Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΙΤΑΛΙΑΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ

ΘΕΟΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟ ΣΕΠΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ 

ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γενναδίου 

Πρυτανεύει καί κυριαρχεῖ ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κατά τήν Ἱστορικήν, ἀδελφικήν, εὐπρόσδεκτον καί εὐλογημένην ἀπό τόν Θεόν Συνάντησιν τῶν δύο Προκαθημένων Ἀνατολῆς καί Δύσεως, Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. 
Ἡ θεϊκή ἀγάπη δίδει εἰς αὐτούς ἀνυπέρβλητην δύναμιν καί πνευματικήν ζωτικότητα ὥστε νά συνεργασθοῦν εἰλικρινά καί ἐποικοδομητικά καί εἰς τό μέλλον ἔτι περισσότερον καί ἐπιμελέστερον, διά τήν πλήρη ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν καί ὁ πόνος νά γίνῃ ὄργανον ἀληθινῆς συμπνοίας εἰς τήν συμπόρευσιν πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην»: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν». Ἡ θεϊκή αὐτή ἀγάπη τούς ἑνώνει, ἔτι περισσότερον καί τούς φωτίζει νά προχωρήσουν εἰς ἕνα ἐποικοδομητικόν Διάλογον μέ τό Ἰσλάμ: «Νά ἐργασθοῦμεν μαζί διά τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀξιοπρέπειαν κάθε ἀνθρώπου». Ὑπογραμμίζεται, ὅλως ἰδιαιτέρως, εἰς τήν «Κοινήν Δήλωσιν» ὁ Διάλογος μέ τό Ἰσλάμ, προσεύχονται καί προσδοκοῦν: «Οἱ Μουσουλμάνοι καί οἱ Χριστιανοί ἐκλήθησαν νά ἐργασθοῦν μαζί μέ ἀγάπην διά τήν δικαιοσύνην, τήν εἰρήνην, τά δικαιώματα κάθε ἀνθρώπου», διακηρύττουν. Μεγίστης σημασίας καί σπουδαιότητος ἔχουν διά τήν Εὐαγγελικήν αὐτήν πορείαν τῆς συμπορεύσεως πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην» τοῦ Σωτήρος ἡμῶν Χριστοῦ «ἱνα πάντες ἑν ὦσιν» οἱ μυσταγωγικοί καί κατανυκτικοί λόγοι τῶν δύο Σεπτῶν Ἡγετῶν τῆς Χριστιανοσύνης, οἱ ὁποῖοι μέ τήν ἀπλούστατην αὐτῶν ζωήν καί τήν ταπεινήν αὐτῶν διακονίαν ἀποτελοῦν διά τόν ἄνθρωπον τῆς σήμερον μοναδικόν παράδειγμα ταπεινώσεως καί ὑπομονῆς, ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης: «Ὅπως οἱ μάρτυρες εἶναι ὁ πλούσιος σπόρος διά τήν Χριστιανικήν ζωήν, οὕτω καί ὁ οἰκουμενισμός τοῦ πόνου βοηθεῖ τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα», «Ὅπως τό αἷμα τῶν μαρτύρων ἔγινε σπόρος δυνάμεως καί εὐφορίας διά τήν Ἐκκλησίαν, οὑτω καί ἡ συμμετοχή εἰς τούς καθημερινούς πόνους δύναται νά εἶναι ἕνα δυναμικόν ὄργανον τῆς ἑνότητος», ἀντικείμενον προσευχῆς καί ἀγάπης πορεία, ἀπό τόν Θεόν εὐλογημένη, καθόσον «τῷ δέ δυναμένῳ ὑπέρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἤ νοοῦμεν κατά τήν δύναμιν τήν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν». (Ἐφ. 3,20-21). 
Οἱ δύο, λοιπόν, ἀκούραστοι καί θεοτίμητοι Διάκονοι τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, πιστοί εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον ἀφ’ ἑνός μέν νά σμικρύνουν τήν μεταξύ αὐτῶν, διά μέσου τῶν αἰώνων μακράν ἀπόστασιν, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὡς ἀδελφοί ἐν Χριστῷ νά περιπατήσουν ἀπόφασιστικά εἰς τήν πρός τά πρόσσω, ἀλλά καί εἰς τό μέλλον ἀδελφικήν ἐπικοινωνίαν καί βαθυτέραν αὐτῶν γνωριμίαν. Σχίζουν τό «παλαιόν Χειρόγραφον» τῆς ἐχθρότητος καί τῆς πολεμικῆς καί μέ τό Πατερικόν αὐτῶν παράδειγμα καταδεικνύουν περιτράνως ὅτι οἱ Χριστιανοί δύνανται νά πορευθοῦν καί νά ἀπολαύσουν τούς πολυτίμους καρπούς τῆς Πρώτης Χιλιετίας καί οὕτω νά συμπορευθοῦν μέ τήν ἀγάπην καί τήν ἀλήθειαν εἰς τήν ἱερωτάτην πραγματοποίησιν τοῦ «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἐθνη, βαπτίζοντες αὐτούς...», διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος, ὁ ὁποῖος ἀνυπομόνως ἀναμένει νά ἰδῃ καί νά ἀκούσῃ. Κάθε ἐπικοινωνία καί συνάντησις εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι «εὐλογία τοῦ Θεοῦ», καί ἑπομένως ἡ ἐμμονή μας εἰς τά παλαιά καί ἀρνητικά διεστῶτα, ὁπωσδήποτε, δέν εἶναι ἡ ἀκριβής καί βεβαία πυξίς, ἡ ὁποία θά καθοδηγήσῃ ἡμᾶς εἰς τήν ἀλήθειαν, εἰς τήν ἀγάπην πρός τόν πατέρα καί δημιουργόν ἡμῶν Θεόν, πρός τόν πλησίον ἡμῶν, ὁ ὁποῖος εἶναι «εἰκών τοῦ Θεοῦ». 
Καί εἰς τό σημεῖον τοῦτο προσθέτομεν τά κατωτέρω, λίαν σημαντικά: Οἱ δύο πλούσιοι εἰς τήν καρδίαν, Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, περιπατοῦν ἐν ἀγάπῃ. Ἡ ἀγάπη περιλαμβάνει καί τήν Ἀλήθειαν, ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, ἡ ὁποία εἶναι φῶς, ἀλήθεια, ταπείνωσις, σωτηρία, αἰώνιος ζωή. Δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχῃ εἰς τόν πιστόν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί νά μήν ὑπάρχη ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι τό περιεχόμενον καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης. Σφάλλουν, νομίζω, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦν καί κρίνουν τούς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι δῆθεν ὁμιλοῦν μόνον διά τήν ἀγάπην, ἀποφεύγουν δέ νά ὁμιλήσουν διά τήν ἀλήθειαν. Τοῦτο, πολλάκις, γίνεται, διά τόν ἁπλούστατον λόγον ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι καί ἀλήθεια. Εἶναι Αὐτός ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εἶναι Ἀγάπη, ἡ ὁποία ἔσωσε τήν ἀνθρωπότητα. 
Χάρις εἰς τά χαρισματικά αὐτά δῶρα, ὁ Πάπας καταδεικνύει τάς εἰλικρινείς διαθέσεις του: Πλησιάζει μέ τήν ἀνυπόκριτον καρδίαν του τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί ζητεῖ ἀπό Αὐτόν τήν εὐλογίαν Του: «Santità εὐλόγησε ἐμέ καί τήν ἐκκλησίαν μου». Μετά τό φίλημα τῆς χειρός τοῦ Πατριάρχου εἰς τά Ἱεροσόλυμα ἔρχεται ὁ Πάπας τώρα, εἰς τήν Καθέδραν τοῦ Πατριάρχου, εἰς τήν Πόλιν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Παναγίας, νά ἀποκαλύψῃ μίαν νέαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν: τόν βαθύτατον Αὐτοῦ σεβασμόν πρός τόν Πατριάρχην, τήν ἀναγνώρισιν τῆς Ἀποστολικῆς Αὐτοῦ Διαδοχῆς, ἀλλά καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐτοῦ ἀξίας. Τό «φίλημα» ἀπό τόν Πάπα τῆς σεπτῆς δεξιᾶς τοῦ Πατριάρχου, καθώς καί ἡ ἀδελφική παράκλησις τοῦ Πάπα ὅπως «εὐλογήσῃ Αὐτόν» ὁ Πατριάρχης, τό «φίλημα τῆς κεφαλῆς» τοῦ Πάπα ἀπό τόν Πατριάρχην, γεγονότα γενόμενα διά πρώτην φοράν, ἐκπλήσσουν καί συγκινοῦν, δίδουν ἐλπίδα καί ἐμπιστοσύνην εἰς τήν πορείαν τῆς συμπορεύσεως πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 
Τό Φανάριον γίνεται καί πάλιν ἐνδοξότατον, εἰς τούς φοβερούς καιρούς τῆς κρίσεως καί τῆς σημερινῆς τραγωδίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πλήρης ἐλπίδος, ἐνδυναμούμενος ἀπό τήν Ἄνωθεν ἐνίσχυσιν, συγκεκινημένος, προσβλέπει μέ θαυμασμόν πρός τήν Κορυφήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἀπολαμβάνει τήν τιμήν καί τήν δόξαν τοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας αἴτιος ἀληθινός εἶναι ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ μέγας ρυθμιστής τῆς Πανορθοδόξου ἑνότητος, ὁ Πατριάρχης τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ διαλόγου, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τήν Καθέδραν Του Κέντρον Θεολογικοῦ Διαλόγου, Κέντρον Θεολογικῶν Συναντήσεων καί Ἐκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων, Κέντρον Πολιτιστικῶν καί Διπλωματικῶν ἐπισκέψεων. 
Ὁ Πάπας καί ὁ Πατριάρχης δέν φοβοῦνται, συνδέονται μέ τόν σύνδεσμον τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, καί ἀγωνίζονται διά τήν δημιουργίαν «Γεφυρῶν», διά τό κρέμισμα τῶν τειχῶν καί τήν ἀπομάκρυνσιν τῆς ἐσωστρεφείας καί τοῦ αὐτισμοῦ, ἀλλά καί διά τήν προώθησιν τοῦ διαλόγου μέ τό Ἰσλάμ, «ἐπί τῇ βάσει ἀμοιβαίου σεβασμοῦ καί φιλίας»: «Μουσουλμάνοι καί Χριστιανοί καλοῦνται νά ἐργασθοῦν ἀπό κοινοῦ χάριν τῆς δικαιοσύνης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀξιοπρεπείας καί τῶν δικαιωμάτων κάθε προσώπου, ἰδιαιτέρως εἰς τάς περιοχάς ἐκείνας, ὅπου ἄλλοτε ζοῦσαν ἐπί αἰῶνας μέ εἰρηνικήν συνύπαρξιν, καί ἤδη ὑφίστανται ἀπό κοινοῦ τήν τραγικότητα τῆς φρίκης τοῦ πολέμου ... ὡς Χριστιανοί Ἡγέται καλοῦμεν ὅλους τούς θρησκευτικούς ἡγέτας νά ἐπιδιώξουν καί ἐνισχύσουν τόν διαθρησκειακόν διάλογον καί νά καταβάλουν κάθε προσπάθειαν διά τήν οἰκοδόμησιν ἑνός πολιτισμοῦ εἰρήνης καί ἀλληλεγγύης μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί λαῶν. Ἐνθυμούμεθα, ἐπίσης, ὅλους τούς λαούς, οἱ ὁποίοι δοκιμάζονται ἀπό τά δεινά τοῦ πολέμου. Ἰδιαιτέρως προσευχόμεθα διά τήν εἰρήνην εἰς τήν Οὐκρανίαν, χώραν μέ ἀρχαίαν Χριστιανικήν παράδοσιν, καί ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρός ὅλα τά ἐμπλεκόμενα μέρη νά ἀκολουθήσουν τήν ὁδόν τοῦ διαλόγου καί τοῦ σεβασμοῦ τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου πρός τόν σκοπόν τοῦ τερματισμοῦ τῶν συγκρούσεων, ὁ ὁποῖος θά ἐπιτρέψῃ εἰς ὅλους τούς Οὐκρανούς νά ζήσουν μέ ἀρμονίαν». 
Εἶναι μεγίστης ἀξίας ἡ «Δήλωσις» τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, διά τήν εἰλικρινῆ της ὑπόστασιν, διά τήν καρδιακήν της ἀποφασιστικότητα, διά τάς σεβασμίους προθέσεις καί διαθέσεις της, ἡ δέ «μνήμη τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν τήν καλήν ἀγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τόν κόσμον διά τοῦ κηρύγματος καί τῆς μαρτυρίας τοῦ μαρτυρίου των, ἐνισχύει ἐντός ἡμῶν τήν ἐπιθυμίαν νά συνεχίσωμεν τήν κοινήν ἡμῶν πορείαν πρός τήν ὑπέρβασιν, ἐν ἀγάπῃ καί άληθείᾳ, τῶν ἐμποδίων, τά ὁποῖα μᾶς διαιροῦν». Καί διά τούς Δύο ἡ προσευχή ἀποτελεῖ μεγίστην δύναμιν, διό καί προσεύχονται καί ζητοῦν ἀπό τούς πιστούς νά ἐνώσουν τάς προσευχάς των μέ τάς ἰδικάς των «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰωάν. 17,21). Οἱ καιροί, ἐπαλαμβάνουν, «ἀπαιτοῦν τήν ἀλληλεγγύην ὅλων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως», ἡ δέ «... τρομερή κατάστασις τῶν Χριστιανῶν ὅλων ὅσοι ὑποφέρουν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καλεῖ ὄχι μόνον εἰς συνεχῆ προσευχήν, ἀλλά καί εἰς τήν κατάλληλον ἀνταπόκρισιν ἐκ μέρους τῆς διεθνοῦς Κοινότητος». Ἀμφότεροι ἀναμιμνήσκονται τῆς ἱστορικῆς Συναντήσεως τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου μετά τοῦ Πάπα Παύλου ΣΤ΄ καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης δέν παραλείπει νά ὑπογραμμίσῃ ὅλως ἰδιαιτέρως ὅτι «πρό πεντήκοντα ἐτῶν συναντήσεως ἐκείνων ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἤλλαξε κατεύθυνσιν, αἱ παράλληλοι καί ἐνίοτε συγκρουόμεναι πορεῖαι τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν συνηντήθησαν εἰις τό κοινόν ὅραμα τῆς ἐπανευρέσεως τῆς ἀπολεσθείσης ἑνότητος αὐτῶν, ἡ ψυγεῖσα ἀγάπη ἀνεζωπυρώθη καί ἐχαλυβδώθη ἡ θέλησις ἡμῶν ὅπως πράξωμεν πᾶν τό καθ’ ἡμᾶς ἵνα ἐκ νέου ἀνατείλῃ ἡ ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καί τῷ κοινῷ ποτηρίῳ κοινωνία ἡμῶν». Ἀπό τότε «ἤνοιξε ἡ ὁδός πρός Ἐμμαούς, ὁδός πιθανῶς μακρά καί ἐνίοτε δύσβατος, πλήν ἀνεπίστροφος, ἀοράτως τοῦ Κυρίου συμπορευομένου μεθ’ ἡμῶν, ἄχρις οὖ Οὗτος ἀποκαλυφθῇ ἡμῖν «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Λουκ. 24,35). Καί συνεχίζει ἐξόχως ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς τήν ὁμιλίαν Αὐτοῦ κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν, (30.11.2014), νά λέγῃ ὅτι ἡ πίστις αὐτή, τήν ὁποίαν «διεφυλάξαμεν κοινήν ἐν τῇ ἀνατολῇ καί ἐν τῇ δύσει ἐπί μίαν Χιλιετίαν, καλούμεθα καί πάλιν νά θέσωμεν ὡς βάσιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν, ὥστε «σύμψυχοι, τό ἕν φρονοῦντες», (Φιλ. 2,2-3), νά χωρίσωμεν μετά τοῦ Παύλου ἐπί τά πρόσσω, «τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι» (Φιλ. 3,14). Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη ὅπως «τείνωμεν ἀπό κοινοῦ τήν χεῖρα πρός τόν σύγχρονον ἄνθρωπον, τήν χεῖρα Τοῦ μόνου δυναμένου νά τόν σώσῃ διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως», διακηρύττει μέ ἀγάπην καί εἰρήνην ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης.

Για περισσότερα στο: ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου