, πράγμα που συνεπάγεται ότι η υποχρεωτικότητα της διδασκαλίας του προσκρούει στην ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης όσων δεν ασπάζονται τη συγκεκριμένη ομολογία.

Συνεπάγεται επίσης ότι η μόνη σίγουρη διέξοδος για την υποχρεωτική διδασκαλία είναι η μετατροπή του μαθήματος σε αμιγώς θρησκειολογικό με ουδέτερο πρόσημο αντιμετώπισης των επιμέρους θρησκευτικών πεποιθήσεων.

 

Για περισσότερα στο: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Σταύρος Γιαγκάζογλου (Σύμβουλος Α΄ ΥΠΑΙΘ-ΙΕΠ), Γιατί ένα νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά

 

Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών (ΠΣ) στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου εντάσσεται στο ΠΣ του Νέου Σχολείου για όλα τα μαθήματα στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο. Βασικό χαρακτηριστικό της νέας αυτής παρέμβασης είναι ο παιδαγωγικός αναπροσανατολισμός όλων των μαθημάτων στην κατεύθυνση της διερευνητικής, βιωματικής και συνεργατικής μάθησης. Η αλλαγή αυτή κρίνεται αναγκαία με βάση τις σύγχρονες θεωρίες μάθησης και διδακτικής αλλά και εξ αιτίας των χρόνιων αγκυλώσεων στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Στο πλαίσιο της ευρύτερης αλλαγής, μεταξύ όλων των μαθημάτων, εκπονήθηκε νέο Πρόγραμμα Σπουδών και στο μάθημα των Θρησκευτικών (ΜτΘ).

Κατά την εκπόνησή του ελήφθησαν υπόψη η ελληνική νομοθεσία, οι δεσμεύσεις της Ελληνικής Πολιτείας στις ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες, στις συστάσεις – υποχρεωτικού χαρακτήρα –  του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και τα προτεινόμενα κριτήρια για τη διαμόρφωση της θρησκευτικής εκπαίδευσης σε κάθε κράτος μέλος. Το νέο ΠΣ στα Θρησκευτικά υλοποιεί και εφαρμόζει διευρυμένα τις αρχές των προηγούμενων Αναλυτικών Προγραμμάτων Σπουδών του 2003, τις οποίες εμπλουτίζει και αναπτύσσει. Το νέο ΠΣ έλαβε ακόμη υπόψη τις θέσεις των ανεξάρτητων αρχών για το ΜτΘ και στάθμισε τις απόψεις συνταγματολόγων, διανοουμένων, πανεπιστημιακών, της ΟΛΜΕ κ.ά. φορέων για το ΜτΘ. Επιπλέον το νέο ΠΣ έλαβε υπόψη τον εδώ και καιρό επιχειρούμενο διάλογο για το ΜτΘ στην ελληνική θεολογική εκπαιδευτική κοινότητα και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία, καθώς και τις ευρωπαϊκές και ελληνικές εξελίξεις για τον χαρακτήρα και τους προσανατολισμούς της θρησκευτικής εκπαίδευσης.

 

Για περισσότερα στο: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: "Πολιτικοί και δημαγωγοί χρησιμοποιούν τις θρησκείες με σκοπό την ενίσχυση του φανατισμού"

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μίλησε την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014 από το βήμα της 17ης Ευρασιατικής Οικονομικής Συνόδου που πραγματοποιήθηκε στην Πόλη. Με θέμα σχετικά με το διάλογο και την ειρήνη, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας αναφέρθηκε στις πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφορικά με το διαθρησκειακό διάλογο ενώ αναφέρθηκε και στη συνύπαρξη και τη συνεργασία διαφορετικών θρησκειών και πολιτισμών:
"Η ειρήνη είναι θέμα ατομικής και θεσμικής επιλογής, όπως επίσης και θέμα ατομικής και θεσμικής αλλαγής. Προϋποθέτει αλλαγή σε πρακτικές και πολιτικές" είπε αρχικά ο Πατριάρχης για να συμπληρώσει: "Οι ιστορικές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων έχουν συνήθως τις ρίζες τους στην πολιτική και όχι στη θρησκεία...Το να μιλάμε για μια αναπόφευκτη και αμείλικτη "σύγκρουση πολιτισμών" δεν είναι ούτε σωστό, ούτε έγκυρο, ιδίως όταν μια τέτοια θεωρία υπονοεί τη θρησκεία ως το κύριο πεδίο μάχης, όπου η σύγκρουση είναι καταδικασμένη να συμβεί" συνέχισε.
Ο κ. Βαρθολομαίος ανέφερε ότι «πολιτικοί και δημαγωγοί χρησιμοποιούν τις θρησκείες με σκοπό την ενίσχυση του φανατισμού και της εχθρότητας μεταξύ των εθνών» και προσέθεσε: «Ενίοτε οι ηγέτες των κρατών είναι αυτοί που επιδιώκουν την απομόνωση και την επιθετικότητα μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων».

 

Πηγή: ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

 

Η αυτάρκεια του Φαρισαίου και η ταπείνωση του τελώνη

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότιμου Κηθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά κι έκανε την εξής προσευχή σχετικά με τον εαυτό του: “Θεέ μου, σ' ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ' όλα τα εισοδήματά μου”. Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό”. Σας βεβαιώνω πως αυτός έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό, ενώ ο άλλος όχι· γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί» (Λουκ. 18, 10-14).Δυο χαρακτηριστικούς τύπους ανθρώπων μας παρου­σιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή: Ένα Φαρισαΐο καί έναν τελώνη που προσεύχονται στο Ναό. Αποτελούν τους δυο αντίθετους πόλους της κοινωνίας της εποχής εκείνης. Ό ένας είναι ο ευσεβής και δίκαιος στα μάτια των ανθρώπων, ο γνώστης του Νόμου, οανήκων στην ομάδα των Φαρισαίων που ήταν η άρχουσα θρησκευτική τάξη. Ό άλλος είναι ο εκπρόσωπος της τάξεως των αμαρ­τωλών, των ανθρώπων που το επάγγελμά τους ήταν συνυφασμένο με την αρπαγή, τη βιαιότητα, την απομύζηση των υπαρχόντων του λαού. Τελώνης στη συνείδηση όλης της κοινωνίας της εποχής είναι ο έσχατος των αμαρτωλών.Τί λέγουν λοιπόν οι δυο αυτοί άνθρωποι στην προ­σευχή τους; Ας δούμε κατ’ αρχήν την προσευχή τουΦα­ρισαίου, προσπαθώντας να διερευνήσουμε εάν ο τύπος αυτού του θρησκευόμενου ανθρώπου είναι γνωστός και σε μας σήμερα: «Θεέ μου, σ' ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ' όλα τα εισοδήματά μου». Η προσευχή αυτή είναι έπαινος τουεαυτού του και των αρετών του. Απαριθμεί οΦαρισαίος τα έργα του και αισθάνεται ασύγκριτη υπεροχή έ­ναντι των λοιπών ανθρώπων, τους οποίους γενικά χαρα­κτηρίζει ως αμαρτωλούς. Ευχαριστεί τον Θεό ή μάλλον συγχαίρει τον εαυτό του, γιατί υπερέχει απ’ όλους τους άλλους. Δεν αισθάνεται να τουλείπει τίποτε! Είναι αυτάρκης και δεν φαίνεται ναεξαρτάται καθόλου από τον Θεό, αφού έχει τόσα δικά του έργα σταοποία μπορεί να στηριχθεί και για ταοποία μπορεί να καυχηθεί. Σαν κέντρο του κόσμου βλέπει όχι τον Θεό αλλά τον εαυτό του με τις πανθομολογούμενες αρετές του. Τον Θεό τον χρειάζε­ται μόνο για ναεπιβεβαιώσει και να αναγνωρίσει τις αρε­τές του. Δεν είναι δυνατό να έχει ο Θεός διαφορετική γνώμη για τον φτασμένο αυτόν ενάρετο άνθρωπο! Αισθά­νεται τόσο κοντά στον Θεό, σαν να έχει συνάψει συμφωνία μαζί του για να κρίνουν και να κατακρίνουν από κοινού όλους τους αμαρτωλούς! Συμφωνεί άραγε καιο Θεός με τη βεβαιότητα αυτή του Φαρισαίου; Την απάντηση μάς την δίνει το τέλος της παραβολής. Ας δούμε όμως και την προσευχή του τελώ­νη. Αυτός συντριμμένος από τις αμαρτίες του και βλέπον­τας ότι κάθε δική του πράξη και εκδήλωση συνδέεται με την άμαρτία, ζητεί ταπεινωμένος και κτυπώντας το στήθος του το έλεος του Θεού: «Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό». Δεν κρίνει κανένα, κατακρίνει μόνο τον εαυτό του, τον οποίο βλέπει τελείως χαμένο χωρίς το έλεος του Θεού.

 

Για περισσότερα στο :  ΑΜΕΝ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η παρουσίαση του συλλογικού τόμου: Τα Θρησκευτικά στο Σύγχρονο Σχολείο στη Θεσσαλονίκη

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία χθες το απόγευμα η παρουσίαση του συλλογικού τόμου: Τα Θρησκευτικά στο Σύγχρονο Σχολείο. Την επιμέλεια του συλλογικού αυτού έργου, στο οποίο περιέχονται πολύ ενδιαφέρουσες μελέτες σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών σήμερα, έχουν οι: Σταύρος Γιαγκάζογλου, Αθανάσιος Νευροκοπλής και Γεώργιος Στριλιγκάς. Η εκδήλωση έλαβε χώρα το απόγευμα της Παρασκευής στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου στο Νέο Δημαρχιακό Μέγαρο της Θεσσαλονίκης. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης, εκπρόσωποι πολιτικών παρατάξεων, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, εκπρόσωποι της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης και της Περιφέρειας, ενώ την εκδήλωση κάλυψε και η Δημοτική Tηλεόραση της πόλης (TV100). Το συντονισμό της παρουσίασης και της συζήτησης που ακολούθησε είχε αναλάβει ο καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ Μιλτιάδης Κωνσταντίνου.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν και συμμετείχαν σε αυτή ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ καθηγητής Μιχαήλ Τρίτος, καθηγητές και των δύο Τμημάτων της Θεολογικής Σχολής, Σχολικοί Σύμβουλοι θεολόγων, θεολόγοι από τη Θεσσαλονίκη και τους όμορους νομούς, πολλά μέλη του Θεολογικού Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ, δημοσιογράφοι, ιερείς αλλά και αρκετοί φοιτητές, προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί. Όλοι οι ομιλητές τήρησαν τον χρόνο ομιλίας τους και έτσι έμεινε και λίγος χρόνος στο τέλος για συζήτηση κατά την οποία τέθηκαν πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα.

Πηγή: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Ευαγγέλιο της Κυριακής 9 Φεβρουαρίου (Τελώνου και Φαρισαίου)

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα(Λουκ. ιη´ 10-14)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. ῾Ο Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν
εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Απόδοση:
Εἶπε ὁ Κύριος τήν παραβολή· Δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν στὸν ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἕνας ἦταν Φαρισαῖος κι ὁ ἄλλος τελώνης. ῾Ο Φαρισαῖος στάθηκε ἐπιδεικτικὰ κι ἔκανε τὴν ἑξῆς προσευχὴ σχετικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του· “Θεέ μου, σ’ εὐχαριστῶ ποὺ ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἅρπαγας, ἄδικος, μοιχός, ἢ καὶ σὰν αὐτὸν ἐδῶ τὸν τελώνη. ᾿Εγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ δίνω στὸν ναὸ τὸ δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ εἰσοδήματά μου”. ῾Ο τελώνης, ἀντίθετα, στεκόταν πολὺ πίσω καὶ δὲν τολμοῦσε οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσει στὸν οὐρανό. Χτυποῦσε τὸ στῆθος του καὶ ἔλεγε· “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τὸν ἁμαρτωλό”.
Σᾶς βεβαιώνω πὼς αὐτὸς ἔφυγε γιὰ τὸ σπίτι του ἀθῶος καὶ συμφιλιωμένος μὲ τὸν Θεό, ἐνῶ ὁ ἄλλος ὄχι· γιατὶ ὅποιος ὑψώνει τὸν ἑαυτό του θὰ ταπεινωθεῖ, κι ὅποιος τὸν ταπεινώνει θὰ ὑψωθεῖ».

π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης, Ο άγιος της παρρησίας και της ενότητας

Γράφει ο  π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

 

α) Ο Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης, που τιμάται από την Εκκλησία στις 4 Φεβρουαρίου, διακρίθηκε ως σπουδαίος επιστολογράφος. Διέθετε σπάνια παρρησία και διακρινόταν για το ακέραιο ήθος και την ορθότητα της πίστης. Σώζονται χιλιάδες επιστολές του προς κληρικούς, σοφιστές, γραμματικούς, ιατρούς αλλά και ιδιώτες. Χωρίς να υπολογίζει τη δύναμη της κρατικής εξουσίας, λειτουργώντας πέρα από εγκόσμιες σκοπιμότητες, ήλεγχε ακόμη και κοσμικούς άρχοντες καθώς και αυτόν ακόμη τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’ (408-450).

β) Πολλές από τις επιστολές του Ισιδώρου απευθύνονται σε επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους και μοναχούς, στους οποίους υπενθυμίζει το ύψος της ιεροσύνης και του μοναχικού βίου καθώς και την πνευματική βαρύτητα της κλήσης τους. Σχετικά με την υψηλή αποστολή της ιεροσύνης ακολουθεί τον Γρηγόριο Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Η ιεροσύνη είναι «θείο πράγμα», «θεία τελετή η οποία ανοίγει τους ουρανούς σε όσους μυήθηκαν» στη χριστιανική πίστη αλλά και «πράγμα ουράνιο».

γ) Υπενθυμίζει ακόμη ο όσιος τη βαριά ευθύνη που έχει ο επίσκοπος, όταν χειροτονεί αναξίους κληρικούς. Είναι σαν να παραδίδει τα πρόβατα σε λύκους για να τα κατασπαράξουν και σε αλεπούδες για να τα αφανίσουν με δόλο. Σε μια επιστολή θέτει τα εξής ερωτήματα: Τι φταίει η Εκκλησία, αν ορισμένοι κατέχουν το αξίωμα του κληρικού, ενώ δεν είναι άξιοι να προσμετρούνται ούτε καν στα λαϊκά μέλη της; Και από την άλλη, γιατί να μην εγκωμιάζεται η Εκκλησία για τους αξίους διακόνους της αλλά να διασύρεται μόνο για τους αναξίους;

δ) Σε επιστολή του προς τον Άγιο Κύριλλο, ο οποίος αρχικά ήταν εναντίον του ιερού Χρυσοστόμου, του συνιστά να μη δίνει ιδιαίτερη σημασία στις φήμες και τις προκαταλήψεις, προκειμένου να κρίνει σωστά την κατάσταση. Αν ο Θεός δεν κρίνει βιαστικά, αλλά περιμένει τη μετάνοια των ανθρώπων, πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τις ανθρώπινες κρίσεις. Η σύσταση και η παραίνεση του Αγίου Ισιδώρου είχε άμεσο αποτέλεσμα, αφού ο Κύριλλος αποκατέστησε το όνομα του ιερού Χρυσοστόμου στα δίπτυχα και έγινε έκτοτε ένθερμος υποστηρικτής του.

ε) Συγκεκριμένα, ακολουθώντας την αριστοτελική μεσότητα ο όσιος γράφει: «Η συμπάθεια δεν βλέπει καθαρά, ενώ η αντιπάθεια δεν βλέπει καθόλου! Αν λοιπόν θέλεις να έχεις καθαρά μάτια και από τις δύο παθήσεις, να μη λαμβάνεις βιαστικές αποφάσεις, αλλά να ερευνάς τις αιτίες με δίκαιη κρίση. Διότι κι ο Θεός, που γνωρίζει τα πάντα πριν ακόμη γίνουν, θέλησε φιλάνθρωπα να κατέβει και να ακούσει τον θρήνο των Σοδόμων, διδάσκοντάς μας με αυτό ότι πρέπει να εξετάζουμε τα πάντα με ακρίβεια. Πολλοί... μιλούν σατυρικά για σένα, ότι είσαι ένας άνθρωπος που έχεις την τάση να παρασύρεσαι από τις προσωπικές σου εχθρότητες και ότι δεν έχεις στην καρδιά σου την υπόθεση του Ιησού Χριστού. Λένε ότι μιμείσαι τον θείο σου Θεόφιλο, ο οποίος διέσπειρε ολοκάθαρη μανία για τον θεοφόρο και θεοφιλή Ιωάννη» (Επιστολή 310).

στ) Σε άλλη επιστολή «περί έριδος» προς τον Κύριλλο, που ήταν οξύς στη διαμάχη του με τον αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας, του ζητά να σταματήσει τη φιλονικία και ότι δεν μπορεί να κληροδοτεί στην Εκκλησία τη διχόνοια με πρόσχημα την ευσέβεια. Γράφει: Μη λοιπόν την άμυνά σου για την προσβολή που δέχθηκες από τους ανθρώπους που σου τη χρωστούν τη μεταθέτεις στη ζωντανή Εκκλησία, κατασκευάζοντας την «αιώνιον αυτή διχόνοιαν εν προσχήματι ευσεβείας» (Επιστολή 370).

ζ) Οι διχοστασίες και οι φιλονικίες με πρόσχημα την ευσέβεια φαίνεται ότι απασχόλησαν την Εκκλησία από τα πρώτα της ακόμη χρόνια. Οι διενέξεις αυτές οφείλονταν σε διάφορες αιτίες: προσωποληψίες, αιρετικές δοξασίες, εγωκεντρισμούς, εμπάθειες, ζήλο «ου κατ’ επίγνωσιν» κ.ά. Ο Απόστολος Παύλος επιτιμώντας τους Κορινθίους για κάτι ανάλογο αναρωτιέται: «Μεμέρισται ο Χριστός»; (Α’ Κορ. 1, 13). Ο κίνδυνος των διαιρέσεων στο όνομα του Χριστού ελλοχεύει πάντοτε, και υπερβαίνεται όταν υπάρχει εκκλησιαστικό φρόνημα, ορθή πίστη και ενότητα με την Εκκλησία.

 

Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/116746/

ΚΑΙΡΟΣ: «Με τους Τρεις Ιεράρχες στο σχολείο και την κοινωνία». Δελτίο τύπου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χολαργός  2-2-2014

 

Το ΔΣ του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ-για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης»  εκφράζει τις θερμές του ευχαριστίες προς τους 250 και πέον συναδέλφους όλων των βαθμίδων(κληρικοί και λαϊκοί από την Αθήνα  και την επαρχία), που παρακολούθησαν τις εργασίες  της θεολογικής διημερίδας στις 31 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος(Ι. Μ. Πεντέλης) καθώς και στους 70 θεολόγους εκπαιδευτικούς που πλαισίωσαν με την συμμετοχή τους τα εκπαιδευτικά εργαστήρια. Η θεολογική διημερίδα «Με τους τρεις Ιεράρχες στο σχολείο και την κοινωνία»,  οργανώθηκε από το σύλλογό μας με την ευκαιρία της εορτής των Τριών Ιεραρχών και περιελάμβανε  στο α΄μέρος (Παρασκευή 31/1/2014) εισηγήσεις από τους Κ. Κορναράκη (αναπλ. καθηγητή  Θεολογικής σχολής ΕΚΠΑ), Εμμ. Περσελή (Καθηγητή Θεολογικής σχολής ΕΚΠΑ), Αθαν. Παπαθανασίου (Δρα Θεολογίας, καθηγητή Δ.Ε & αρχισυντάκτη του περιοδ. «Σύναξη»), Β. Ξυδιά (θεολόγο Δ.Ε) ενώ στο β΄μέρος (Σάββατο 1/2/2014) λειτούργησαν σε δύο ομάδες εκπαιδευτικά εργαστήρια από τους Δημήτριο Μόσχο (Επικ. Καθηγητή Θεολογικής σχολής ΕΚΠΑ), Χρήστο Καρακόλη (Αναπλ. καθηγητή Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ), Απόστολο Μπάρλο &Β. Γώγου (θεολόγοι Δ.Ε, συγγραφείς σχ. Βιβλίων και εκπαιδευτές ενηλίκων), Ηλία Μαλεβίτη(καθηγητή Δ. Ε), Αγγελο Βαλλιανάτο (Σχολικό Σύμβουλο) και Μάριο Κουκουνάρα-Λιάγκη(Λέκτορα Θεολογικής σχολής ΕΚΠΑ). Η ενδιαφέρουσα συζήτηση – μετά την εισαγωγική τοποθέτηση του  συναδέλφου Γ. Καπετανάκη (Δρ Θεολογίας & καθηγητής Δ.Ε) - που ακολούθησε στο τέλος των εισηγήσεων της α΄ ημέρας ανέδειξε τα ζητήματα της παιδείας που αποτελούν προτεραιότητες στο σημερινό σχολείο καθώς και το ρόλο του θεολόγου εκπαιδευτικού στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του μαθητή μέσα από το μάθημα των Θρησκευτικών και με προσήλωση στις παιδαγωγικές προτάσεις των Τριών Ιεραρχών. Η αθρόα συμμετοχή των συναδέλφων – που υπερκάλυψε την αρχική πρόβλεψη  - στα εκπαιδευτικά εργαστήρια καθώς και επίμονη απαίτησή τους για συχνή επανάληψη παρόμοιων δράσεων καταδεικνύει την ανάγκη του κλάδου για ποιοτική  και σύγχρονη επιμόρφωση αλλά και την διάθεσή τους για πρόσληψη, αφομοίωση και ένταξη στη διδακτική διαδικασία νέων τεχνικών και στρατηγικών για την συμμετοχή του μαθητή στην ανακάλυψη της γνώσης. Τις εργασίες της θεολογικής διημερίδας χαιρέτησαν ο θεοφιλέστατος επίσκοπος Θερμοπυλών και Διευθυντής του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος κ. Ιωάννης, ο Κοσμήτορας της Θεολογικής σχολής κ. Μ. Μπέγζος(τον χαιρετισμό του διάβασε ο καθηγητής Κ. Κορναράκης) καθώς και ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων κ. Γ. Καλαντζής, ενώ στη διάρκεια της συζήτησης μετά το πέρας των εισηγήσεων  ο παρευρισκόμενος  κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου (Δρ Θεολογίας και Σύμβουλος Α΄ στο ΙΕΠ) με καίρια παρέμβασή του ενημέρωσε τους συμμετέχοντες για το περιεχόμενο του νέου ΠΣ για το μάθημα των Θρησκευτικών καθώς και για την πορεία της πιλοτικής εφαρμογής του.

Το ΔΣ αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει όλους εκείνους που με τον τρόπο τους συνέβαλαν στο σχεδιασμό και την οργάνωση της διημερίδας και φρόντισαν για την κατά το δυνατόν άρτια διεξαγωγή της.

                                                                                  Από το ΔΣ

 

 

Ο Ιησούς Χριστός, «σημείον αντιλεγόμενον»

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότ.Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η ευαγγελική περικοπή της εορτής της Υπαπαντής του Χριστού προέρχεται από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (2,22-40), και διηγείται την σαράντα μέρες μετά τη Γέννησή του παρουσίαση του Ιησού από τους κατά κόσμο γονείς του στον Ναό, σύμφωνα με όσα προστάζει ο Νόμος του Μωυσή στην Π.Δ.(Λευιτικό, κεφ.12). Έτσι, καθώς λέγει ένας ύμνος της εορτής, «Σήμερον ὑπὸ Νόμον γίνεται ὁ Μωυεῖ διδοὺς τὸν Νόμον». Θα σχολιάσουμε τα λόγια που είπε ο πρεσβύτης Συμεών παίρνοντας στην αγκαλιά του το βρέφος Ιησού, λόγια που σημάδεψαν για πάντα την πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας: «’Ιδού οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν κοὶἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῶ ’Ισραήλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, ….ὅπως ἄν ἀποκαλυφθῶσιν έκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί»(Λουκ. 2, 34-35: «Αυτός θα γίνει αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες. Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο, για να φανερωθούν οι πραγματικές διαθέσεις πολλών»).

Μοναδικό είναι το φαινόμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας να απασχολεί τις σκέψεις και τις καρδιές των ανθρώπων ένα πρόσωπο αιώνες πριν από τη γέννησή του και να τις διχάζει ανάλογα με την απέναντι του στάση τους αιώνες μετά απ’ αυτήν. Τρα­γικές αντιφάσεις σημειώνονται γύρω από το πρόσωπό του: Οι άνθρωποι τον αποζητούν πολύ πριν γεννηθεί, αλλά και τον καταδιώκουν ευθύς μόλις γεννηθεί, τον καταπολεμούν με πάθος απ’ αρχής μέχρι σήμερα, αλλά και τον πιστεύουν μέχρις αυτοθυσίας και μαρτυ­ρίου.

'Όποιος ασχοληθεί συστηματικά μεόλες τις ερμηνείες που δόθηκαν για το πρόσωπο του Χριστού ανά τους αιώνες θα διαπιστώ­σει ότι παρά τις ποικιλόμορφες ερμηνείες που δόθηκαν, το σπήλαιο της Βηθλεέμ και ο Κρανίου τόπος έξω από τα Ιεροσόλυμα δεν είναι εύκολο να διαγραφούν από την ανθρώπινη ιστορία!

Η γέννηση του Μεσσία στη Βηθλεέμ της Ιου­δαίος δεν ήταν ένα αναπάντεχο και ξαφνικό γεγονός, αλλ’ ερχόταν ως το «πλήρωμα του χρόνου», ως η εκ­πλήρωση μιας επαγγελίας, ως η πραγμάτωση μιας προσδοκίας. Η προσδοκία αυτή είχε λάβει την πιο έντονη και συγκεκριμένη έκφρασή της στον ιουδαϊκό κόσμο, υμνημένη με τη λύρα του Δαβίδ, διατυπωμένη με τα δυνατά λόγια του μεγάλου προφήτη Ησαΐα, και με τη συγκλονιστική φωνή όλων των άλλων προ­φητών. Ο προφήτης Ησαΐας, πού χαρακτηρίσθηκε ως ο πέμπτος ευαγγελιστής, οραμα­τίζεται την ειρήνη, την αγάπη και τη συμφιλίωση πού θα φέρει στον πολύ ταραγμένο κόσμο ο αναμενόμενος Μεσσίας: «Τότε θα κάθεται ο λύκος παρέα με το αρνί και θα κοιμάται ο πάνθηρας με το κατσίκι αντάμα. Το μοσχαράκι και το λιονταρόπουλο θα βόσκουνε μαζί κι ένα μικρό παιδί θα τα οδηγεί» (11, 6 - 9). «Η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο, ο οποίος θα ονομαστεί Εμμανουήλ (ο Θεός μαζί μας)» (7, 14).

Οι προφητείες αυτές και πολλές άλλες που δεν είναι δυνατό να παρατεθούν εδώ, δεν αποτελούν μο­ναδικό φαινόμενο αναμονής του Μεσσία στον προχριστιανικό κόσμο. Ό Θεός έστειλε σημάδια και στους άλλους λαούς. Οιαρχαίοι Έλληνες με τις κορυφαίες πνευματι­κές φυσιογνωμίες τους δεν μπορούσαν να μη διαισθανθούν το μάταιο και ψευδή χαρακτήρα της ειδωλολατρίας και να μην προαισθανθούν τον ερχομό κάποιου λυτρωτή σταλμένου από τον Θεό, έστω κι αν αυτή η μορφή δεν έχει στααρχαία ελληνικά κείμενα τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που βλέπουμε στους προφήτες της Π. Διαθήκης. Έτσι π.χ. ο Προμηθέας του Αισχύλου, καρφωμένος στο βράχο του μαρτυρίου του και βλέ­ποντας καθημερινά τον αετό να τρώγει το συκώτι του, ακούει την προφητική φωνή τουΕρμή:

«Μην καρτερείς να πάρουν τέρμα τα δεινά σου τούτα πριν να φανεί κάποιος Θεός, που θα ση­κώσει επάνω του τους πόνους σου, ο ίδιος κα­τεβαίνοντας στα ζοφερά βάθη του ΄Αδη, με τη θέλησή του».

 

Για περισσότερα στο: ΑΜΕΝ 

 

Το Γαλλικό μοντέλο θα εφαρμοστεί για την Τράπεζα θεμάτων

Οριστικά, λήφθηκε η απόφαση από τον υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο, μετά από εισήγηση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, για φέτος να εφαρμοστεί το Γαλλικό μοντέλο για την κατάρτιση της Τράπεζας θεμάτων  για την επιλογή των θεμάτων που θα εξεταστούν οι μαθητές της Α Λυκείου, από τους οποίους ξεκινά και η εφαρμογή του Νέου Λυκείου.
 Το υπουργείο Παιδείας  σε συνεργασία με το ΙΕΠ θα καλέσει στο αμέσως επόμενο διάστημα του Σχολικούς Συμβούλους, τους Διευθυντές Σχολείων και τους καθηγητές να καταθέσουν σε ηλεκτρονική πλατφόρμα θέματα, κατά μάθημα.
Στο ΙΕΠ θα συγκροτηθούν Επιτροπές, κατά κλάδο, οι οποίες θα κωδικοποιήσουν τα θέματα. Εκτιμάται πως αμέσως μετά τις γιορτές του Πάσχα η Τράπεζα Θεμάτων θα είναι έτοιμη.
Εντός των ημερών αναμένεται να οριστικοποιηθεί  από το ΙΕΠ το Τεχνικό Δελτίο.
Προϋπόθεση για την εφαρμογή του νέου θεσμού κατάρτισης Τράπεζας Θεμάτων είναι η χρηματοδότηση οποία θα προέλθει από το ΕΣΠΑ. Το ΙΕΠ  εντός των ημερών θα  εκδώσει και το σχετικό Τεχνικό Δελτίο για τη χρηματοδότηση.
ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
  Οι γραπτές προαγωγικές εξετάσεις στην Α΄ τάξη του Ημερήσιου Γενικού Λυκείου και Α΄ και Β΄ Εσπερινού Λυκείου διεξάγονται ενδοσχολικά και περιλαμβάνουν
όλα τα διδασκόμενα μαθήματα εκτός των μαθημάτων της Ερευνητικής Εργασίας και της Φυσικής Αγωγής, με κοινά θέματα για όλα τα τμήματα του ίδιου σχολείου,
που ορίζονται ως εξής: α) κατά ποσοστό 50%, με κλήρωση, από τράπεζα θεμάτων διαβαθμισμένης δυσκολίας και β) κατά ποσοστό 50%, από τον διδάσκοντα ή τους
διδάσκοντες. Τα γραπτά διορθώνονται από τον οικείο διδάσκοντα.
Ο Μ.Ο. της προφορικής βαθμολογίας των τετραμήνων και της γραπτής εξάγεται κατά τις ισχύουσες διατάξεις.
Γενικό βαθμό προαγωγής από την Α΄ Τάξη Ημερησίου και Α΄ και Β΄ Τάξη Εσπερινού Γενικού Λυκείου αποτελεί το πηλίκον της διαιρέσεως δια του συνόλου των διδασκομένων μαθημάτων του αθροίσματος του μέσου όρου προφορικής ή και γραπτής, εφόσον αυτά εξετάζονται γραπτώς, επίδοσης του μαθητή σε κάθε μάθημα.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την προαγωγή του μαθητή αποτελεί:
 α) η επίτευξη γενικού βαθμού ίσου ή ανώτερου του δέκα (10) και
 β) Μ.Ο. προφορικής και γραπτής βαθμολογίας κατά διακριτό γνωστικό αντικείμενο των μαθημάτων: Ελληνικής γλώσσας, Μαθηματικών τουλάχιστον δέκα (10) και τουλάχιστον οκτώ (8) σε καθένα από τα υπόλοιπα μαθήματα. Όταν μαθητής δεν πληροί  τις προϋποθέσεις α΄ και β΄ του προηγούμενου εδαφίου επαναλαμβάνει τη φοίτηση, ενώ όταν δεν πληροί την προϋπόθεση β΄ του προηγούμενου εδαφίου, κατά διακριτό ή διακριτά

Πηγή: http://www.esos.gr/arthra/defterovathmia-ekpaidefsi/eidisis-defterovathmia-ekpaidefsi/to-galliko-montelo-ua-efarmostei-gia-thn-trapeza-uematvn

Θρησκευτική Εκπαίδευση: Τα «πρέπει» της εκπαιδευτικής κοινότητας και τα «θέλω» της κοινωνίας

του Γεωργίου Καπετανάκη

 

Η παιδεία είναι κατ’ εξοχήν συναντησιακή σχέση, σχέση αγάπης και κατ’ επέκταση πράξη θάρρους, όπως συναντάται στη πραγματεία του παιδαγωγού Χρυσοστόμου. Αναφέρει συγκεκριμένα: «Τῆς τέχνης ταύτης οὐκ ἔστιν ἄλλη μείζων· τί γάρ ἴσον τοῦ ρυθμίσαι ψυχήν καί διαπλάσαι νέου διάνοιαν» (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος – P.G.58,584)»

Σήμερα, τόσο η δημόσια εκπαίδευση όσο και οι θεράποντες εκπαιδευτικοί γίνονται θέματα διαλόγου πότε με την Λευκή Εβδομάδα ή την παράταση του σχολικού έτους, άρα με τον εργασιακό χρόνο, πότε με την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και τη διαθεσιμότητά τους και πότε με το θρησκευτικό ή όχι χαρακτήρα των αργιών.

Αλίευσα σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης ένα ενδεικτικό και  νομίζω αντιπροσωπευτικό κείμενο και σας  το μεταφέρω :

«Πνίγομαι τον τελευταίο καιρό, οι όποιες αντοχές μου τέλειωσαν. Γυρνώντας σήμερα από ένα εξαντλητικό 7ωρο την ανηφόρα για το σπίτι, συνάντησα μια γειτόνισσα, έχει 2 παιδιά: στο Γυμνάσιο το ένα, στο Λύκειο το άλλο. Με ρώτησε τί έχω και έκανα το λάθος να της πω ότι τα χω πάρει στο κρανίο με τη γνωμοδότηση περί σκληρού πυρήνα ενστόλων, έναντι γιατρών, δασκάλων ή άλλων ΔΥ. Γυρίζει και μου πετά μέσα στη μούρη: σιγά τη δουλειά που κάνετε εσείς οι καθηγητές, παίρνουμε έναν  στο σπίτι με 8 ε την ώρα και τα κάνει καλύτερα. Έπαθα αμόκ και της λέω: όχι καλή μου αιλυναρού που νομίζεις ότι με τον παρά σου γ…ς και την κυρά σου, αυτός που νοικιάζεις με την ώρα δεν είναι Δάσκαλος, είναι φροντιστής. Θα μάθει αποσπασματικά κομμάτια γνώσεων στο παιδάκι σου, τα ΣΟΣ για να γράψει καλά στις εξετάσεις, ο Δάσκαλος κάνει άλλη δουλειά. Δηλαδή  τί δουλειά; μου λέει ειρωνικά. Δηλαδή της λέω, ο Δάσκαλος γλυκαίνει τις καρδιές των έφηβων με την Ποίηση και τη Λογοτεχνία, γιατρεύει την θολούρα του μυαλού τους με την Φιλοσοφία και τη Λογική, ανοίγει δρόμους στη φαντασία του όταν διδάσκεται τη Μαγεία της Φυσικής και των Μαθηματικών, ελπίζει όταν με την Βιολογία μαθαίνει ότι είναι ένα μικρό κομμάτι του πλανήτη και με την Αστρονομία ένα μικρό κομμάτι του σύμπαντος. Με την Ιστορία τιθασεύει τον τρόμο του σήμερα μαθαίνοντας το χτές, με το τραγούδι και τη Μουσική μαθαίνει να τραγουδά μαζί με τον δίπλα, τον Άλλον, να χαίρεται μαζί του, με τις Ξένες Γλώσσες διαβάζει τί σκέφτονται οι άλλοι λαοί και αποδέχεται ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά κανείς ανώτερος του άλλου σε δικαιώματα. Αυτά ποιος νοικιασμένος καθηγητάκος θα του τα μάθει; Δεν κατάλαβε τίποτα. Γιατί μιλάω και συγχύζομαι περισσότερο; Μόνο κλωτσιές αξίζει να ρίχνω».

Η μητέρα  του παραπάνω κειμένου καταδεικνύει σαφώς την κοινή γνώμη για το χρησιμοθηρικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αμφισβητώντας έτσι και το αναγκαίο του δημόσιου αγαθού ενώ η καθηγήτρια προσπαθεί να αμυνθεί αναδεικνύοντας το ρόλο των μαθημάτων, την αγωγή, στη μόρφωση των παιδιών της. Όμως, επειδή βρίσκεται σε κατάσταση συγκινησιακής πειρατείας (Daniel Goleman (1998), ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα) δεν περιλαμβάνει όλα τα είδη  μάθησης :

·  Μάθηση πληροφοριών

·  Μάθηση νοητικών δεξιοτήτων

·  Μάθηση γνωστικής στρατηγικής

·  Μάθηση στάσεων

·  Μάθηση κινητικών δεξιοτήτων

·  Γενική μάθηση (γενικές πληροφορίες, περισσότεροι από ένας τομείς)

·  Ειδική μάθηση (domain specifknowledge, αναφέρεται σε συγκεκριμένο τομέα)

με αποτέλεσμα να μη συμπεριλάβει όλα τα μαθήματα και φυσικά παραλείπει το ΜτΘ.

Το μάθημα, που συχνά βρίσκεται στο στόχαστρο τόσο των συναδέλφων εκπαιδευτικών όσο και των γονέων και κηδεμόνων, δηλαδή των δυο από τις τρείς συνιστώσες της μαθησιακής διαδικασίας. Κι αυτό εκφράζεται με τη στάση και θέση απέναντι στην κοινή προσευχή κατά τη πρωινή συγκέντρωση του σχολείου, τον υποχρεωτικό σχολικό εκκλησιασμό αλλά και με την αίτηση απαλλαγής των μαθητών από το ΜτΘ ( Σωτηρέλης Γ. (1998) Θρησκεία και εκπαίδευση. Αθήνα – Κομοτηνή: Σάκκουλας Α.).

Ακόμη και το ίδιο το υπουργείο δεν έχει ξεκάθαρη θέση για τη μορφή του ΜτΘ κι αυτό φάνηκε τόσο στις αλληλοσυγκρουόμενες εγκυκλίους για την απαλλαγή από το μάθημα, όσο και με τη μη στήριξη της πιλοτικής εφαρμογής των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών. Το ίδιο αποτέλεσμα εισπράττουμε και με τους ελάχιστους διορισμούς Θεολόγων τα τελευταία χρόνια, αλλά και με το μέχρι τώρα αποκλεισμό των θεολόγων από τη συμμετοχή στο β΄ επίπεδο ΤΠΕ. Η πρακτική αυτή τους κρατά αποξενωμένους από τους Η/Υ και τα πολυμέσα και άρα υποδεέστερους των συναδέλφων τους αλλά και από τις διοικητικές θέσεις αφού δεν μοριοδοτούνται και υστερούν των άλλων ειδικοτήτων.

Ο γραφικός θεολόγος χαμηλής νοημοσύνης και εξειδίκευσης, που μοιράζει εικονούλες, μαθαίνει προσευχές στα παιδιά και καλύπτει το πνεύμα κοινωνικής αλληλεγγύης της σχολικής μονάδας τις μεγάλες εορτές,  είναι η μέση κατασκευασμένη εικόνα. Μια εικόνα που κατά τη γνώμη μας και επιθυμία μας πρέπει να ανατραπεί για να αναβαθμιστεί το ΜτΘ. Εάν θέλουμε να μιλάμε για ΘΑ επίκαιρη, επιστημονική και ανταγωνιστική, άρα ενδιαφέρουσα και απαραίτητη στην δημόσια παρεχόμενη παιδεία χρειάζεται να αλλάξουμε παιδαγωγικό σχεδιασμό (Χρυσαφίδης Κ. (2004) Το ελληνικό σχολείο και η συζήτηση γύρω από τα ανοικτά και κλειστά ΑΠ, στο: Μπαγάκης Γ. (επιμ) Ο εκπαιδευτικός και το αναλυτικό πρόγραμμα. Αθήνα :Μεταίχμιο) και στα τρία επίπεδα:

ü      Μαθητής

ü      Υλικό

ü      Εκπαιδευτικός

Όσον αφορά τους μαθητές, θα πρέπει να κατανοήσουμε αρχικά το πολιτισμικό τους υπόβαθρο και άρα τη στάση τους απέναντι στη θρησκεία. Δεν μπορούμε να ξεκινάμε με δεδομένο ότι απευθυνόμαστε σε ορθόδοξους χριστιανούς, όταν συμφωνούμε όλοι για την απομάγευση (WittgesteinL. (1999) γλώσσα μαγεία τελετουργία, μτφρ Κωβαίος Κ. Αθήνα : Καρδαμίτσα) και την εκκοσμίκευση της σύγχρονης κοινωνίας και φυσικά δεν μπορεί να είναι το ζητούμενο του ΜτΘ μια φωτοτυπία πιστών. Διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα ή/και θρησκευτικές καταβολές (Καλαιτζίδης Π, 2013: 367-388, στο Τα θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο : Ο διάλογος και η κριτική για το νέο πρόγραμμα σπουδών στα θρησκευτικά δημοτικού και γυμνασίου / Συλλογικό έργο • επιμέλεια Σταύρος Γιαγκάζογλου, Αθανάσιος Νευροκοπλής, Γεώργιος Στριλιγκάς. – 1η έκδ. – Αθήνα : Αρμός, 2013. ) βρίσκονται σε διάλογο και καλούνται να συνυπάρξουν για να εξελιχθεί η μαθησιακή διαδικασία. Η αλληλεπίδραση του Vygotskyσήμερα δεν κλείνεται στους τοίχους της αίθουσας και φυσικά καθιστά τους μαθητές συμμέτοχους της παγκόσμιας πολυπλοκότητας.

Στη σύγχρονη  εκπαίδευση με κύριο στόχο αλλά ταυτόχρονα και παιδαγωγικό εργαλείο το «ανοιχτό σχολείο» η αγωγή και κατ’ επέκταση η ΘΑ  διαπνέεται από δύο βασικές αρχές:

α. την αναγνώριση της μοναδικότητας και της ατομικότητας κάθε μαθητή και

β. την αντίδραση προς τον υπερβολικά μηχανιστικό και «απ-άνθρωπο» τρόπο προσέγγισης της διδασκαλίας και της μάθησης από πολλές ψυχολογικές θεωρίες (Καραμούζης Π. (2007) Πολιτισμός και διαθρησκειακή αγωγή, Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.)

Η μάθηση δεν είναι πρόσληψη, αλλά πρόσκληση στο μαθητή να ακούσει, να δει και να στοχαστεί (Oakeshott, 1989). Η αίθουσα διδασκαλίας είναι ο τόπος που γίνονται μόνο ενδιαφέροντα πράγματα και όχι τόπος όπου μετριούνται οι επιδόσεις των παιδιών.Κατά προέκταση οι μαθητές στην προσπάθεια αυτοπραγμάτωσής τους θα πρέπει να γίνουν υποκείμενα παραγωγής γνώσης κι όχι αποδέκτες έτοιμων λύσεων. Χρειάζεται λοιπόν ως δρώντα υποκείμενα ( Κοσσυβάκη Φ. (2004) Εναλλακτική Διδακτική, Αθήνα : Gutenberg ):

ü     να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη,( Κουτσελίνη Μ. – Θεοφιλίδης Χ. (2007) Διερεύνηση και συνεργασία για μια αποτελεσματική διδασκαλία. Αθήνα: Γρηγόρη.) συγκρίνοντας τα θρησκευτικά φαινόμενα σε ευρωπαϊκό αλλά  και παγκόσμιο επίπεδο μεταξύ τους, παραμερίζοντας έτσι το μέχρι τώρα μονοπολιτισμικό μοντέλο εκπαίδευσης

ü     να αναπτύξουν τη δημιουργική τους σκέψη (Τσατσαρώνη Α. – Κούρου Μ.  (2007) Παραγωγική μάθηση και παιδαγωγικές πρακτικές: δημιουργικές και κριτικές ικανότητες των μαθητών, στο  Κουλαϊδής Β. (επιμ) Σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις για την ανάπτυξη της κριτικής –δημιουργικής σκέψης. Αθήνα: ΟΕΠΕΚ), αναζητώντας τρόπους συνύπαρξης των διαφορετικών πολιτισμικών υποβάθρων και καταδεικνύοντας με φαινομενολογικό και συνκειμενικό τρόπο παρουσίασης τις ομοιότητες και διαφορές των θρησκευτικών εκφάνσεων και

ü     να διαμορφώσουν τη θρησκειακή τους ταυτότητα μέσα σε ένα πολύ-πολιτισμικό περιβάλλον με κύριο χαρακτηριστικό την ανεκτικότητα, τη συνύπαρξη και τη δημοκρατικότητα.

Ας δούμε τώρα το δεύτερο παράγοντα της εκπαιδευτικής διαδικασίας : το υλικό και τον τρόπο παροχής του: τις μεθόδους διδασκαλίας. Τα ενιαία, για όλη την Ελλάδα ανεξάρτητα τοπικών ιδιαιτεροτήτων, εγχειρίδια του Λυκείου σχεδιάστηκαν την προηγούμενη χιλιετία κι εξυπηρετούσαν τις συνθήκες της εποχής τους , 1998 – μεταρρύθμιση Αρσένη και το ΜτΘ συμπεριλαμβανόμενου στα Πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Η ποσοτική και μετρήσιμη γνώση κάλυπτε εκείνες τις ανάγκες αλλά σήμερα απέχει πολύ από την παραπάνω περιγραφή των μαθητικών αναγκών. Βασισμένα στο δασκαλοκεντρικό τρόπο διδασκαλίας και στο φαινομενολογικό τρόπο προσέγγισης των θρησκειών σήμερα είναι δύσχρηστα και συγκρινόμενα με άλλα πιο σύγχρονα εκπαιδευτικά εγχειρίδια χάνουν σε πολλά επίπεδα (αισθητικής, χρηστικότητας, πολυτροπικότητας, κ.ά.) το ενδιαφέρον των μαθητών. Τα του γυμνασίου, είναι πιο φιλικά προς το μαθητή και σε σχεδιασμό και σε προσέγγιση, παρά την ευθύγραμμη δομή τους:

ü     εκκλησιαστική ιστορία στη Γ΄ γυμνασίου, με κύριο εργαλείο προσέγγισης των άλλων εκφάνσεων του Χριστιανισμού την τέχνη,

ü     Γεγονότα της Κ.Δ. στη Β΄ Γυμνασίου, εμπλουτισμένο με πολλαπλές τεχνικές διδασκαλίες και

ü     Ιστορία και θέματα της Π.Δ. ως προετοιμασία του ερχομού του Χριστού, όπου κι εδώ γίνεται προσπάθεια πολυτροπικού μαθήματος, αγγίζοντας έτσι περισσότερα επίπεδα ενδιαφερόντων των μαθητών.

Η φαινομενολογική παρουσίαση (Jackson R. (2007) Η φαινομενολογική προσέγγιση, στο: Keast J. (2007) Θρησκευτική ετερότητα και διαπολιτισμική εκπαίδευση: ένα βοήθημα για τα σχολεία (επιμ.) μτφρ. Ν. Χαραλαμπίδου – Ά. Βαλλιανάτος. Αθήνα: Συμβούλιο της Ευρώπης.) των θρησκευτικών εκφάνσεων  και στις τρείς τάξεις του Γυμνασίου δεν προσφέρεται για σύγκριση (Sharpe E. (2008) Συγκριτική θρησκειολογία, μτφρ. Παπαλεξανδρόπουλος Σ. Αθήνα: Άρτος Ζωής.) μεταξύ τους και παρά τον εμπλουτισμό σε εκπαιδευτικές τεχνικές δεν καθιστά τους μαθητές δρώντα υποκείμενα αλλά απλούς χρήστες  των παρεχόμενων γνώσεων και ο διδάσκων εγκλωβίζεται στην τήρηση του Α.Π.

Αλλάζοντας τις εκπαιδευτικές τεχνικές μπορούμε να αλλάξουμε αλυσιδωτά και όλη τη μαθησιακή πρακτική και η ΘΑ λειτουργώντας συστημικά (Ζούκης Ν. (2007) Ανθρώπινα Συστήματα και Θεωρία του Χάους: Διασυνδέσεις και Αναδύσεις, Αθήνα: Ατραπός.) ,  να αγγίζει όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις των μαθησιακών υποκειμένων.  Οι νέες στρατηγικές διδασκαλίας που απαιτούν συμμετοχή, αλληλεπίδραση, εξατομίκευση και συνεργασία καθιστούν τους μαθητές ερευνητές και δημιουργούς γνώσης, ενώ ταυτόχρονα διαπλέκουν τις γνώσεις τους και σε άλλα γνωστικά αντικείμενα εξασφαλίζοντας έτσι τον ολιστικό χαρακτήρα της  δημόσιας προσφερόμενης παιδείας αλλά και το δικό τους αυτοπροσδιορισμό απέναντι σε αυτό το πλέγμα.

Οι προσδοκώμενοι παιδαγωγικοί στόχοι σε επίπεδο γνώσεων, δεξιοτήτων / ικανοτήτων και στάσεων όπως η κατανόηση κι ο σεβασμός του άλλου, η ανεκτικότητα, η δικαιοσύνη και η ευρύτητα των οριζόντων εξυπηρετούνται από το μοντέλο διαδικασίας και γίνεται πλέον επιλογή η επίτευξή τους ή όχι. Με αυτό τον τρόπο η μαθητοκεντρική διδασκαλία θα είναι ελκυστικότερη και δημιουργικότερη.

Σε θεολογικό επίπεδο εάν υιοθετηθεί  η  διαλεκτική και η συνκειμενική προσέγγιση (Keast J. (2007) Θρησκευτική ετερότητα και διαπολιτισμική εκπαίδευση: ένα βοήθημα για τα σχολεία (επιμ.) μτφρ. Ν. Χαραλαμπίδου – Ά. Βαλλιανάτος. Αθήνα: Συμβούλιο της Ευρώπης. ) θα αποφευχθούν ο κατηχητισμός και ο δογματικός διαποτισμός (Καζεπίδης Α. (1979) Η ιδεολογική σύγχυση και ο δογματικός διαποτισμός των νέων στην ελληνική εκπαίδευση. Αθήνα: περ. Λόγος και Πράξη, τχ.7.0).  Σε αυτή την περίπτωση το παρεχόμενο εκπαιδευτικό υλικό ξεκινά από το γνωστό, το οικείο, το μερικό και ανοίγεται προς το διαφορετικό και το γενικό· από το τοπικό στο παγκόσμιο (Kegan R. (2006) Ποιό σχήμα μετασχηματίζει; Μια δομο-αναπτυξιακή προσέγγιση στη μετασχηματίζουσα μάθηση στο: Mezirow J.  (et al) (2006) Μετασχηματίζουσα μάθηση, μτφρ. Κουλαουζίδης Γ.  Αθήνα: Μεταίχμιο. ). Το «κρυφό» ΑΠ που εφάρμοζαν οι συνάδελφοι θεολόγοι ως τώρα για να αντιμετωπίσουν τις μαθητικές ιδιορρυθμίες πρέπει να αποκτήσει πρωτεύουσα θέση και  να κριθεί ως καλή πρακτική ή και όχι.

 Ο εκπαιδευτικός, ο τρίτος άξονας της θρησκευτικής ανάπτυξης, είναι εκείνος που διευκολύνει τη μάθηση των μαθητών του κατά το Rogers, 1989. Ο θεολόγος και δάσκαλος, καλείται στο σύγχρονο σχολείο να βοηθήσει τους μαθητές του στην αυτοπραγμάτωσή τους, αφήνοντας τις ως τώρα αγκυλώσεις του δασκαλοκεντρικού εκπαιδευτικού συστήματος που τον ήθελε σε ρόλο αυθεντίας και διαχειριστή της γνώσης  και να λειτουργήσει ως εμψυχωτής στην ομάδα παραγωγής γνώσης. Να χρησιμοποιήσει τις νέες τεχνικές διδασκαλίας και να εμπλουτίσει την καθημερινή διδακτική πρακτική με πολλές μορφές διάδρασης, συντονίζοντας τις δραστηριότητες αυτές και διαμεσολαβώντας  ανάμεσα  στους μαθητές και τους αξιακούς τους παράγοντες. Να προσφέρει δυνατότητες αναστοχασμού μέσα από συμβουλευτικές  και παιδαγωγικές  πρακτικές και να ανοίγει  οδούς για τον αυτοπροσδιορισμό των μαθητών.

Ο  ιερός Βασίλειος προτρέπει: «’Έτσι λοιπόν και η ψυχή έχει πρώτα για καρπό την αλήθεια, αλλά είναι ωραίο να φοράει και την κοσμική σοφία, σαν φύλλα που προστατεύουν τον καρπό και δίνουν καλή όψη» (προς τους νέους, ΒΕΠ τ.4:20) ενώ σύμφωνα με τον H. Kohl τα παιδιά πρέπει να εισάγονται στο δημοκρατικό πνεύμα από τη μέρα της εισόδου τους στο σχολείο. Η δημοκρατικότητα βασίζεται στο σεβασμό και την ανεκτικότητα του διαφορετικού.

Ο εκπαιδευτικός οφείλει να εντοπίζει τα προβλήματα συμπεριφοράς και να στηρίζει συναισθηματικά αυτούς που έχουν ανάγκη για βοήθεια, δημιουργώντας ένα ζεστό και φιλικό περιβάλλον. Για να διαπιστώσει τα συναισθήματα, τις στάσεις, τις σχέσεις των μαθητών μεταξύ τους, τα διάφορα προβλήματα προσαρμογής, τις ανταγωνιστικές φατρίες και την κοινωνική δομή χρησιμοποιεί διάφορες κοινωνιομετρικές μεθόδους.

Με βάση αυτή τη γνώση ο θεολόγος θα ενεργήσει θεραπευτικά και θα βοηθήσει τους απορριπτόμενους μαθητές να βελτιώσουν τη συμπεριφορά τους και τις επιδόσεις τους. Αντιλαμβάνεται ότι τα καθήκοντά του δεν εξαντλούνται μόνο στην αίθουσά του, γι’ αυτό συμμετέχει στις σχολικές δραστηριότητες και εμπλουτίζει τη σχολική ζωή με κοινωνικές δραστηριότητες. Δημιουργεί ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία και φροντίζει να  αρμονικές σχέσεις ανάμεσα στο σχολείο, τους γονείς και τους συναδέλφους. Ο ρόλος του, σύμφωνος με τις επιστήμες τις αγωγής, είναι:

Βοηθητικός, συμβουλευτικός, καθοδηγητικός, συνεργατικός, αντιδιδακτικός, δημιουργικός κοινωνικός, πολιτικός και αντιαυταρχικός.

Νομίζω η τοποθέτηση στους παραπάνω τρεις άξονες θα διαμορφώσει το νέο ΜτΘ και θα καθορίσει τη μορφή της ΘΑ σε όλα τα σχολικά επίπεδα. Εάν θέλουμε ένα μάθημα ισότιμο με τα υπόλοιπα θα πρέπει να φροντίσουμε για τον εκσυγχρονισμό του και στους τρεις αυτούς άξονες. Εάν δε θέλουμε ένα «μάθημα» εκτός ωρολογίου προγράμματος,  όπως στο γαλλικό μοντέλο (Ζαμπέτα Ε. (2003) Σχολείο και Θρησκεία. Αθήνα : Θεμέλιο.), αλλά ένα μάθημα στο κέντρο της εκπαιδευτικής πραγματικότητας θα πρέπει να επανατοποθετηθούμε τόσο προς την επιστημονικότητά του όσο και τον επαγγελματισμό μας (Jackson P. (1995) Βοηθώντας τους εκπαιδευτικούς να εξελιχθούν, στο : Hargreaves A. – Fullan Μ. (επιμ.) (1995) Η εξέλιξη των εκπαιδευτικών, Αθήνα:  Πατάκης).

(Η παραπάνω εισήγηση πραγματοποιήθηκε στη θεολογική διημερίδα του Π.Θ.Σ. «Καιρός…» στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 31/01/14 – 01/02/14 με τίτλο:

Με τους τρεις Ιεράρχες στο σχολείο και την κοινωνία)

Πηγή: http://blogs.sch.gr/gkapetanak/2014/02/01/%ce%b8%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9-%cf%84/

ΚΑΙΡΟΣ: Εργαστήρια διδακτικής μεθοδολογίας

Το Σάββατο 1-2-2014 έγιναν τα εργαστήρια διδακτικής μεθοδολογίας στα πλαίσια της διημερίδας του Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ για την αναβάθμιση του θρησκευτικού μαθήματος που αφιερώθηκε στους Τρεις Ιεράρχες. Σε μια σπάνια ευκαιρία πανεπιστημιακοί θεολόγοι του Τμήματος Θεολογίας της Αθήνας (Χ. Καρακόλης, Μ. Κουκουνάρας-Λιάγκης, Δ. Μόσχος) συνεργάστηκαν με σχολικούς συμβούλους (Ά. Βαλλιανάτος) και καθηγητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Η. Μαλεβίτης, Β. Γώγου, Απ. Μπάρλος) για παρουσίαση διδακτικών προτάσεων σε θέματα Ερμηνευτικής, Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Θρησκειολογίας και διδασκαλίας μέσω της τέχνης και της ενεργοποίησης της τάξης ως κοινότητας μάθησης. Η συμμετοχή ήταν μεγάλη και ενθουσιώδης καθώς πάνω από 60 μάχιμοι εκπαιδευτικοί θεολόγοι (κάποιοι διευθυντές) συμμετείχαν ενεργά και με φαντασία στις μεθόδους και τα βιωματικά σεμινάρια που προσφέρθηκαν. Στην τελική αποτίμηση συμφωνήθηκε συχνότερη διοργάνωση τέτοιων σεμιναρίων με μεγαλύτερη διάρκεια και σε περισσότερες πόλεις

 

http://e-theologia.blogspot.gr/2014/02/blog-post_1.html

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2-2-2014 (ΕΟΡΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ)

Τῷ καιρῷ εκείνω, ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται, καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν.
Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἱεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν Ἅγιον ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. Καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.
Καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ. Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.
Καὶ ἦν Ἄννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα ἔτη μετὰ ἀνδρὸς ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς, καὶ αὐτὴ χήρα ὡς ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν· καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ.
Καὶ ὡς ἐτέλεσαν ἅπαντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὴν πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ. Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ᾿ αὐτό.

Απόδοση στη νεοελληνική: 

Τον καιρό εκείνο, ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ, σύμφωνα πρὸς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, ἔφεραν τὸν Ἱησοῦν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν εἰς τὸν Κύριον, ὅπως εἶναι γραμμένο εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι Κάθε ἀρσενικὸν ποὺ ἀνοίγει μήτραν, πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον καὶ νὰ προσφέρουν θυσίαν, σύμφωνα πρὸς ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου: Ἕνα ζεῦγος τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια.

Ὑπῆρχε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἄνθρωπος ποὺ ὠνομάζετο Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦτο δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ ἐπερίμενε τὴν παρηγορίαν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ Πνεῦμα Ἅγιον ἦτο ἐπάνω του. Καὶ τοῦ εἶχε προφητευθῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ὅτι δὲν θὰ ἰδῇ θάνατον πρὶν ἰδῇ τὸν Χριστὸν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἦλθε κατ’ ἔμπνευσιν τοὺ Πνεύματος εἰς τὸν ναόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ Ἰησοῦν διὰ νὰ ἐκτελέσουν δι’ αὐτὸν τὰ ἔθιμα τοῦ νόμου, αὐτὸς τότε τὸ ἐδέχθηκε στὴν ἀγκαλιά του καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε: «Τώρα ἀπολύεις, Δέσποτα, τὸν δοῦλον σου ἐν εἰρήνῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου, διότι εἶδα μὲ τὰ μάτια μου τὴν σωτηρίαν σου ποὺ ἐτοίμασες δι’ ὅλους τοὺς λαούς, ἕνα φῶς ποὺ θὰ εἶναι ἀποκάλυψις διὰ τοὺς ἐθνικοὺς καὶ δόξα διὰ τὸν λαόν σου τὸν Ἰσραήλ».
Καὶ ἐθαύμαζαν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του γιὰ ὅσα ἐλέγοντο δι’ αὐτόν. Καὶ ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε εἰς τὴν Μαριάμ, τὴν μητέρα του, «Αὐτὸς εἶναι προωρισμένος διὰ τὴν πτῶσιν καὶ ἀνύψωσιν πολλῶν μεταξὺ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὡς σημεῖον διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ὑπάρχῃ ἀντιλογία, διὰ νὰ φανερωθοῦν αἱ σκέψεις πολλῶν καρδιῶν, καὶ τὴν ἰδικήν σου ψυχὴν ἐπίσης θὰ διαπεράσῃ ρομφαῖα».
Ἐκεῖ ἦτο κάποια προφῆτις Ἄννα, θυγατέρα τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἀσήρ. Ἦτο πολὺ προχωρημένης ἡλικίας, καὶ εἶχε ζήσει ἑπτὰ χρόνια μὲ τὸν ἄνδρα της μετὰ τὸν γάμον της καὶ κατόπιν ὡς χήρα μέχρι ἠλικίας ὀγδόντα τεσσάρων ἐτῶν. Δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν ναὸν ἀλλὰ ἐλάτρευε τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχὰς νύχτα καὶ ἡμέραν. Κατ’ ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ὥραν παρουσιάσθηκε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Θεὸν καὶ μιλοῦσε διὰ τὸ παιδὶ εἰς ὅλους, ὅσοι ἀνέμεναν λύτρωσιν τῆς Ἱερουσαλήμ.
Καὶ ὅταν ἔκαναν ὅλα, ὅσα ὥριζε ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, ἐγύρισαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πόλιν τους Ναζαρέτ. Τὸ δὲ παιδὶ ἐμεγάλωνε καὶ ἐδυνάμωνε κατὰ τὸ πνεῦμα ἐπειδὴ ἐγέμιζε ἀπὸ σοφίαν καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω του.